กรรม Short Stories & Novels

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ตอนที่ฉันกลับคืนสู่ตระกูล 'คอสเตลโล' ในฐานะลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ที่หายตัวไปนาน ฉันกลับต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตกทอดมาจากลูกสาวบุญธรรมของพวกเขา แถมคนขับรถของที่บ้านก็ยังมารับแค่เธอคนเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังเอาแต่รู้สึกผิดต่อลูกสาวที่พวกเขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาตลอดในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ดังนั้น ทันทีที่รัฐบาลประกาศเปิดตัว 'ระบบความยุติธรรม' พวกเขาก็รีบจับทุกคนในครอบครัวลงทะเบียนก่อนที่ฉันจะทันกะพริบตาเสียอีก พ่อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "เมื่อมีระบบนี้คอยควบคุมให้เกิดความเท่าเทียมกันอย่างเด็ดขาด บริทนีย์ก็จะไม่มีวันต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป" แม่กุมมือฉันไว้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ฉันโต้แย้งใดๆ "ลูกกลับมาที่บ้านหลังนี้และแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเธอไป แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับบริทนีย์เลยนะ" ส่วนพี่ชายก็ไม่คิดแม้แต่จะปิดบังความรังเกียจที่มีต่อฉัน "ฉันยอมรับน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น เธอน่ะได้อะไรไปมากกว่าที่สมควรจะได้แล้ว อย่ามาทำตัวได้คืบจะเอาศอกให้มันมากนัก" ฉันต้องกินอาหารเหลือทิ้ง... ขณะที่เธอมีเชฟส่วนตัวคอยรังสรรค์เมนูให้ ฉันต้องทนร้อนเหงื่อตกอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ... ขณะที่เธอนอนหลับสบายในห้องสวีทสุดหรูที่สั่งทำพิเศษ เห็นแบบนั้น... ฉันก็แทบจะหลุดขำออกมา เพราะทันทีที่ระบบที่ว่านี่เริ่มทำงาน พวกเขานั่นแหละ... ที่จะเป็นฝ่ายพังพินาศเสียเอง

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

ปีที่สามหลังจากออกจากคุก เสิ่นจือจือเพื่อนเล่นในวัยเด็กก็ลากตัวผมออกมาจากสังเวียนมวยใต้ดิน เธอชกเข้าที่หน้าของผมหมัดหนึ่ง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ "เซี่ยสือเยี่ยน ใครให้นายกล้าไม่กลับบ้าน แถมยังทำตัวเองจนกลายเป็นสภาพดูไม่ได้แบบนี้!" ผมเช็ดคราบเลือดออก และหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจอะไร "ท่านประธานเสิ่น หมัดละแสน ถ้ายังไม่หายแค้นคุณชกต่อได้เลยนะ จะได้ครบค่าเช่าบ้านของผมปีนี้" กำปั้นของเธอสั่นไม่หยุด แต่เสียงกลับอ่อนลงมา "กลับบ้านกับฉัน...ไปขอโทษชิงหรานซะ" "เขาใจดี ไม่ถือสาเรื่องที่นายใส่ร้ายเขาตั้งนานแล้ว " เมื่อสายตากวาดมองบาดแผลทั่วร่างของผม แววตาของเธอก็ดูซับซ้อน "ดูสภาพนายตอนนี้ที่หน้าตาเต็มไปด้วยเลือดสิ มันต่างอะไรกับหมาจรจัดในกองขยะล่ะ?" ตัวผมสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก่อนจะหันหลังแล้วเดินจากไปทันที เธอไม่รู้หรอกว่า ความคาวของเลือดที่อาบเต็มหน้าแบบนี้ คือวิธีเอาชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวที่ผมได้เรียนรู้มาจากในคุก "นายอย่าลืมนะว่าฉันยังเป็นคู่หมั้นของนายอยู่!" เท้าของผมชะงักไป จะลืมได้ยังไงล่ะ? ในคืนวันหมั้นเมื่อสามปีก่อน ผมถูกเซี่ยชิงหรานมอมยาจนสลบแล้วส่งไปยังงานประมูลตลาดมืด คืนแรกของผมถูกตั้งราคาเอาไว้อย่างชัดเจน รอให้พวกเศรษฐีนีมาเลือกซื้อ คืนนั้นผมแสดงสภาพน่าสมเพชออกมาจนหมดเปลือก และกลายเป็นตัวตลกที่คนทั้งเมืองเจียงเฉิงต่างรู้กันไปทั่ว! และคนที่ลงนามเซ็นชื่อขายผม ก็คือคู่หมั้นของผมคนนี้นี่เอง

