กรรม 단편 소설 & 소설

ฉันชื่อเจียงหรูเยว่ เป็นสูตินรีแพทย์ เพิ่งผ่าตัดฉุกเฉินร่วมกับแผนกฉุกเฉินเสร็จไปสามเคส พอก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อเย่ชิงชิง เพื่อนสนิทของฉัน ฉันกดรับสาย เสียงของเธอแหลมสูง "หรูเยว่! ฉันถุงน้ำคร่ำแตก! ปวดท้องจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย! เธอรีบมาโรงพยาบาลที! ฉันต้องการให้เธอมาทำคลอดให้ฉันด้วยตัวเอง!" ฉันหันหลังเดินกลับไปโดยสัญชาตญาณ เบื้องหน้าพลันมีข้อความกะพริบวาบขึ้นมา [อย่าเข้าไปในห้องผ่าตัดเด็ดขาด ไม่งั้นคุณจะถูกเพื่อนสนิทหลอกไปตาย] [เด็กในท้องเย่ชิงชิงแท้งไปนานแล้ว เธอไม่ได้ต้องการให้คุณไปผ่าตัด แต่ต้องการให้ไปเป็นแพะรับบาปต่างหาก] [สามีมาเฟียของเธอจะโกรธแค้นสุดขีด ถึงขั้นลงมือหักคอคุณด้วยตัวเอง] [หลังจากคุณตาย ครอบครัวคุณก็จะถูกแก๊งมาเฟียตามล้างแค้นอย่างโหดเหี้ยมที่สุด] เท้าของฉันชะงักกึกในทันใด และไม่กี่วินาทีต่อมา ฉันก็ตัดสินใจเชื่อข้อความเหล่านั้น เพราะนี่เกี่ยวข้องกับชีวิตของฉันและชีวิตของพ่อแม่เชียวนะ ฉันเสี่ยงไม่ได้หรอก

ฉันเอาตึกมรดกตกทอดมาดัดแปลงเป็นอะพาร์ตเมนต์แบ่งเช่า ตัวตึกสูงห้าชั้น ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และมีลานกว้าง ฉันทุบกำแพงที่ไม่ได้ใช้รับน้ำหนักทิ้งทั้งหมด เพื่อจัดสรรพื้นที่ใหม่ แบ่งเป็นห้องเดี่ยว ห้องคู่ และห้องสำหรับสี่คน เพื่อตอบสนองความต้องการที่แตกต่างกัน คิดค่าเช่าเพียงครึ่งเดียวของราคาตลาดในละแวกนั้น และรับเฉพาะผู้เช่าที่เป็นคนหนุ่มสาวซึ่งเพิ่งเรียนจบมาไม่เกินสามปีเท่านั้น พื้นที่ลานกว้างฉันไม่ได้สร้างตึกเพิ่ม แต่ทำเป็นฟิตเนสกับโรงอาหารแทน อุปกรณ์ฟิตเนสเป็นของใหม่ทั้งหมด โรงอาหารก็จ้างพ่อครัวมาสองคน ส่วนราคาอาหารขายเท่ากับโรงอาหารในมหาวิทยาลัย เดือนแรกที่ย้ายเข้ามาพัก จะได้กินอาหารฟรี ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองกำลังทำเรื่องดี ๆ ถือเป็นการมอบพื้นที่พักพิงและบ้านสักหลัง ให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม พวกเขาเรียกฉันว่า “เจ้าของหอเทวดา” เอาธงประกาศเกียรติคุณมามอบให้ ทั้งยังเขียนจดหมายขอบคุณลงบนอินเทอร์เน็ต ยามมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น ฉันก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดนี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลินเยว่ เขาลากกระเป๋าเดินทางสีเงินมาหยุดยืนอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ขยับแว่นตากรอบทองบนสันจมูก พลางพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรที่เขียนว่า “บ้านมู่หลิน” จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

