เสียงในใจ/การอ่านใจ Novels & Stories

“..อะ อะไร๊!” เสียงในห้องเงียบกริบ กริบเเบบกริ๊บเลย! มีแต่เสียงหัวใจของฉันที่ดังกว่าเสียงคอมแอร์

เสียงใส่เสื้อผ้าดังซู่ๆ ซ่าๆ เสียงเคลื่อนไหวที่เบามาก เสียงฝีเท้า เสียงลมหายใจ และกลิ่นหอมจางๆ ที่ลอยแตะจมูกเหมือนมีแต่ก็ไม่มี เหมือนฝ่ามือที่มองไม่เห็น จั๊กจี้หัวใจของเขา รู้สึกคันในใจ… อยากจับ ก็กลัวโดนทุบตี แต่หากไม่จับ ก็คันใจอยากจะอดทน ทรมานมาก…

ภายในห้องที่เงียบสงัดมีเพียงเสียงดังจากพัดลมตัวเก่าและเสียงลมหายใจที่รินลดอยู่ข้างลำคอ "มะ เมาหรือเปล่า " เสียงพูดติดขัดเล็กน้อยพร้อมกับเสียงลมหายใจและเสียงหัวใจที่เริ่มดังแรงตามจังหวะ " กลัวเราหรอสั่นเชียว "

เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจ และเสียงเต้นของหัวใจ "ได้ยินไหมครับ..ก๊อบ..ก๊อบ..ก๊อบ..คล้ายเสียงม้าวิ่ง..ใช่แล้วครับเสียงหัวใจของลูกคุณทั้งสองคน"

หยางเหวินค่อย ๆ เดินรอบลานหินที่แผ่นไม้นั้นลอยวนอยู่ บางแผ่นลอยขึ้นสูง บางแผ่นเอนเอียงราวกับพัดด้วยแรงลมหายใจของใครบางคน แต่กลับไร้เสียงใด ๆ เล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย เขาโน้มตัวมองตัวอักษรในแผ่นที่ลอยเฉียดเขาผ่าน “เสียงคือดาบแห่งใจ ถ้าใจสั่น ดาบจะหันย้อน” ไป๋หรูอวิ๋ นขยับมาดูอีกแผ่น แผ่นนั้นเขียนว่า

เสียงทุ้มนุ่มงึมงำสั่นเครือที่ข้างหู แม้ระดับเสียงจะแผ่วเบา แต่ทว่ากลับดังก้องชัดเจนในจิตใจ "อืมมม ระ...รู้แล้ว" ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มละมุน แนบใบหน้าเข้ากับแผงอกกว้าง แล้วหลับตาลงฟังเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงเร็วอยู่ด้านใน ใจดวงน้อยอิ่มเอมพองโตจนคับอกอย่างไร้เหตุผล

ไม่มีคำพูดใดๆ มีเพียงสายตาที่สบประสานกัน สื่อความหมายนับล้าน พราวซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขา หลับตาพริ้ม สูดดมกลิ่นกายอันคุ้นเคย รับฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับเธอ "เสียงหัวใจคุณ... มันดังมากเลยค่ะ" เธอกระซิบ "มันเรียกชื่อคุณอยู่... ได้ยินไหมครับ..."

ศาสตราวุธผู้รู้ใจต้นไม้ มากกว่ารู้ใจผู้หญิง เขาต้องถูกมารดาบังคับให้แต่งงานกับหญิงสาวที่มารดาเลือกให้ รติชาเองก็ดูเต็มใจอยากแต่งงานกับเขาจนน่าอึดอัด หลังการแต่งงาน รติชาที่พยายามเข้าหาเขาก่อนหน้านี้กลับเปลี่ยนไป ไม่ได้มีท่าทางว่ารักหรือเอาใจเขาอย่างแต่ก่อน ภารกิจพิชิตใจภรรยาจึงต้องเกิดขึ้น จากฝ่ายถูกตื้อ ต้องเป็นฝ่ายตื้อ แต่ผู้ชายที่ไม่เคยเข้าใจผู้หญิงอย่างเขาจะต้องทำอย่างไร ถึงจะทำให้รติชานั้นเป็นภรรยาโดยสมบูรณ์ (นิยายที่เกี่ยวข้อง กรงรัก เรื่องราวของพี่ชาย เนื้อหาไม่เกี่ยวข้องกัน)

เสียงเพลงเบา ๆ ดังขึ้นจากที่ไหนสักแห่ง ไม่ใช่เสียงพูด ไม่ใช่เสียงคนร้อง แต่เป็น “เสียงในหัว”…อ่อนหวาน เยือกเย็น และปวดร้าว > “…อย่าไว้ใจเสียงที่เจ้าคิดว่ารู้จัก…”

เธอบอกเสียงสั่นเครือเล็กน้อยพร้อมกับหัวใจเต้นแรงจนเขารู้สึกได้ “หรือหยาไม่ได้คิดอะไรกับผม” “มันไม่จำเป็นต้องลงเอยแบบนี้นี่คะ” “ร่างกายของเรากำลังบอกว่าเรา... ฟังสิ ฟังเสียงใจตัวเอง”