Cerita Pendek & Novel กรรม

“อืมม... ฟินจัง... อืมม... อร่อยจัง...” ในห้องที่มืดสลัว ร่างของฉันเปลือยเปล่า คุกเข่าอยู่บนเตียง เชิดบั้นท้ายขึ้นสูง ถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มร่างกำยำสองคน ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง กำลังที่มหาศาล และพละกำลังที่น่าทึ่งของพวกเขา ทำให้ฉันลุ่มหลงจนแทบบ้า...

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

ฉันเอาตึกมรดกตกทอดมาดัดแปลงเป็นอะพาร์ตเมนต์แบ่งเช่า ตัวตึกสูงห้าชั้น ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และมีลานกว้าง ฉันทุบกำแพงที่ไม่ได้ใช้รับน้ำหนักทิ้งทั้งหมด เพื่อจัดสรรพื้นที่ใหม่ แบ่งเป็นห้องเดี่ยว ห้องคู่ และห้องสำหรับสี่คน เพื่อตอบสนองความต้องการที่แตกต่างกัน คิดค่าเช่าเพียงครึ่งเดียวของราคาตลาดในละแวกนั้น และรับเฉพาะผู้เช่าที่เป็นคนหนุ่มสาวซึ่งเพิ่งเรียนจบมาไม่เกินสามปีเท่านั้น พื้นที่ลานกว้างฉันไม่ได้สร้างตึกเพิ่ม แต่ทำเป็นฟิตเนสกับโรงอาหารแทน อุปกรณ์ฟิตเนสเป็นของใหม่ทั้งหมด โรงอาหารก็จ้างพ่อครัวมาสองคน ส่วนราคาอาหารขายเท่ากับโรงอาหารในมหาวิทยาลัย เดือนแรกที่ย้ายเข้ามาพัก จะได้กินอาหารฟรี ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองกำลังทำเรื่องดี ๆ ถือเป็นการมอบพื้นที่พักพิงและบ้านสักหลัง ให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม พวกเขาเรียกฉันว่า “เจ้าของหอเทวดา” เอาธงประกาศเกียรติคุณมามอบให้ ทั้งยังเขียนจดหมายขอบคุณลงบนอินเทอร์เน็ต ยามมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น ฉันก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดนี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลินเยว่ เขาลากกระเป๋าเดินทางสีเงินมาหยุดยืนอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ขยับแว่นตากรอบทองบนสันจมูก พลางพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรที่เขียนว่า “บ้านมู่หลิน” จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

ฉันคือธิดาเทพองค์สุดท้ายแห่งชนเผ่าภูเขาหิมะ สามารถอธิษฐานต่อเทพเจ้าแทนคนอื่นได้ สิ่งที่ต้องแลกคือ ทุกครั้งที่อธิษฐานหนึ่งครั้ง ร่างกายของฉันก็จะย้อนวัยกลับไปหนึ่งครั้ง ปีนั้นที่หมั้นกับลู่เฉิน ฉันอายุยี่สิบแปดปี ปีที่สามของการหมั้นหมาย เขาประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกปางตาย ฉันจึงอธิษฐานครั้งแรก เขารอดชีวิตแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุยี่สิบสามปี ปีที่ห้าของการหมั้นหมาย เขาล้มละลายจนกระโดดตึก ฉันจึงอธิษฐานครั้งที่สอง เขาร่ำรวยแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุสิบแปดปี ปีที่เจ็ดของการหมั้นหมาย เขาพาผู้หญิงที่ร่างกายป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษากลับมาคนหนึ่ง คุกเข่าต่อหน้าฉันเพื่ออ้อนวอนให้ฉันช่วยเธอ ฉันส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่วยไม่ได้หรอก” “ถ้าอธิษฐานอีกสักครั้ง ฉันจะเปลี่ยนเป็นอายุสามขวบ” “ถึงตอนนั้น ฉันก็จะไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ และจำคุณไม่ได้อีกแล้วนะ” แต่ลู่เฉินกลับยิ้มหยัน “คุณช่วยชีวิตผมตั้งสองครั้งยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แล้วช่วยเธอสักครั้งมันจะถึงตายเชียวเหรอ?” “ยางจิน อย่าเอาความใจดำมาพูดให้ดูดีหน่อยเลย” ต่อมา เขายืนอยู่บนปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ใช้ชีวิตของตัวเองบีบให้ฉันยอมสยบ ฉันก็ยังคงช่วย วันต่อมา ผู้หญิงคนนั้นหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง ลู่เฉินกอดเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับฉันว่า “รอให้ร่างกายของเขาทรงตัว ผมจะมาแต่งงานกับคุณนะ” ฉันมองดูมือของตัวเองที่หดเล็กจนเหมือนเด็ก พลางหันหลังเดินจากไป ไม่จำเป็นแล้ว อีกสามวันให้หลัง ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นทารกแล้ว