ในวันแต่งงาน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของคู่หมั้นฉันปรากฏตัวในงาน สวมชุดเจ้าสาวแบบเดียวกับที่ฉันสั่งตัดไว้เฉพาะตัว มองดูพวกเขายืนต้อนรับแขกอยู่ด้วยกัน ฉันยิ้มพลางชมว่าทั้งคู่ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้างมาให้เลยจริง ๆ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาอับอายจนหนีออกจากงาน คู่หมั้นของฉันกลับต่อว่าฉันต่อหน้าทุกคนว่าฉันหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล หลังงานเลี้ยงแต่งงาน เขากับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาไปสถานที่ฮันนีมูนที่เราจองไว้ด้วยกัน ฉันไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่โทรหาทนายทันที

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……

เจียงซิงลั่วตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปศูนย์การค้าเพื่อซื้อของเตรียมคลอด ก็ถูกเสิ่นจือซย่าตบและหาว่าเป็นเมียน้อยอีกครั้ง เพื่อปกป้องลูกในท้อง เธอไม่สามารถตอบโต้ได้เลย เธอถูกเสิ่นจือซย่าจิกผมตบหน้าไปหลายฉาด แม้แต่เสื้อผ้าก็เกือบถูกฉีกออก สุดท้ายทนไม่ไหว เธอจึงโทรแจ้งความเสียเลย ทั้งสองถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจ ต่างฝ่ายต่างบอกว่าตนเป็นภรรยาของฟู่ถิงเชิน ฝ่ายตำรวจทำได้เพียงโทรศัพท์หาฟู่ถิงเชินเพื่อยืนยันความจริง เมื่อเสิ่นจือซย่าได้ยินว่าฟู่ถิงเชินจะมาสถานีตำรวจด้วยตัวเอง ก็รีบหยิบกระจกขึ้นมาเติมหน้า แล้วมองเหยียดเจียงซิงลั่วอย่างไม่เกรงกลัว "เจียงซิงลั่ว ลองทายดูสิว่าพี่ถิงเชินจะบอกว่าฉันเป็นภรรยาของเขา เพื่อปกป้องฉันหรือเปล่า” “ฉันว่าเขาต้องทำแบบนั้นแน่"

กลางดึกคืนหนึ่ง สามีของฉันเริ่มละเมอออกมาว่า "ลูกรักของพ่อ พรุ่งนี้พ่อจะพาหนูกับแม่ย้ายไปอยู่บ้านใหม่นะ" ทั้งที่เราป้องกันตลอด แล้วเด็กคนนั้นโผล่มาจากไหนกันล่ะ? ฉันจึงเปิดโทรศัพท์ของเขาดู แล้วก็ได้เห็นสลิปการโอนเงินไปให้ผู้หญิงอีกคน เงินพวกนั้นถูกจ่ายไปกับข้าวของแบรนด์เนมหรูหราและบ้านหนึ่งหลัง ในอัลบั้มรูปมีภาพของเธอสวมชุดคอสเพลย์หวาบหวิว และหน้าท้องของเธอก็เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย รูปสุดท้ายเป็นภาพอัลตราซาวด์ ดูเหมือนว่าเธอจะตั้งท้องได้สี่เดือนแล้ว ฉันไม่ส่งเสียงออกมาแม้แต่นิดเดียว แค่จัดการบันทึกหลักฐานทั้งหมดเอาไว้ พวกมันกำลังจะได้เรียนรู้ว่า ราคาของการทรยศเจ้าหญิงแห่งวงการมาเฟียนั้นต้องชดใช้ด้วยอะไร