ข้าคือองค์หญิงที่อดีตฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง การลดเกียรติลงมาตบแต่งเข้าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นแล้ว วันอภิเษกสมรส เกี้ยวเจ้าสาวเพิ่งจะแตะพื้น หน้าประตูจวนแม่ทัพกลับปรากฏสตรีในชุดผ้าหยาบสีขาวล้วนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ ในอ้อมอกอุ้มทารกแบเบาะเอาไว้ เจ้าบ่าวฉีเซียวสวมชุดมงคลสีแดง ยืนขวางหน้าข้าไว้ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “องค์หญิง เสี่ยวหน่วนคือสตรีที่ข้าพบยามอยู่ชายแดน... นางคลอดบุตรชายให้ข้า บัดนี้นางไร้ที่พึ่งพิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “วันนี้ฤกษ์งามยามดี มิสู้ให้นางตบแต่งเข้าจวนมาพร้อมกันเสียเลย” “พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งภรรยาเอก ให้นางเป็นภรรยาเอกร่วม ถือเสียว่าช่วยสืบสายเลือดให้ตระกูลฉีของกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” แขกเหรื่อหน้าประตูจวนพากันแตกตื่นฮือฮา ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีไม่แม้แต่จะคุกเข่าถวายบังคม กลับชิงเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน “องค์หญิงทรงสูงศักดิ์ล้ำค่าถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ถือสากับอีแค่การแบ่งปันสถานะหรอกเพคะ” “แต่ตระกูลฉีของหม่อมฉันมีทายาทสืบสกุลสายตรงเพียงบุตรชายคนเดียวมาสามชั่วรุ่นแล้ว เด็กคนนี้คือรากฐานของตระกูลฉี จะปล่อยให้เขากลายเป็นลูกชู้ไร้สถานะได้อย่างไรกันเพคะ?” เหล่าทหารชายแดนพากันคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง “ขอองค์หญิงโปรดทรงเมตตาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” ข้าก้มลงมองดูทารกในห่อผ้า สลับกับสายตาเว้าวอนของฉีเซียว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ข้าถอดมงกุฎหงส์บนศีรษะออก วางลงบนโต๊ะมงคล แล้วหันกายกลับขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวพระที่นั่งของตนเอง “แม่ทัพฉี เจ้าอยากได้ทายาทสืบสกุล ข้าก็จะไม่ขัดขวาง” “แต่ราชโองการของอดีตฮ่องเต้ระบุไว้ชัดเจน ว่านี่คือการลดเกียรติลงมาอภิเษก มิใช่สิ่งของพระราชทาน” “ในเมื่อตระกูลฉีของเจ้าไม่มีปัญญารับราชโองการฉบับนี้ งั้นข้าก็จะขอทวงคืนเองก็แล้วกัน!”

มีคนแท็กเรียกฉันบนแอป Nextdoor "เฮ้ย ยัยเพนท์เฮาส์ เธอโสดนี่นา จะเอาสวนดาดฟ้ากว้างๆ ไว้ทำไมคนเดียว? สามีฉันจะจัดงานปาร์ตี้ เราจะเริ่มใช้พื้นที่นั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป" "ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจ่ายค่าดูแลให้เดือนละสองร้อยเหรียญ เธอได้เงินฟรีๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ น่าจะดีใจนะที่ได้เงินน่ะ" ฉันจ้องหน้าจอตาค้าง นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม? ฉันคือทายาทของดอน ริชชี ผู้ที่ถูกฝึกมาเพื่อปกครองเขตเซาท์ไซด์ แต่ฉันเลือกที่จะทิ้งชีวิตแบบนั้นมาจับพู่กันวาดรูป อพาร์ตเมนต์นี้คือวิหารอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นสถานที่หลบภัยอันเงียบสงบของฉัน สวนดาดฟ้าตรงนั้นไม่ใช่พื้นที่ส่วนกลางของตึก แต่มันเป็นของฉัน! ฉันควักเงินสดห้าแสนเหรียญซื้อกรรมสิทธิ์มันมาตอนที่ตัดสินใจซื้อที่นี่ ฉันเนรมิตให้มันกลายเป็นสตูดิโอห้องกระจกสำหรับวาดรูป แล้วดูนี่สิ... มีคนกล้าคิดว่าจะมายึดมันไปในราคาแค่สองร้อยเหรียญต่อเดือนงั้นเหรอ? ฉันพิมพ์ตอบกลับไปแค่สองคำ: "ฝันไปเถอะ" ฉันไม่นึกเลยว่าวันรุ่งขึ้นจะมีผู้จัดการตึกและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง มีคนไปร้องเรียนว่าฉัน "ใช้ทรัพยากรส่วนรวมในทางที่ผิด" และตอนนี้ เพื่อเห็นแก่สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "ความปรองดองในหมู่เพื่อนบ้าน" พวกเขากำลังจะมาขอเรียกคืนกุญแจของฉันงั้นเหรอ? ได้เลย... ในเมื่อพวกเขาอยากโยนความเกรงใจทิ้งไปหน้าต่างงั้นหรือ? งั้นก็เตรียมตัวได้เลย พวกเขาจะได้รู้สักทีว่าอำนาจที่แท้จริงน่ะมันรู้สึกยังไง