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

ในวันแต่งงาน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของคู่หมั้นฉันปรากฏตัวในงาน สวมชุดเจ้าสาวแบบเดียวกับที่ฉันสั่งตัดไว้เฉพาะตัว มองดูพวกเขายืนต้อนรับแขกอยู่ด้วยกัน ฉันยิ้มพลางชมว่าทั้งคู่ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้างมาให้เลยจริง ๆ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาอับอายจนหนีออกจากงาน คู่หมั้นของฉันกลับต่อว่าฉันต่อหน้าทุกคนว่าฉันหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล หลังงานเลี้ยงแต่งงาน เขากับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาไปสถานที่ฮันนีมูนที่เราจองไว้ด้วยกัน ฉันไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่โทรหาทนายทันที

ฉันชื่อเจียงหรูเยว่ เป็นสูตินรีแพทย์ เพิ่งผ่าตัดฉุกเฉินร่วมกับแผนกฉุกเฉินเสร็จไปสามเคส พอก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อเย่ชิงชิง เพื่อนสนิทของฉัน ฉันกดรับสาย เสียงของเธอแหลมสูง "หรูเยว่! ฉันถุงน้ำคร่ำแตก! ปวดท้องจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย! เธอรีบมาโรงพยาบาลที! ฉันต้องการให้เธอมาทำคลอดให้ฉันด้วยตัวเอง!" ฉันหันหลังเดินกลับไปโดยสัญชาตญาณ เบื้องหน้าพลันมีข้อความกะพริบวาบขึ้นมา [อย่าเข้าไปในห้องผ่าตัดเด็ดขาด ไม่งั้นคุณจะถูกเพื่อนสนิทหลอกไปตาย] [เด็กในท้องเย่ชิงชิงแท้งไปนานแล้ว เธอไม่ได้ต้องการให้คุณไปผ่าตัด แต่ต้องการให้ไปเป็นแพะรับบาปต่างหาก] [สามีมาเฟียของเธอจะโกรธแค้นสุดขีด ถึงขั้นลงมือหักคอคุณด้วยตัวเอง] [หลังจากคุณตาย ครอบครัวคุณก็จะถูกแก๊งมาเฟียตามล้างแค้นอย่างโหดเหี้ยมที่สุด] เท้าของฉันชะงักกึกในทันใด และไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันก็ตัดสินใจเชื่อข้อความเหล่านั้น เพราะนี่เกี่ยวข้องกับชีวิตของฉันและชีวิตของพ่อแม่เชียวนะ ฉันเสี่ยงไม่ได้หรอก