ราชครูพยากรณ์ว่าจวนอัครเสนาบดีจะต้องมีบุตรสาวคนหนึ่งถือกำเนิดออกมา สามารถล่วงรู้อนาคตได้ ข้าปกปิดดอกบัวกลีบซ้อนที่ติดตัวมาแต่กำเนิดตรงกลางหน้าผาก แต่น้องสาวกลับวาดขนนกหงส์แดงเพลิงกลางหน้าผากทุกวัน พระราชโองการฉบับหนึ่งแต่งตั้งนางเป็นชายาองค์รัชทายาท ข้าสมดั่งปรารถนาได้อภิเษกกับอ๋องรุ่ย ห้าปีหลังจากนั้น ข้าใช้ความสามารถในการล่วงรู้อนาคตของตนเองช่วยเหลือเจียงจิ่งเหิงก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ ในคืนนั้นที่เขาขึ้นครองบัลลังก์ ข้าเช็ดแป้งผัดหน้าอันหนาเตอะออก บอกความลับกับเจียงจิ่งเหิง แต่เขากลับโกรธเกรี้ยวสุดขีด ควักเลือดเนื้อตรงกลางหน้าผากข้า ลงโทษด้วยการใช้ม้าฉีกร่างข้า "เซี่ยฉางหนิง นี่เจ้ากล้าเลียนแบบฮวาเตี้ยนตรงกลางหน้าผากเหมือนจื่ออวิ๋นหรือ?" "หากมิใช่เพราะเจ้าเลือกข้าก่อน นางจะถูกพระราชทานให้อภิเษกกับเจียงหลินยวนได้อย่างไร! นางต่างหากควรเป็นฮองเฮาที่แท้จริงของข้า!" "ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่ต้องใกล้ชิดเจ้า ข้ารู้สึกขยะแขยงเจ้ายิ่งนัก เจ้าไปชดใช้ชีวิตให้นางซะ!" เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เจียงจิ่งเหิงก็บุกเข้ามาขัดคำพูดของราชครู "ฮวาเตี้ยนเพียงอันเดียว จะบอกได้อย่างไรว่าจื่ออวิ๋นคือสตรีที่สวรรค์ลิขิต?" ''ลูกยอมใช้พระราชโองการเปล่าที่เสด็จพ่อทรงประทานให้ในปีนั้น ขออภิเษกกับบุตรสาวอนุของอัครเสนาบดี เซี่ยจื่ออวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ!"

ในวันที่ข้าสอบได้อันดับเอกในรายชื่อผลการสอบ เป็นวันเกิดของพี่หญิงใหญ่ ระหว่างงานเลี้ยง ทุกคนต่างถามนางว่ามีความปรารถนาสิ่งใดหรือไม่ นางเอียงศีรษะเล็กน้อย หันไปมองคู่หมั้นของข้า ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเอื้อนเอ่ย “ข้าอยากได้ตำแหน่งอันดับหนึ่ง ท่านไท่ฟู่จะมอบให้ได้หรือไม่?” บุรุษผู้นั้นหลุบตาลงโดยไม่เอ่ยคำใด วันรุ่งขึ้น อันดับหนึ่งของข้าก็มลายหายไป หลังจากนั้น ข้ายังคงต้องสอบได้รั้งท้ายติดต่อกันถึงห้าครา เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามคาดคั้นของข้า เขากลับทำเพียงยื่นขนมตะลุ่มชิ้นหนึ่งมาให้ “พี่หญิงใหญ่ของเจ้าช่างน่าเวทนายิ่งนัก หากนางไม่สามารถคว้าอันดับหนึ่งแห่งสำนักศึกษาหลวงติดต่อกันห้าคราได้ จะต้องถูกตระกูลส่งตัวไปออกเรือนเชื่อมสัมพันธไมตรีกับท่านอ๋องขาพิการผู้นั้น” “ส่วนเจ้า ภายภาคหน้ายศถาบรรดาศักดิ์ยังมีโอกาส” ทว่าเขากลับไม่รู้เลยว่า ตัวข้าหาได้มีวันเวลาในภายภาคหน้าหลงเหลืออยู่ ในฐานะที่เป็นเพียงบุตรีอนุ สัญญาหมั้นหมายฉบับนี้ คือสิ่งที่มารดาของข้าเอาชีวิตเข้าแลกมาเพื่อแย่งชิงไว้ บัดนี้มารดาสิ้นบุญแล้ว เนื่องจากพี่หญิงใหญ่หลงใหลในตัวเขา จึงพาลกลั่นแกล้งรังแกข้าสารพัดภายในจวน เพื่อตบตาผู้คน บิดาจึงจงใจปล่อยปละละเลยให้พี่หญิงใหญ่เปิดหอบรรพชนตั้งเงื่อนไขเดิมพันขึ้นมา ขอเพียงพี่หญิงใหญ่คว้าอันดับหนึ่งติดต่อกันห้าครา ก็จะบีบบังคับให้เราสลับตัวคู่หมั้นกันได้ เพื่อการนี้ ข้าจุดตะเกียงร่ำเรียนตำราทั้งวันทั้งคืน หวาดกลัวอย่างยิ่งว่าจะต้องยกเขาให้ผู้อื่น ทว่ายามลูบไล้บริเวณฝ่ามือพลันสัมผัสได้ถึงรอยด้านหนาเป็นชั้น ๆ ข้ากลับหัวเราะเบา ๆ ยอมจำนนต่อโชคชะตาแล้ว