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

ฉันคือธิดาเทพองค์สุดท้ายแห่งชนเผ่าภูเขาหิมะ สามารถอธิษฐานต่อเทพเจ้าแทนคนอื่นได้ สิ่งที่ต้องแลกคือ ทุกครั้งที่อธิษฐานหนึ่งครั้ง ร่างกายของฉันก็จะย้อนวัยกลับไปหนึ่งครั้ง ปีนั้นที่หมั้นกับลู่เฉิน ฉันอายุยี่สิบแปดปี ปีที่สามของการหมั้นหมาย เขาประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกปางตาย ฉันจึงอธิษฐานครั้งแรก เขารอดชีวิตแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุยี่สิบสามปี ปีที่ห้าของการหมั้นหมาย เขาล้มละลายจนกระโดดตึก ฉันจึงอธิษฐานครั้งที่สอง เขาร่ำรวยแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุสิบแปดปี ปีที่เจ็ดของการหมั้นหมาย เขาพาผู้หญิงที่ร่างกายป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษากลับมาคนหนึ่ง คุกเข่าต่อหน้าฉันเพื่ออ้อนวอนให้ฉันช่วยเธอ ฉันส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่วยไม่ได้หรอก” “ถ้าอธิษฐานอีกสักครั้ง ฉันจะเปลี่ยนเป็นอายุสามขวบ” “ถึงตอนนั้น ฉันก็จะไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ และจำคุณไม่ได้อีกแล้วนะ” แต่ลู่เฉินกลับยิ้มหยัน “คุณช่วยชีวิตผมตั้งสองครั้งยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แล้วช่วยเธอสักครั้งมันจะถึงตายเชียวเหรอ?” “ยางจิน อย่าเอาความใจดำมาพูดให้ดูดีหน่อยเลย” ต่อมา เขายืนอยู่บนปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ใช้ชีวิตของตัวเองบีบให้ฉันยอมสยบ ฉันก็ยังคงช่วย วันต่อมา ผู้หญิงคนนั้นหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง ลู่เฉินกอดเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับฉันว่า “รอให้ร่างกายของเขาทรงตัว ผมจะมาแต่งงานกับคุณนะ” ฉันมองดูมือของตัวเองที่หดเล็กจนเหมือนเด็ก พลางหันหลังเดินจากไป ไม่จำเป็นแล้ว อีกสามวันให้หลัง ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นทารกแล้ว

เพื่อต่ออายุขัยให้เฉินซื่อเหมิงผู้เป็นสามี ข้าจึงมีผมขาวโพลนตั้งแต่อายุเพียงสิบเก้าปี เมื่อก่อนเขาเป็นคนอมโรคเลื่องชื่อในหมู่บ้าน แค่กระอักเลือดออกมาคำเดียวก็ทำให้คนครึ่งถนนร้องไห้ด้วยความตกใจแล้ว ข้านำสินเดิมไปจำนำ ขายเรือนบรรพบุรุษ ซ้ำยังยอมหักอายุขัยของตนเองมอบให้เขาถึงสามสิบปี พันธสัญญาแลกอายุขัยเขียนไว้อย่างชัดเจน เมื่อครบกำหนดสามสิบปี หากเขาไม่ยอมรับข้าเป็นภรรยา ไม่คืนอายุขัย ความเจ็บปวดทรมานที่ข้าเคยได้รับ ก็จะถูกทวงคืนจากเขาเป็นสิบเท่า วันนี้ เขาสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวา และยังเป็นวันสุดท้ายที่พันธสัญญาแลกอายุขัยจะครบกำหนด ข้าลากสังขารอันเจ็บป่วยเดินทางเข้าเมืองหลวง เดิมทีเพียงอยากถามเขาอีกสักประโยคว่ายังจะยอมรับข้าเป็นภรรยาอยู่หรือไม่ ในงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งทั่นฮวาวันนี้ บุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดีเกิดต้องตาต้องใจทั่นฮวาคนใหม่เฉินซื่อเหมิงเข้าพอดี ท่านเสนาบดีถามเขาว่า "ภรรยาผมขาวที่อยู่ชนบทของเจ้า เตรียมจะจัดการเช่นไรหรือ?" เฉินซื่อเหมิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ร่างกายนางอ่อนแอเกินไป ทนรับพายุหิมะในเมืองหลวงไม่ไหวหรอกขอรับ แทนที่จะรับมาทรมาน ไม่สู้ปล่อยให้นางรักษาตัวอยู่ในชนบทดีกว่า" บุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดียกมือป้องปากหัวเราะ "พูดเสียน่าฟังเชียว ที่แท้ก็แค่รังเกียจว่านางจะทำให้ท่านขายหน้าใช่หรือไม่?" เฉินซื่อเหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "หากนางทนผ่านฤดูหนาวรอบนี้ไปไม่ได้ ข้าจะนำโลงศพกลับบ้านเกิด และอยู่ไว้ทุกข์ให้นางเป็นเวลาสามเดือน" เขายังหันไปสั่งการพ่อบ้านอีกว่า "ส่งเงินห้าสิบตำลึงกลับไปบ้านเกิด ไม่ว่าจะเป็นค่าหยูกยาหรือค่าโลงศพ ล้วนต้องจัดการให้สมเกียรติ อย่าให้ผู้ใดมาครหาได้ว่าข้าแล้งน้ำใจต่อภรรยาคู่ยาก" บรรดาแขกเหรื่อทั่วทั้งงานต่างพากันชื่นชมว่าเขาเป็นบุรุษผู้มีคุณธรรม ข้าผลักฉากกั้นออก แล้วตบพันธสัญญาแลกอายุขัยลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "เฉินซื่อเหมิง ท่านยืมอายุขัยครบสามสิบปีแล้ว ข้ามาทวงหนี้" สิ้นเสียงนั้น มือที่ถือจอกสุราของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย เส้นผมสีดำขลับที่ข้างขมับปอยแรกของเขา ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว

ในวันฝังศพพระของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่กับไทเฮากลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัว ขณะที่ข้าเดินออกจากสุสานหลวง จู่ๆ ก็มีข้อความประหลาดลอยผ่านตรงหน้า 【พระเอกฉลาดจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฮ่องเต้องค์ใหม่แอบมาลักลอบเป็นชู้กับแม่เลี้ยงของตัวเองอยู่ที่นี่!】 【เต้นรำอยู่บนหลุมศพของจริง! เขายังพูดอีกว่า ช่วงไว้ทุกข์เจ็ดวัน จะร่วมรักให้ครบเจ็ดครั้ง! ต้องเกลียดพ่อของตัวเองที่แย่งรักแรกไปมากแค่ไหนกัน!】 พอได้ยินเช่นนั้น ข้าก็หันหลังตั้งใจจะพาทหารองครักษ์ส่วนตัวบุกกลับเข้าไปทันที แต่ขันทีคนสนิทกลับก้าวมาขวางทางไว้ “ฮองเฮาโปรดหยุดเพคะ ภายในสุสานหลวงมีพลังหยินหนาแน่นเกินไป ไม่ควรเสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” ข้อความลอยส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ 【ทำดีมาก! พระเอกอดทนกล้ำกลืนมาหลายปีเพื่อชิงอำนาจทหาร ไม่อย่างนั้นจะยอมแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพหัวรั้นคนนี้ได้อย่างไร!】 【ใช่แล้ว! พอกลับวังและได้อำนาจทหารเมื่อไร เขาจะฆ่าฮองเฮาองค์ใหม่ทันที! นังตัวร้ายคนนี้ตายแน่!】 คิดจะฆ่าข้าหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงลั่น “พลังหยินหนาแน่นอย่างนั้นหรือ? ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! จงเทปรอทปิดผนึกตำหนักใต้ดินเดี๋ยวนี้ รักษาพลังมังกรมิให้รั่วไหล!” ข้อความลอยแตกตื่นในทันที 【บ้าไปแล้ว! เทปรอทปิดผนึกงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังจะเปลี่ยนตอนจบของเรื่องให้กลายเป็นหนังสยองขวัญแล้ว!】

ตลอดห้าปีหลังจดทะเบียนสมรส สามีที่เป็นนักดับเพลิงเคยบอกว่าไม่มีเวลาจัดงานแต่งงาน จู่ๆ ก็มีเวลาขึ้นมา แต่ในวันงานแต่งงาน ฉันกลับพยายามติดต่อเขาเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นคลิปวิดีโอในกลุ่มแชตญาติพนักงาน รุ่นน้องหญิงกำลังคล้องแขนเขา รับเหรียญเชิดชูเกียรติ “วีรบุรุษนักดับเพลิง” ที่นายกเทศมนตรีมอบให้ด้วยตัวเอง เหล่าญาติๆ ในกลุ่มต่างพากันอิจฉา “ภรรยาของหัวหน้าทีมเสิ่นสวยจริงๆ ไม่เหมือนฉันที่ในสายตาสามีก็เป็นแค่แม่บ้านหน้าหมองๆ ที่เอาแต่ทำงานบ้าน” "นั่นสิ ทั้งสง่างามผ่าเผย ทั้งสุขุมนุ่มลึก ต้องเป็นภรรยาผู้คอยสนับสนุนหัวหน้าทีมเสิ่นอยู่หลังบ้านแน่ๆ” ฉันยกมือที่หยาบกร้านที่สั่นขึ้นมา กำลังจะพิมพ์บอกว่าฉันต่างหากคือภรรยาของเสิ่นตู้อวิ๋น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงปังดังสนั่น ถังแก๊สในครัวระเบิดขึ้น ฉันฝืนทนความเจ็บปวดจากความร้อนที่แผดเผาร่างกาย โทรหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเขาขัดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด "จะสร้างเรื่องอะไรนักหนา? ที่หลอกคุณว่าจะจัดงานแต่ง ก็เพราะกลัวคุณจะมามุกนี้นี่แหละ" “พ่อของรั่วหลินสละชีวิตเพื่อช่วยผม ผมให้เธอมารับรางวัลในฐานะภรรยาของผม แค่นี้มันมากเกินไปตรงไหน?”