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……

ยามที่ร่างไร้ลมหายใจของเป่าจูผู้เป็นธิดาถูกส่งเข้ามายังสุสานหลวง ทั่วทั้งร่างนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด กระทั่งสิ้นใจก็ยังตายตาไม่หลับ เหล่าขันทีที่ส่งร่างนางเข้ามาต่างพากันถอนหายใจรำพัน “ต่อให้เป็นพระธิดาเพียงองค์เดียวของอดีตฮองเฮาแล้วอย่างไรเล่า? สุดท้ายก็ตายสู้สุนัขสักตัวยังมิได้เลย” “ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงคิดอย่างไร องค์หญิงเป่าจูเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ของพระองค์ แต่ยามที่นางคลอดยาก พระองค์กลับไม่ให้หมอหลวงแก่นางเลยสักคน” “ผู้ใดใช้ให้ราชบุตรเขยหลงรักคุณหนูหมิงเยว่กันเล่า นั่นต่างหากคือพระขนิษฐาที่องค์รัชทายาททรงทะนุถนอมไว้กลางดวงใจ” ข้าเพิ่งจะมารู้ก็ตอนนี้เอง หลังจากข้าแกล้งตายเพื่อมาเฝ้ารักษาและคุ้มครองสุสานหลวง โอรสของข้าก็ไปรับน้องสาวบุญธรรมมาจากที่ใดก็ไม่รู้ เพื่อให้น้องสาวบุญธรรมสำราญใจ ไม่เพียงปล่อยให้นางแย่งชิงสิทธิฐานันดรองค์หญิงของเป่าจูไป ยิ่งปล่อยให้ราชบุตรเขยส่งตัวเป่าจูที่กำลังตั้งครรภ์แก่ไปดัดนิสัยอีกด้วย ข้าจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่บวมเป่งซีดขาวของเป่าจู จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา ข้าอยู่ที่สุสานหลวงคุ้มครองชะตาแคว้นต้าโจวให้ยั่งยืน ที่แท้พวกเขากลับปฏิบัติต่อธิดาสุดที่รักของข้าเช่นนี้เองหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากเส้นชีพจรมังกรของต้าโจวจะขาด ก็ให้มันขาดไปเถอะ

ในวันฝังศพพระของอดีตฮ่องเต้ ฮ่องเต้องค์ใหม่กับไทเฮากลับพร้อมใจกันไม่ปรากฏตัว ขณะที่ข้าเดินออกจากสุสานหลวง จู่ๆ ก็มีข้อความประหลาดลอยผ่านตรงหน้า 【พระเอกฉลาดจริงๆ ใครจะไปคิดว่าฮ่องเต้องค์ใหม่แอบมาลักลอบเป็นชู้กับแม่เลี้ยงของตัวเองอยู่ที่นี่!】 【เต้นรำอยู่บนหลุมศพของจริง! เขายังพูดอีกว่า ช่วงไว้ทุกข์เจ็ดวัน จะร่วมรักให้ครบเจ็ดครั้ง! ต้องเกลียดพ่อของตัวเองที่แย่งรักแรกไปมากแค่ไหนกัน!】 พอได้ยินเช่นนั้น ข้าก็หันหลังตั้งใจจะพาทหารองครักษ์ส่วนตัวบุกกลับเข้าไปทันที แต่ขันทีคนสนิทกลับก้าวมาขวางทางไว้ “ฮองเฮาโปรดหยุดเพคะ ภายในสุสานหลวงมีพลังหยินหนาแน่นเกินไป ไม่ควรเสด็จเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ” ข้อความลอยส่งเสียงเฮกันยกใหญ่ 【ทำดีมาก! พระเอกอดทนกล้ำกลืนมาหลายปีเพื่อชิงอำนาจทหาร ไม่อย่างนั้นจะยอมแต่งกับลูกสาวของแม่ทัพหัวรั้นคนนี้ได้อย่างไร!】 【ใช่แล้ว! พอกลับวังและได้อำนาจทหารเมื่อไร เขาจะฆ่าฮองเฮาองค์ใหม่ทันที! นังตัวร้ายคนนี้ตายแน่!】 คิดจะฆ่าข้าหรือ? ข้าว่าพวกเจ้าต่างหากที่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว! ข้ายักคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะตวาดเสียงลั่น “พลังหยินหนาแน่นอย่างนั้นหรือ? ทหารทุกนายฟังคำสั่ง! จงเทปรอทปิดผนึกตำหนักใต้ดินเดี๋ยวนี้ รักษาพลังมังกรมิให้รั่วไหล!” ข้อความลอยแตกตื่นในทันที 【บ้าไปแล้ว! เทปรอทปิดผนึกงั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้กำลังจะเปลี่ยนตอนจบของเรื่องให้กลายเป็นหนังสยองขวัญแล้ว!】

