ศศิชา Novels & Stories

ชญาดามองหน้าพ่อของเธอด้วยสีหน้างุนงง “ก็โอกาสที่เฌอจะชอบคุณอัฐไง” “บ้าาา! พ่อพูดอะไรอีกแล้วเนี่ย ชอบเชิบอะไรกันเล่า” ชญาดาผุดลุกจากโต๊ะอย่างลืมตัว ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตัวเองทำท่าทีแปลกๆ ออกไปเลยทำทีเป็นเก็บกวาดจานชามบนโต๊ะเงียบๆ ริมฝีปากบางเม้มเข้าห ากันเหมือนกับว่าคำพูดของชโลธรเมื่อครู่ทำให้สมองของเธอต้องคิดตามอย่างอดไม่ได้

[3] ชัยภูมิเก้าแบบที่ไม่เหมาะสมแก่การตั้งค่ายในตำราพิชัยสงครามของซุนวู [4] มาตราวัดน้ำหนักแบบดั้งเดิมของจีน 1 จินเท่ากับ 500 กรัม [5] ฉาฮวาหรือดอกชา หน้าตาคล้ายดอกกุหลาบ มีชื่อทางวิทยาศาสตร์ว่า Camellia Japonica มีอีกฉายาว่ากุหลาบแห่งฤดูหนาว เป็นดอกไม้ที่สื่อถือการเริ่มต้นในฤดูใ บไม้ผลิ

พี่ชาเอ่ยชมฉัน สวยอย่างนั้นเหรอ…ในนิยามของฉัน เมื่อส่องกระจกก็พอบอกได้ว่าไม่ขี้เหร่ แต่ถ้าจะบอกว่าสวยหยาดฟ้ามาดิน อีกล้วยก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองสวยขนาดนั้น “เจ้ก็สวยเถอะ” เจ้ชาหรือพี่ชา คนเราก็ต้องมีชื่อในวงการ วงการอะไรน่ะเหรอ วงการของสาวสองอย่างไรเล่า ชื่อจริงของพี่ชาคือชัชชาติ แต่ในเมื่อหัวใจเป็นหญิง เราเลยเรียกเขาว่าเจ้

เชนเริ่มเอ่ยรายงาน “อาฮะ..” “ชายคนนั้นชื่อ ศิวัช กิตติกูลเคยมีลูกสาวแท้ๆ หนึ่งคนชื่อ...เอ่อ...” เชนชะงักลอบมองศราอย่างเงียบๆ ไม่กล้าที่จะพูดต่อ ศราเหลือบมองเชนครู่หนึ่งแล้วยกยิ้ม

ความเงียบที่โรยตัวลงมากลางห้างสมุนไพรไป๋เฉ่าหนักอึ้งและเย็นเยียบประดุจลานประหารในฤดูเหมันต์ พระเชษฐา คำเรียกขานจากโอษฐ์ของรัชทายาทแห่งแคว้นต้าฉู่เปรียบเสมือนของแข็งที่ทุบทำลายหน้ากากของซวี่หยางจนแหลกละเอียด ซีซิงเบิกตาหงส์กว้าง รอยสักหมาป่าสวรรค์ที่นางเค ยปรามาสว่าเป็นเพียงตราประทับของแม่ทัพตกอับ ที่แท้คือสัญลักษณ์ของแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้นผู้ดำรงบรรดาศักดิ์ ชินอ๋อง พระเชษฐาต่างมารดาผู้กุมอำนาจทหารม้าเหล็กนับแสนที่ถูกราชสำนักตราหน้าว่าเป็นกบฏแผ่นดิน “ข... ข้ามิเชื่อ! ชินอ๋องสิ้นชีพในหุบเขาพิษหนานเจียงไปแล้ว!”

ชีคอิบรอฮีม อัล ฆอนีม กษัตริย์เมืองไซฮาตนาเดีย อายุ 70 ปี มั่นคง รักบ้านเกิด ชาติกำเนิดอันยาวนา มีพระชายา 4 คน แต่ในเล่มจะกล่าวถึงเพียง 2 คน คนที่ 1 พระชายาฟาตีมะย์ มเหสีหรือพระชายาเอก มีบุตรชาย 1 คน และ บุตรสาว 1 คน

เรื่องที่เกิดขึ้นยังคงชัดเจน ราวกับเพิ่งเมื่อวานนี้ที่นางทอดร่างท่ามกลางดอกสือซว่าน ทุ่งดอกไม้สีแดงที่นางหลงใหลทั้งยังให้คนปลูกเอาไว้บนเขา ‘ซือถูชิงหลิง’ นั่นคือชื่อแซ่เก่าของนาง นามที่คนทั่วทั้งยุทธภพไม่อยากแม้แต่จะได้ยิน นามซึ่งทุกคนที่ได้ยินล้วนรู้สึกอกสั่นข วัญแขวน เพราะนางเป็นถึงประมุขพรรคหงส์เหิน พรรคมารซึ่งเป็นหนึ่งในใต้หล้า

เธอตักช็อกโกแลตเข้มข้นด้านบนชิมแล้วครางเบาๆ สีหน้ามีความสุข “ว้าย!” มังคุดร้องเสียงหลงเมื่อเธอเดินไปชนกับใครคนหนึ่งเข้า พันศักดิ์หันมามองดึงเด็กสาวออกห่าง

“ใบชานี้เก็บมาจากยอดเขาจวินซาน สาวเก็บชาจะเดินฝ่าน้ำค้างเลือกเก็บเฉพาะยอดอ่อน รสและกลิ่นหอมรื่นรมย์ เชิญเพคะ” “ชาก็ล้วนเหมือนๆ กันหมด ไม่เห็นมีอะไรน่าแปลก” “เฮ้อ... นี่เป็นชากุยเจิน[1] ปลายลิ้นของท่านแยกแยะรสชาไม่ได้เช่นนี้ ข้าเข้าใจแล้วว่าท่านยังไม่รู้จักอิสตรีเลยสักน ิด รักษาพรหมจรรย์ถึงยี่สิบห้าปี ข้านับถือท่านยิ่งนัก”

เด็กสาวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปีมีใบหน้างดงามสดใสราวกับแสงอาทิตย์ ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนไม่ต่างจากลูกกวาง ชื่อของนางคือ หลี่ชิงหลวน องค์หญิงเก้าแห่งแคว้นเป่ยโจว และเป็นน้องสาวคนเล็กของไท่จือหลี่เชวียนเฉิง "ท่านพี่อ๋องเซียวอยู่ที่ไหน"เสียงใสดังขึ้นทันที