พ่อของฉันคือเอ็นโซ โมเร็ตติ เจ้าพ่อแห่งหนึ่งในตระกูลมาเฟียที่ทรงอิทธิพลที่สุดในนิวยอร์ก ส่วนฉันก็คือเจ้าหญิงของเขา สมบัติล้ำค่าที่เขาหวงแหนที่สุด เขาซ่อนฉันให้ห่างจากโลกมาเฟียเพื่อปกป้องฉัน แต่ก็ไม่อยากปล่อยให้ฉันต้องอยู่เพียงลำพัง จึงจัดการการแต่งงานให้ฉัน เจ้าบ่าวคือลีออน สก็อตต์ ลูกชายของมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยที่สุดในนิวยอร์ก เขาทั้งหล่อ รวยล้นฟ้า และเป็นดาวรุ่งในวงการธุรกิจ เมื่อดูจากคุณสมบัติภายนอก เขาสมบูรณ์แบบทุกประการ สำหรับงานแต่งงานของเรา พ่อสั่งตัดชุดเจ้าสาวเป็นพิเศษจากดีไซเนอร์ในมิลาน และให้ส่งตรงมายังนิวยอร์ก วันนี้เป็นวันนัดลองชุดของฉัน แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้านชุดเจ้าสาว หัวใจของฉันก็แทบหยุดเต้น นิโคล ฮิลล์ คนรักในวัยเด็กของลีออน กำลังสวมชุดแต่งงานของฉันอยู่ เมื่อเห็นฉัน ริมฝีปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะอย่างได้ใจ จากนั้นเธอก็คว้าชุดเพื่อนเจ้าสาวสีขาวที่ตัดจากผ้าโพลีเอสเตอร์ราคาถูกที่วางอยู่บนโต๊ะมายัดใส่อ้อมแขนฉัน “ใส่ชุดนี้ซะ” เธอสั่งพลางเชิดหน้าขึ้นราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ “เธอใส่ชุดนี้เข้าพิธีได้” ฉันก้มมองผ้าเนื้อบางราคาถูกในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง น้ำเสียงของฉันต่ำลง “ฉันคือว่าที่เจ้าสาว แล้วเธอกลับบอกให้ฉันใส่ชุดนี้งั้นเหรอ” เธอหัวเราะออกมาด้วยเสียงแหลมคมและร้ายกาจ “แค่ทำตามที่บอกซะ แล้วอย่าทำให้เรื่องมันวุ่นวาย ลีออนสั่งไว้แล้วว่าฉันจะเป็นคนเดินเข้าพิธีแทนเธอ ส่วนเธอน่ะเหรอ ก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ทำตัวเป็นเพื่อนเจ้าสาวที่ดี แล้วทำหน้าที่ไปตามพิธีก็พอ” ฉันพูดอะไรไม่ออกอยู่หลายวินาที จากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาลีออน เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสองครั้งก่อนที่เขาจะรับสาย “ลีออน เรื่องที่นิโคลจะเข้าพิธีแทนฉัน นายไม่คิดว่าควรอธิบายให้ฉันฟังหน่อยเหรอ”

ฉันชื่อเจียงหรูเยว่ เป็นสูตินรีแพทย์ เพิ่งผ่าตัดฉุกเฉินร่วมกับแผนกฉุกเฉินเสร็จไปสามเคส พอก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อเย่ชิงชิง เพื่อนสนิทของฉัน ฉันกดรับสาย เสียงของเธอแหลมสูง "หรูเยว่! ฉันถุงน้ำคร่ำแตก! ปวดท้องจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย! เธอรีบมาโรงพยาบาลที! ฉันต้องการให้เธอมาทำคลอดให้ฉันด้วยตัวเอง!" ฉันหันหลังเดินกลับไปโดยสัญชาตญาณ เบื้องหน้าพลันมีข้อความกะพริบวาบขึ้นมา [อย่าเข้าไปในห้องผ่าตัดเด็ดขาด ไม่งั้นคุณจะถูกเพื่อนสนิทหลอกไปตาย] [เด็กในท้องเย่ชิงชิงแท้งไปนานแล้ว เธอไม่ได้ต้องการให้คุณไปผ่าตัด แต่ต้องการให้ไปเป็นแพะรับบาปต่างหาก] [สามีมาเฟียของเธอจะโกรธแค้นสุดขีด ถึงขั้นลงมือหักคอคุณด้วยตัวเอง] [หลังจากคุณตาย ครอบครัวคุณก็จะถูกแก๊งมาเฟียตามล้างแค้นอย่างโหดเหี้ยมที่สุด] เท้าของฉันชะงักกึกในทันใด และไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันก็ตัดสินใจเชื่อข้อความเหล่านั้น เพราะนี่เกี่ยวข้องกับชีวิตของฉันและชีวิตของพ่อแม่เชียวนะ ฉันเสี่ยงไม่ได้หรอก