ฉันคือธิดาเทพองค์สุดท้ายแห่งชนเผ่าภูเขาหิมะ สามารถอธิษฐานต่อเทพเจ้าแทนคนอื่นได้ สิ่งที่ต้องแลกคือ ทุกครั้งที่อธิษฐานหนึ่งครั้ง ร่างกายของฉันก็จะย้อนวัยกลับไปหนึ่งครั้ง ปีนั้นที่หมั้นกับลู่เฉิน ฉันอายุยี่สิบแปดปี ปีที่สามของการหมั้นหมาย เขาประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกปางตาย ฉันจึงอธิษฐานครั้งแรก เขารอดชีวิตแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุยี่สิบสามปี ปีที่ห้าของการหมั้นหมาย เขาล้มละลายจนกระโดดตึก ฉันจึงอธิษฐานครั้งที่สอง เขาร่ำรวยแล้ว ฉันเปลี่ยนเป็นอายุสิบแปดปี ปีที่เจ็ดของการหมั้นหมาย เขาพาผู้หญิงที่ร่างกายป่วยเป็นโรคที่ไม่มีทางรักษากลับมาคนหนึ่ง คุกเข่าต่อหน้าฉันเพื่ออ้อนวอนให้ฉันช่วยเธอ ฉันส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ช่วยไม่ได้หรอก” “ถ้าอธิษฐานอีกสักครั้ง ฉันจะเปลี่ยนเป็นอายุสามขวบ” “ถึงตอนนั้น ฉันก็จะไม่ใช่คู่หมั้นของคุณ และจำคุณไม่ได้อีกแล้วนะ” แต่ลู่เฉินกลับยิ้มหยัน “คุณช่วยชีวิตผมตั้งสองครั้งยังไม่เห็นเป็นอะไรเลย แล้วช่วยเธอสักครั้งมันจะถึงตายเชียวเหรอ?” “ยางจิน อย่าเอาความใจดำมาพูดให้ดูดีหน่อยเลย” ต่อมา เขายืนอยู่บนปากหน้าผาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ใช้ชีวิตของตัวเองบีบให้ฉันยอมสยบ ฉันก็ยังคงช่วย วันต่อมา ผู้หญิงคนนั้นหายป่วยเป็นปลิดทิ้ง ลู่เฉินกอดเธอไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาเงยหน้าขึ้นพูดกับฉันว่า “รอให้ร่างกายของเขาทรงตัว ผมจะมาแต่งงานกับคุณนะ” ฉันมองดูมือของตัวเองที่หดเล็กจนเหมือนเด็ก พลางหันหลังเดินจากไป ไม่จำเป็นแล้ว อีกสามวันให้หลัง ฉันก็จะเปลี่ยนเป็นทารกแล้ว