เมื่อคืนนี้ ฉันได้รับแจ้งว่าตระกูลกำลังจะเขี่ยฉันทิ้ง เหตุผลฟังดูไร้น้ำหนักสิ้นดี—พวกเขาบอกว่าแนวคิดของฉันล้าสมัย ฉันไม่ยอมปรับตัวให้ทันยุค และกำลังขัดขวางการขยายอำนาจของตระกูลอย่างร้ายแรง เช้าวันนั้น คู่หมั้นของฉันมาดักรอฉันที่ทางเดิน สีหน้าของเขาเย็นชา "เคลลี่พูดถูก คนที่หัวดื้อและไร้ความยืดหยุ่นอย่างเธอน่ะมีแต่จะฉุดรั้งตระกูลไว้เท่านั้น “และอย่ามาโทษฉันที่ตัดเธอทิ้ง เธอไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเอง” เคลลี่ยืนพิงราวระเบียง รายล้อมด้วยคนของเธอ มองฉันพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย เธอคือหลานสาวแท้ๆ ของดอน เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอถูกส่งเข้ามารับช่วงการบริหารงานหลักของตระกูล โดยอ้างเรื่องการปฏิรูปเป็นข้ออ้าง เพื่อกวาดล้างผู้อาวุโสทุกคนออกไป ในการประชุมตระกูลเมื่อวาน ฉันคัดค้านแผนขยายอำนาจที่หุนหันพลันแล่นของเธอต่อหน้าทุกคน เคลลี่ปรายตามองฉันอย่างเย็นชา ท่ามกลางฝูงชน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูแคลน "พวกซากดึกดำบรรพ์บางคนที่ปรับตัวตามยุคสมัยไม่ทัน หมดประโยชน์ไปนานแล้ว การดึงดันจะกุมอำนาจไว้มีแต่จะทำให้ทั้งตระกูลพังพินาศเปล่าๆ "ถ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็ไสหัวออกไปซะ" สีหน้าของฉันยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ฉันเซ็นเอกสารขอถอนตัวออกจากตระกูล สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ฉันไม่เคยจำเป็นต้องอยู่ในตระกูลนี้เลย มีใครบางคนเคยอ้อนวอนให้ฉันอยู่ต่อ เพื่อค้ำจุนตระกูลแห่งนี้ไว้ จากนั้นฉันก็โพสต์ลงอินสตาแกรม “ฉันได้ออกจากตระกูลแล้ว และตั้งตารอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้” วินาทีที่โพสต์นั้นถูกเผยแพร่โลกใต้ดินทั้งหมดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที

ฉันท้องได้แปดเดือนและกำลังจะคลอดลูกพอดี แต่เดเมียน อัลฟ่าคู่แห่งโชคชะตาของฉัน กลับขังฉันไว้ในกรงเงินที่ชั้นใต้ดินเพื่อถ่วงเวลาการคลอดของฉัน ตอนที่ฉันร้องขอความช่วยเหลือ เขากลับบอกให้ฉันรอ เพราะว่าวิคตอเรีย คู่ของพี่ชายผู้ล่วงลับของเขาก็มีกำหนดคลอดในวันนั้นเช่นกัน ผู้นำทางจิตวิญญาณแห่งฝูงหมาป่าเคยทำนายไว้ว่า มีเพียงลูกสุนัขตัวแรกที่เกิดมาเท่านั้นที่จะได้รับพรจากเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ และได้ก้าวขึ้นเป็นอัลฟ่าคนต่อไป "ตำแหน่งนั้นเป็นของลูกของวิคตอเรีย" เขากล่าว "เธอสูญเสียมาร์คัสไป เธอไม่มีเหลืออะไรเลย เอเลน่า เธอมีใจรักทั้งหมดของฉันอยู่แล้ว กรงเงินนี่จะช่วยให้แน่ใจว่าเธอจะคลอดทีหลังวิคตอเรีย" ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกมันทรมานเหลือเกิน ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปคลินิก เขากระชากคางฉันและบังคับให้มองหน้าเขา "เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันน่าจะรู้ตั้งนานแล้วว่าเธอไม่เคยรักฉันเลย สิ่งเดียวที่เธอสนใจมาตลอดคือความร่ำรวยและฐานะ!" "เธอจงใจเร่งให้ตัวเองคลอดก่อนกำหนด ก็เพื่อแย่งชิงสิ่งที่ควรเป็นของหลานฉัน... เธอมันชั่วร้ายจริงๆ" ใบหน้าซีดเผือดและสั่นเทา ฉันกระซิบว่า: "ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันหยุดมันไม่ได้ ได้โปรดเถอะ ฉันยอมทำสัญญาเลือดเลยก็ได้ ฉันไม่สนเรื่องมรดกอะไรนั่นหรอก ฉันรักแค่คุณคนเดียว!" น้ำเสียงเขาเยาะเย้ย "ถ้าเธอรักฉันจริง เธอคงไม่บีบบังคับวิคตอเรียให้เซ็นสัญญาสละสิทธิ์การเป็นทายาทของลูกเธอหรอก เดี๋ยวฉันจะกลับมาหาเธอหลังจากวิคตอเรียคลอดเสร็จ ท้ายที่สุดแล้ว... เด็กในท้องเธอก็ลูกฉันเหมือนกัน" เขายืนเฝ้ายามอยู่หน้าห้องคลอดของวิคตอเรีย จนกระทั่งเขาได้เห็นลูกสุนัขแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาก็เพิ่งนึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาออกคำสั่งให้เบต้าของเขาไปปล่อยตัวฉัน แต่เสียงของเบต้ากลับสั่นเครือ "ลูน่า... กับเด็กในท้อง... เสียชีวิตแล้วครับ" และในวินาทีนั้นเอง เดเมียนก็สติหลุดคลุ้มคลั่งกลายเป็นสัตว์ป่าไปเลย

“ฟินไหม... ได้เล่นกับหญิงสาววัยกำลังสวยแบบฉันครั้งแรก... คงจะฟินน่าดูเลยใช่ไหม?” ในห้องที่มืดสลัว ฉันซ่อนใบหน้าไว้ใต้ผ้าห่ม เปลือยเปล่าทั้งตัว คุกเข่าคว่ำหน้าอยู่บนเตียง พยายามแอ่นบั้นท้ายเพื่อรองรับผู้ชายที่อยู่ด้านหลัง แม้จะไม่ต้องจงใจเปรียบเทียบ ฉันก็สามารถสัมผัสได้ถึงความแตกต่าง ร่างกายของพ่อสามีแข็งแกร่งกว่าลูกชายของเขามากนัก...

ตลอดห้าปีหลังจดทะเบียนสมรส สามีที่เป็นนักดับเพลิงเคยบอกว่าไม่มีเวลาจัดงานแต่งงาน จู่ๆ ก็มีเวลาขึ้นมา แต่ในวันงานแต่งงาน ฉันกลับพยายามติดต่อเขาเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นคลิปวิดีโอในกลุ่มแชตญาติพนักงาน รุ่นน้องหญิงกำลังคล้องแขนเขา รับเหรียญเชิดชูเกียรติ “วีรบุรุษนักดับเพลิง” ที่นายกเทศมนตรีมอบให้ด้วยตัวเอง เหล่าญาติๆ ในกลุ่มต่างพากันอิจฉา “ภรรยาของหัวหน้าทีมเสิ่นสวยจริงๆ ไม่เหมือนฉันที่ในสายตาสามีก็เป็นแค่แม่บ้านหน้าหมองๆ ที่เอาแต่ทำงานบ้าน” "นั่นสิ ทั้งสง่างามผ่าเผย ทั้งสุขุมนุ่มลึก ต้องเป็นภรรยาผู้คอยสนับสนุนหัวหน้าทีมเสิ่นอยู่หลังบ้านแน่ๆ” ฉันยกมือที่หยาบกร้านที่สั่นขึ้นมา กำลังจะพิมพ์บอกว่าฉันต่างหากคือภรรยาของเสิ่นตู้อวิ๋น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงปังดังสนั่น ถังแก๊สในครัวระเบิดขึ้น ฉันฝืนทนความเจ็บปวดจากความร้อนที่แผดเผาร่างกาย โทรหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเขาขัดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด "จะสร้างเรื่องอะไรนักหนา? ที่หลอกคุณว่าจะจัดงานแต่ง ก็เพราะกลัวคุณจะมามุกนี้นี่แหละ" “พ่อของรั่วหลินสละชีวิตเพื่อช่วยผม ผมให้เธอมารับรางวัลในฐานะภรรยาของผม แค่นี้มันมากเกินไปตรงไหน?”