ทุกคนคิดว่านิสซา น้องสาวของฉันคือผู้ต้องคำสาป เว้นแต่ฉัน ฉันรู้ว่าในวันเกิดวัยสิบแปดปี ความตายจะเดินทางมารับตัวฉันสู่โลกแห่งความตาย ฉันคือดาร์กเอลฟ์ที่ความตายได้เลือกไว้ แต่เพื่อปกป้องน้องสาว ครอบครัวของฉันกลับเลือกที่จะสังเวยฉันแทน พ่อแม่ทอดทิ้งฉัน เผ่าพันธุ์เหยียดหยามประณามฉัน และคาเอลัม องค์ชายเอลฟ์ที่ฉันรักมานานหลายศตวรรษ ก็เลือกที่จะยืนอยู่ข้างกายนิสซา พวกเขาบอกว่าฉันคือตัวนำพาหายนะ พวกเขาบอกให้ฉันมอบคำอวยพรแก่เธอ โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตนกำลังผลักไสสาวกที่แท้จริงของความตายไปสู่การตื่นรู้ เมื่อคืนแห่งจันทราแตกสลายมาถึง ในที่สุดฉันก็ได้เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตน ฉันจบชีวิตลงในโลกมนุษย์ และถือกำเนิดใหม่ในฐานะทูตส่งสารคนใหม่แห่งโลกแห่งความตาย และเหล่าคนที่เคยทำร้ายฉันจะต้องมาอ้อนวอนขอการยกโทษ ติดดักอยู่ในบทลงโทษอันเป็นนิรันดร์ที่ฉันเป็นผู้บันดาลขึ้น ฉันไม่ใช่เด็กสาวผู้เฝ้ารอความรักอีกต่อไป

ฉันท้องได้แปดเดือนและกำลังจะคลอดลูกพอดี แต่เดเมียน อัลฟ่าคู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับขังฉันไว้ในกรงเงินที่ชั้นใต้ดินเพื่อถ่วงเวลาการคลอดของฉัน ตอนที่ฉันร้องขอความช่วยเหลือ เขากลับบอกให้ฉันรอ เพราะว่าวิคตอเรีย คู่ของพี่ชายผู้ล่วงลับของเขาก็มีกำหนดคลอดในวันนั้นเช่นกัน ผู้นำทางจิตวิญญาณแห่งฝูงหมาป่าเคยทำนายไว้ว่า มีเพียงลูกสุนัขตัวแรกที่เกิดมาเท่านั้นที่จะได้รับพรจากเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ และได้ก้าวขึ้นเป็นอัลฟ่าคนต่อไป "ตำแหน่งนั้นเป็นของลูกของวิคตอเรีย" เขากล่าว "เธอสูญเสียมาร์คัสไป เธอไม่มีเหลืออะไรเลย เอเลน่า เธอมีใจรักทั้งหมดของฉันอยู่แล้ว กรงเงินนี่จะช่วยให้แน่ใจว่าเธอจะคลอดทีหลังวิคตอเรีย" ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกมันทรมานเหลือเกิน ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปคลินิก เขากระชากคางฉันและบังคับให้มองหน้าเขา "เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันน่าจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอไม่เคยรักฉันเลย สิ่งเดียวที่เธอสนใจมาตลอดคือความร่ำรวยและฐานะ!" "เธอจงใจเร่งให้ตัวเองคลอดก่อนกำหนด ก็เพื่อแย่งชิงสิ่งที่ควรเป็นของหลานฉัน... เธอมันชั่วร้ายจริงๆ" ใบหน้าซีดเผือดและสั่นเทา ฉันกระซิบว่า: "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ฉันยอมทำสัญญาเลือดเลยก็ได้ ฉันไม่สนเรื่องมรดกอะไรนั่นหรอก ฉันรักแค่คุณคนเดียว!" น้ำเสียงเขาเยาะเย้ย "ถ้าเธอรักฉันจริง เธอคงไม่บีบบังคับวิคตอเรียให้เซ็นสัญญาสละสิทธิ์การเป็นทายาทของลูกเธอหรอก เดี๋ยวฉันจะกลับมาหาเธอหลังจากวิคตอเรียคลอดเสร็จ ท้ายที่สุดแล้ว... เด็กในท้องเธอก็ลูกฉันเหมือนกัน" เขายืนเฝ้ายามอยู่หน้าห้องคลอดของวิคตอเรีย จนกระทั่งเขาได้เห็นลูกสุนัขแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาก็เพิ่งนึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาออกคำสั่งให้เบต้าของเขาไปปล่อยตัวฉัน แต่เสียงของเบต้ากลับสั่นเครือ "ลูน่า... กับเด็กในท้อง... เสียชีวิตแล้วครับ" และในวินาทีนั้นเอง เดเมียนก็สติหลุดคลุ้มคลั่งกลายเป็นสัตว์ป่าไปเลย