น้องสาวของฉันเป็นออทิสติก หมอเรียกอาการนี้ว่า “ภาวะที่สมองได้รับข้อมูลจากประสาทสัมผัสมากเกินไปอย่างรุนแรง” กฎนั้นง่ายมาก ห้ามมีเสียงดังกะทันหัน ห้ามอย่างเด็ดขาด ดังนั้นทั้งชีวิตของฉันจึงถูกตั้งค่าให้เงียบสนิท ฉันไม่เคยใส่รองเท้าส้นสูง ไม่เคยขึ้นเสียง แม้แต่หัวเราะก็ยังไม่ได้รับอนุญาต ทั้งหมดก็เพื่อไม่ให้เธอเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ พ่อของฉัน วิคเตอร์ ดอนแห่งตระกูลคาสเตลลาโน่ มักจะจับไหล่ฉันไว้ ใบหน้าของเขาฉาบไว้ด้วยคำขอโทษ “เซร่า ลูกเป็นเด็กดีของพ่อ การปกป้องน้องสาวของลูกคือหน้าที่ของพวกเรา ลูกแข็งแรงและสุขภาพดี ลูกเสียสละให้น้องสักหน่อยได้ใช่ไหม” วันนั้น ฉันอยู่บนระเบียงชั้นสอง และเผลอปัดกระถางกุหลาบขาวล้มลงโดยไม่ตั้งใจ เสียงกระถางแตกทำให้น้องสาวของฉันที่กำลังอาบแดดอยู่ในสวนด้านล่างเกิดอาการควบคุมตัวเองไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่พ่อจ้องฉันราวกับฉันคือศัตรู เขาตวาดลั่น “แกอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้หรือไง อยากทำให้น้องเป็นบ้าใช่ไหม” น้องสาวของฉันถอยหลังด้วยความหวาดกลัวจนชนเข้ากับโต๊ะกระจก แล้วกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู พ่อพุ่งผ่านฉันไป ร่างของเขาแทบกลายเป็นเงาพร่าเลือนจากความโกรธและตื่นตระหนก เขาชนฉันบนบันได ขณะที่ฉันกำลังวิ่งลงไปช่วย ฉันเสียหลัก หน้าอกกระแทกเข้ากับมุมแหลมของเสาราวบันไดเหล็กดัดอย่างจัง ความเจ็บปวดระเบิดขึ้นในอก ฉันอ้าปากจะกรีดร้อง แต่กลับมีเพียงความเงียบที่หลุดออกมา ครอบครัวของฉันกรูกันเข้าไปล้อมน้องสาวที่กำลังกรีดร้อง ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองฉัน ปอดของฉันเต็มไปด้วยเลือด ฉันกำลังจมอยู่บนพื้น พวกเขาทุกคนคิดว่าน้องสาวของฉัน คนที่เป็นออทิสติก ต้องการการปลอบโยนจากครอบครัว พวกเขาคิดว่าฉันแค่หกล้ม คิดว่าฉันรอได้ แต่พวกเขาคิดผิด

เมื่อการแต่งงานกับฟู่เซินล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ห้า สวี่ลู่ได้รับข้อความเสียงยั่วยุและภาพบนเตียงที่รักแรกของฟู่เซินใช้โทรศัพท์ของเขาส่งมา “ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว” “คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน” วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขามาถึงในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง สวี่ลู่มองดูดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองที่นั่งอันว่างเปล่าตรงข้ามตัวเอง รักแรกของฟู่เซินส่งข้อความมายั่วยุอีกครั้ง โดยเธอส่งภาพถ่ายตอนที่พวกเขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันมาให้ สวี่ลู่ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ แค่เซ็นหนังสือหย่าแบบเงียบ ๆ แล้วเธอสั่งให้เลขาไปเตรียมจัดงานแต่งงาน “คุณนายคะ ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้ระบุเป็นชื่อของใครคะ” “ฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์” เจ็ดวันต่อมา เธอก็บินไปที่ประเทศนอร์เวย์ ทำให้พวกเขาได้สมหวัง และส่งพวกเขาเข้าพิธีแต่งงานด้วยมือของเธอเอง