ตอนที่ฉันกลับคืนสู่ตระกูล 'คอสเตลโล' ในฐานะลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ที่หายตัวไปนาน ฉันกลับต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตกทอดมาจากลูกสาวบุญธรรมของพวกเขา แถมคนขับรถของที่บ้านก็ยังมารับแค่เธอคนเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังเอาแต่รู้สึกผิดต่อลูกสาวที่พวกเขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาตลอดในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ดังนั้น ทันทีที่รัฐบาลประกาศเปิดตัว 'ระบบความยุติธรรม' พวกเขาก็รีบจับทุกคนในครอบครัวลงทะเบียนก่อนที่ฉันจะทันกะพริบตาเสียอีก พ่อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "เมื่อมีระบบนี้คอยควบคุมให้เกิดความเท่าเทียมกันอย่างเด็ดขาด บริทนีย์ก็จะไม่มีวันต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป" แม่กุมมือฉันไว้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ฉันโต้แย้งใดๆ "ลูกกลับมาที่บ้านหลังนี้และแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเธอไป แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับบริทนีย์เลยนะ" ส่วนพี่ชายก็ไม่คิดแม้แต่จะปิดบังความรังเกียจที่มีต่อฉัน "ฉันยอมรับน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น เธอน่ะได้อะไรไปมากกว่าที่สมควรจะได้แล้ว อย่ามาทำตัวได้คืบจะเอาศอกให้มันมากนัก" ฉันต้องกินอาหารเหลือทิ้ง... ขณะที่เธอมีเชฟส่วนตัวคอยรังสรรค์เมนูให้ ฉันต้องทนร้อนเหงื่อตกอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ... ขณะที่เธอนอนหลับสบายในห้องสวีทสุดหรูที่สั่งทำพิเศษ เห็นแบบนั้น... ฉันก็แทบจะหลุดขำออกมา เพราะทันทีที่ระบบที่ว่านี่เริ่มทำงาน พวกเขานั่นแหละ... ที่จะเป็นฝ่ายพังพินาศเสียเอง

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

เจียงซิงลั่วตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปศูนย์การค้าเพื่อซื้อของเตรียมคลอด ก็ถูกเสิ่นจือซย่าตบและหาว่าเป็นเมียน้อยอีกครั้ง เพื่อปกป้องลูกในท้อง เธอไม่สามารถตอบโต้ได้เลย เธอถูกเสิ่นจือซย่าจิกผมตบหน้าไปหลายฉาด แม้แต่เสื้อผ้าก็เกือบถูกฉีกออก สุดท้ายทนไม่ไหว เธอจึงโทรแจ้งความเสียเลย ทั้งสองถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจ ต่างฝ่ายต่างบอกว่าตนเป็นภรรยาของฟู่ถิงเชิน ฝ่ายตำรวจทำได้เพียงโทรศัพท์หาฟู่ถิงเชินเพื่อยืนยันความจริง เมื่อเสิ่นจือซย่าได้ยินว่าฟู่ถิงเชินจะมาสถานีตำรวจด้วยตัวเอง ก็รีบหยิบกระจกขึ้นมาเติมหน้า แล้วมองเหยียดเจียงซิงลั่วอย่างไม่เกรงกลัว "เจียงซิงลั่ว ลองทายดูสิว่าพี่ถิงเชินจะบอกว่าฉันเป็นภรรยาของเขา เพื่อปกป้องฉันหรือเปล่า” “ฉันว่าเขาต้องทำแบบนั้นแน่"