ยามที่ร่างไร้ลมหายใจของเป่าจูผู้เป็นธิดาถูกส่งเข้ามายังสุสานหลวง ทั่วทั้งร่างนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด กระทั่งสิ้นใจก็ยังตายตาไม่หลับ เหล่าขันทีที่ส่งร่างนางเข้ามาต่างพากันถอนหายใจรำพัน “ต่อให้เป็นพระธิดาเพียงองค์เดียวของอดีตฮองเฮาแล้วอย่างไรเล่า? สุดท้ายก็ตายสู้สุนัขสักตัวยังมิได้เลย” “ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงคิดอย่างไร องค์หญิงเป่าจูเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ของพระองค์ แต่ยามที่นางคลอดยาก พระองค์กลับไม่ให้หมอหลวงแก่นางเลยสักคน” “ผู้ใดใช้ให้ราชบุตรเขยหลงรักคุณหนูหมิงเยว่กันเล่า นั่นต่างหากคือพระขนิษฐาที่องค์รัชทายาททรงทะนุถนอมไว้กลางดวงใจ” ข้าเพิ่งจะมารู้ก็ตอนนี้เอง หลังจากข้าแกล้งตายเพื่อมาเฝ้ารักษาและคุ้มครองสุสานหลวง โอรสของข้าก็ไปรับน้องสาวบุญธรรมมาจากที่ใดก็ไม่รู้ เพื่อให้น้องสาวบุญธรรมสำราญใจ ไม่เพียงปล่อยให้นางแย่งชิงสิทธิฐานันดรองค์หญิงของเป่าจูไป ยิ่งปล่อยให้ราชบุตรเขยส่งตัวเป่าจูที่กำลังตั้งครรภ์แก่ไปดัดนิสัยอีกด้วย ข้าจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่บวมเป่งซีดขาวของเป่าจู จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา ข้าอยู่ที่สุสานหลวงคุ้มครองชะตาแคว้นต้าโจวให้ยั่งยืน ที่แท้พวกเขากลับปฏิบัติต่อธิดาสุดที่รักของข้าเช่นนี้เองหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากเส้นชีพจรมังกรของต้าโจวจะขาด ก็ให้มันขาดไปเถอะ

ข้ากับสหายรักต่างทะลุมิติมาอยู่ในช่วงเวลากลียุค และด้วยความบังเอิญจึงถูกรับเข้าเป็นศิษย์แห่งหุบเขาปีศาจ ข้ามีกระดูกเทพฝูซีโดยกำเนิด สามารถใช้เหรียญทองแดงสามเหรียญทำนายดวงชะตาตามศาสตร์ลิ่วเหยา หยั่งรู้เรื่องราวดีร้ายได้ทั่วหล้า ส่วนนางนั้นมีสติปัญญาเฉียบแหลม แตกฉานในพิชัยสงคราม อาศัยค่ายกลฟ้าดินเพียงหนึ่งเดียวก็สามารถทำลายกองทัพนับหมื่นแสนได้แล้ว หลังออกจากหุบเขา พวกเราก็ร่วมมือกันสนับสนุนองค์ชายเจ็ดผู้ตกอับ ให้ก้าวขึ้นสู่บัลลังก์มังกรได้สำเร็จ องค์ชายเจ็ดรักมั่นในตัวนางอย่างลึกซึ้ง จึงจัดขบวนสู่ขอยาวสิบลี้เพื่อแต่งตั้งขึ้นเป็นฮองเฮาผู้เป็นมารดาแห่งแผ่นดิน สิบห้าปีแห่งการครองคู่ ฮ่องเต้และฮองเฮายังคงรักใคร่กลมเกลียวดุจวันวาน และให้กำเนิดองค์ชายติดต่อกันถึงแปดพระองค์ เมื่อคืนนี้ในวังมีข่าวดีแจ้งมาอีกครั้ง ในที่สุดราชวงศ์ก็ได้ต้อนรับองค์หญิงน้อยพระองค์แรกนับตั้งแต่สถาปนาแคว้น ฮ่องเต้ปีติยินดียิ่ง ทรงนำองค์ชายทั้งแปดควบม้ามาถึงหน้าหุบเขาปีศาจกลางดึก เพื่อขอร้องให้ข้าออกจากหุบเขาไปทำนายดวงชะตาให้แก่องค์หญิงน้อย ข้าย่อมตอบตกลง เร่งรุดไปยังตำหนักเว่ยยางในคืนนั้น ใช้ชาดแต้มลงบนหว่างคิ้วขององค์หญิงน้อย ประทานพรให้ทรงเกษมสำราญ หลังเสร็จสิ้นภารกิจ ข้าก็นึกครึ้มใจตามความเคยชิน จึงโยนเหรียญทองแดงออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก หวังทำนายดวงชะตาครึ่งชีวิตหลังให้แก่สหายรัก ทว่าเมื่อเหรียญทองแดงตกถึงพื้น มวลพลังหยินหยางกลับแปรปรวน รูปแบบที่พยัคฆ์ขาวคาบศพ ปรากฏเป็นลางมรณะของคนที่ตายไปนานแล้ว! ข้ารู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง นัยน์ตาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ หากสหายรักของข้าตายไปแล้ว เช่นนั้นฮองเฮาที่กำลังนอนส่งยิ้มให้ข้าอย่างอ่อนโยนอยู่บนแท่นบรรทมเวลานี้คือผู้ใดกันเล่า?

หลังจากราชโองการอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีถูกประกาศออกมา องค์หญิงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าหาสามีของข้าโดยไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป หยาดน้ำตาของนางไหลรินเหมือนเม็ดฝน “ข้าไม่ไปชายแดนมั่วเป่ย ข้าจะอยู่กับท่านที่นี่” กู้อวิ๋นโจวกลับยื่นมือผลักองค์หญิงใหญ่ออก น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา “องค์หญิงใหญ่ การอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบและโชคชะตาของพระองค์” น้ำตาขององค์หญิงใหญ่เปียกชุ่มเสื้อผ้า แต่มันไม่ได้ทำให้ความเย็นชาของเขาจางหายไป เหล่าฮูหยินที่อยู่บริเวณรอบข้างต่างส่งเสียงกระซิบชมว่าข้ามีวิธีควบคุมสามีให้อยู่หมัด แม้กระทั่งผู้สำเร็จราชการที่พัวพันกับองค์หญิงใหญ่มานานกว่าสิบปีก็ยังสามารถทำให้อยู่ในโอวาทได้อย่างง่ายดาย ข้ายิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ข้ายอมให้กู้อวิ๋นโจวลากกลับจวนอ๋อง เขานั่งลงตรงข้ามข้าและไม่พูดอะไรสักคำ แต่ข้าสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร” เขามองมาที่ข้า ตอนนั้นเขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ราชโองการอภิเษกสมรสเป็นโชคชะตาขององค์หญิงใหญ่ แต่ข้าไม่ยินยอมให้พระองค์รับราชโองการนั้น” “พวกเจ้าสองคนหน้าตาคล้ายกัน ข้าจะให้เจ้าไปแต่งงานกับองค์ชายแห่งมั่วเป่ยแทนพระองค์ ข้าจะให้ท่านพ่อและพี่ของเจ้าสวมเสื้อเกราะอีกครา เจ็ดปีให้หลังพวกเราจะยึดครองมั่วเป่ย” ข้าพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

เจียงซิงลั่วตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปศูนย์การค้าเพื่อซื้อของเตรียมคลอด ก็ถูกเสิ่นจือซย่าตบและหาว่าเป็นเมียน้อยอีกครั้ง เพื่อปกป้องลูกในท้อง เธอไม่สามารถตอบโต้ได้เลย เธอถูกเสิ่นจือซย่าจิกผมตบหน้าไปหลายฉาด แม้แต่เสื้อผ้าก็เกือบถูกฉีกออก สุดท้ายทนไม่ไหว เธอจึงโทรแจ้งความเสียเลย ทั้งสองถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจ ต่างฝ่ายต่างบอกว่าตนเป็นภรรยาของฟู่ถิงเชิน ฝ่ายตำรวจทำได้เพียงโทรศัพท์หาฟู่ถิงเชินเพื่อยืนยันความจริง เมื่อเสิ่นจือซย่าได้ยินว่าฟู่ถิงเชินจะมาสถานีตำรวจด้วยตัวเอง ก็รีบหยิบกระจกขึ้นมาเติมหน้า แล้วมองเหยียดเจียงซิงลั่วอย่างไม่เกรงกลัว "เจียงซิงลั่ว ลองทายดูสิว่าพี่ถิงเชินจะบอกว่าฉันเป็นภรรยาของเขา เพื่อปกป้องฉันหรือเปล่า” “ฉันว่าเขาต้องทำแบบนั้นแน่"