ในโลกใต้ดินของ คอร์โวนามีกฎเหล็กที่รู้กันดีอยู่ข้อหนึ่ง เมื่อใดก็ตามที่ดอน ให้ผู้หญิงคนใหม่มาอยู่ข้างกายติดต่อกันนานถึงสามเดือน ดอนน่าจะต้องเป็นผู้ถอดแหวนตราประจำตำแหน่งซึ่งเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของเธอออกด้วยตัวเอง เพื่อสวมลงบนนิ้วของผู้หญิงคนใหม่ต่อหน้าสมาชิกทุกคนในตระกูล ตอนที่ลูก้าสามีของฉันซึ่งเป็นดอนของตระกูลเบลลินีประกาศว่าเขาจะพามีอาไปออกทริปธุรกิจด้วยกันตามลำพังเป็นเวลาสามเดือน คนทั้งโลกใต้ดินของคอร์โวนาต่างเฝ้ารอที่จะเห็นฉันสติแตก ฉันอยู่กับลูก้า เบลลินีมานานถึงเจ็ดปี ฉันตามเขาไปทุกที่ ไม่ยอมห่างกาย แม้แต่ตอนกลางคืนฉันยังต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพื่อสัมผัสตัวเขา เพียงเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังอยู่ตรงนั้นและทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย ทุกคนต่างรู้ดีว่าฉันน่ะ "ติดสามี" แค่ไหน และพากันพนันว่าฉันไม่มีวันยอมปล่อยเขาไปแน่ๆ แต่เมื่อมีอายื่นมือมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับน้ำเสียงหวานเลี่ยนที่แฝงไปด้วยพิษสง ฉันกลับไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ฉันถอดแหวนตราที่สลักรูปสัญลักษณ์ของตระกูลออกอย่างใจเย็น แล้วสวมมันลงบนนิ้วนางของเธอ ลูก้าที่นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังตรงหัวโต๊ะ หมุนแก้ววิสกี้ในมือด้วยท่าทางผ่อนคลาย แววตาที่เย็นชาสีน้ำเงินคู่นั้นฉายแววพึงพอใจ "เอลารา ในที่สุด เธอก็รู้จักที่ของตัวเองเสียที" ฉันก้มลงมองนิ้วมือที่ว่างเปล่าของตัวเอง ไม่ได้โต้ตอบอะไรออกไป สิ่งที่ลูก้าไม่รู้ก็คือ เมื่อหนึ่งเดือนก่อน ความจำฉันกลับมาแล้ว... ความทรงจำทั้งเจ็ดปีที่หายไป ฉันไม่ใช่เด็กกำพร้าข้างถนนอย่างที่ใครเข้าใจ แต่ฉันคือ เจ้าหญิงของตระกูลรอสซี่ ที่หายสาบสูญไปนาน... ซึ่งเป็นตระกูลที่ทรงอำนาจที่สุดในบรรดาตระกูลเก่าแก่ทั้งหมด ในอีกสามวันข้างหน้า ขบวนรถติดอาวุธของพี่ชายฉันจะเคลื่อนเข้าสู่คอร์โวนาเพื่อรับตัวฉันกลับบ้าน

ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ หลังจากเกือบจะเสียเลือดจนตาย ฉันก็ได้ให้กำเนิดทายาทแก่ตระกูลรอสซี่ แต่คาร์เตอร์ สามีของฉัน ผู้เป็นถึงรองหัวหน้าแก๊งตระกูลรอสซี่ กลับยอมให้โซเฟีย คนสนิทของเขา ถ่ายวิดีโอตอนฉันกำลังคลอดลูก เพียงเพราะเธอบอกว่าเธอกำลังเบื่อ เธอเก็บภาพไว้ทุกอย่าง ทั้งตอนที่ฉันสูญเสียการควบคุมร่างกาย เสียงกรีดร้อง และใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดทรมาน หลังจากนั้น เธอก็แคปภาพหน้าจอแล้วเอาไปทำเป็นมีมตลกขบขัน แล้วส่งต่อกันในกลุ่มแชตส่วนตัวของกลุ่มวงในของตระกูล ฉันได้ยินเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของโซเฟีย ผ่านบานประตูห้องพักในโรงพยาบาล "คาร์เตอร์ นี่คือความบันเทิงที่ดีที่สุดในรอบปีเลย คุณมักจะรู้ใจกันเสมอว่าฉันต้องการอะไร" "แต่สโลนต้องอาละวาดแน่ถ้าเธอตื่นมาเห็นมันเข้า" ฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมดไป เปลือกตาของฉันยังคงหนักอึ้ง และท่ามกลางความพร่ามัวนั้น ฉันก็ได้ยินน้ำเสียงเมินเฉยอันเป็นปกติของคาร์เตอร์ "เธอไม่โกรธจริงจังหรอก คุณก็รู้จักสโลนดี เธอเชื่อฟังคำสั่งผมเสมอแหละ" "ผมก็แค่ต้องพูดจาหวาน ๆ ล่อลวงเธอสักหน่อย อีกอย่าง ในเมื่อมีทายาทอยู่ที่นี่แล้ว เธอไม่มีทางทิ้งผมไปไหนหรอก" นิ้วมือของฉันที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มกำเข้าหากันแน่น ในหัวพรั่งพรูไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันยอมสละเพื่อเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมา คาร์เตอร์คงจะลืมไปแล้วว่าใครเป็นคนส่งเสริมให้เขากลายเป็นชายผู้มีอำนาจปกครองย่านแถวนี้ ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมนัก ฉันก็จะเล่นเกมของจริงกับคุณดูบ้าง วันที่ฉันเดินจากไป พวกคุณทุกคนจะต้องเสียใจ

ฉันไปร่วมงานปาร์ตี้เพียงแค่ครั้งเดียวในย่านคนรวยแห่งใหม่ที่ฉันเพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ หลังจากนั้นไม่นาน เบรนด้า เพื่อนบ้านของฉันก็ฟ้องฉัน ในศาล เธอโอบทิฟฟานี่ ลูกสาวของเธอที่มีสภาพบอบช้ำและเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ และกล่าวหาว่าลูกชายของฉันเป็นคนข่มขืนลูกสาวของเธอ กลางห้องพิจารณาคดี ทิฟฟานี่ดึงคอเสื้อของเธอลง เผยให้เห็นรอยแดงปื้นใหญ่รอบลำคอ "เขาพยายามจะกระชากกางเกงหนูออก" เธอสะอึกสะอื้น "เขาพยายามจะขืนใจหนู หนูขัดขืน เขาเลยทุบตีหนู เขาทำลายใบหน้าของหนูจนพังยับเยิน!" ที่หน้าศาล กลุ่มผู้ประท้วงต่างพากันชูป้ายด่าทอลูกชายของฉันว่าเป็นเศษสวะ เป็นลูกคนรวยที่ถูกตามใจจนเสียคน ในโลกออนไลน์ ภาพตัดต่อพิธีศพของฉันกลายเป็นไวรัล พร้อมคำบรรยายใต้ภาพว่า นังแม่ที่ไร้สมรรถภาพควรจะไปตายพร้อมกับลูกชายของมันซะ หุ้นบริษัทของฉันร่วงฮวบ แต่ฉันกลับนั่งอยู่อย่างสงบนิ่งด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ฉันขอให้เจ้าหน้าที่คุมตัวคูเปอร์ ลูกชายของฉันเข้ามาในห้องพิจารณาคดี ประตูห้องพิจารณาคดีเปิดออก คูเปอร์เดินเข้ามาทำให้ทุกคนก็ต่างนิ่งเงียบไปพร้อมๆ กัน

เมื่อคืนนี้ ฉันได้รับแจ้งว่าตระกูลกำลังจะเขี่ยฉันทิ้ง เหตุผลฟังดูไร้น้ำหนักสิ้นดี—พวกเขาบอกว่าแนวคิดของฉันล้าสมัย ฉันไม่ยอมปรับตัวให้ทันยุค และกำลังขัดขวางการขยายอำนาจของตระกูลอย่างร้ายแรง เช้าวันนั้น คู่หมั้นของฉันมาดักรอฉันที่ทางเดิน สีหน้าของเขาเย็นชา "เคลลี่พูดถูก คนที่หัวดื้อและไร้ความยืดหยุ่นอย่างเธอน่ะมีแต่จะฉุดรั้งตระกูลไว้เท่านั้น “และอย่ามาโทษฉันที่ตัดเธอทิ้ง เธอไปล่วงเกินคนที่ไม่ควรล่วงเกินเอง” เคลลี่ยืนพิงราวระเบียง รายล้อมด้วยคนของเธอ มองฉันพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ย เธอคือหลานสาวแท้ๆ ของดอน เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เธอถูกส่งเข้ามารับช่วงการบริหารงานหลักของตระกูล โดยอ้างเรื่องการปฏิรูปเป็นข้ออ้าง เพื่อกวาดล้างผู้อาวุโสทุกคนออกไป ในการประชุมตระกูลเมื่อวาน ฉันคัดค้านแผนขยายอำนาจที่หุนหันพลันแล่นของเธอต่อหน้าทุกคน เคลลี่ปรายตามองฉันอย่างเย็นชา ท่ามกลางฝูงชน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูแคลน "พวกซากดึกดำบรรพ์บางคนที่ปรับตัวตามยุคสมัยไม่ทัน หมดประโยชน์ไปนานแล้ว การดึงดันจะกุมอำนาจไว้มีแต่จะทำให้ทั้งตระกูลพังพินาศเปล่าๆ "ถ้ายังรักตัวกลัวตาย ก็ไสหัวออกไปซะ" สีหน้าของฉันยังคงเรียบเฉย ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ฉันเซ็นเอกสารขอถอนตัวออกจากตระกูล สิ่งที่เธอไม่รู้คือ ฉันไม่เคยจำเป็นต้องอยู่ในตระกูลนี้เลย มีใครบางคนเคยอ้อนวอนให้ฉันอยู่ต่อ เพื่อค้ำจุนตระกูลแห่งนี้ไว้ จากนั้นฉันก็โพสต์ลงอินสตาแกรม “ฉันได้ออกจากตระกูลแล้ว และตั้งตารอดูสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้” วินาทีที่โพสต์นั้นถูกเผยแพร่โลกใต้ดินทั้งหมดก็พลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที

ข้าคือองค์หญิงที่อดีตฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งด้วยพระองค์เอง การลดเกียรติลงมาตบแต่งเข้าจวนแม่ทัพเจิ้นเป่ย ถือเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันล้นพ้นแล้ว วันอภิเษกสมรส เกี้ยวเจ้าสาวเพิ่งจะแตะพื้น หน้าประตูจวนแม่ทัพกลับปรากฏสตรีในชุดผ้าหยาบสีขาวล้วนผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ ในอ้อมอกอุ้มทารกแบเบาะเอาไว้ เจ้าบ่าวฉีเซียวสวมชุดมงคลสีแดง ยืนขวางหน้าข้าไว้ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “องค์หญิง เสี่ยวหน่วนคือสตรีที่ข้าพบยามอยู่ชายแดน... นางคลอดบุตรชายให้ข้า บัดนี้นางไร้ที่พึ่งพิงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “วันนี้ฤกษ์งามยามดี มิสู้ให้นางตบแต่งเข้าจวนมาพร้อมกันเสียเลย” “พระองค์ทรงดำรงตำแหน่งภรรยาเอก ให้นางเป็นภรรยาเอกร่วม ถือเสียว่าช่วยสืบสายเลือดให้ตระกูลฉีของกระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ” แขกเหรื่อหน้าประตูจวนพากันแตกตื่นฮือฮา ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีไม่แม้แต่จะคุกเข่าถวายบังคม กลับชิงเอ่ยปากขึ้นมาเสียก่อน “องค์หญิงทรงสูงศักดิ์ล้ำค่าถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ถือสากับอีแค่การแบ่งปันสถานะหรอกเพคะ” “แต่ตระกูลฉีของหม่อมฉันมีทายาทสืบสกุลสายตรงเพียงบุตรชายคนเดียวมาสามชั่วรุ่นแล้ว เด็กคนนี้คือรากฐานของตระกูลฉี จะปล่อยให้เขากลายเป็นลูกชู้ไร้สถานะได้อย่างไรกันเพคะ?” เหล่าทหารชายแดนพากันคุกเข่าลงกับพื้นอย่างพร้อมเพรียง “ขอองค์หญิงโปรดทรงเมตตาด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” ข้าก้มลงมองดูทารกในห่อผ้า สลับกับสายตาเว้าวอนของฉีเซียว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา ข้าถอดมงกุฎหงส์บนศีรษะออก วางลงบนโต๊ะมงคล แล้วหันกายกลับขึ้นไปนั่งบนเกี้ยวพระที่นั่งของตนเอง “แม่ทัพฉี เจ้าอยากได้ทายาทสืบสกุล ข้าก็จะไม่ขัดขวาง” “แต่ราชโองการของอดีตฮ่องเต้ระบุไว้ชัดเจน ว่านี่คือการลดเกียรติลงมาอภิเษก มิใช่สิ่งของพระราชทาน” “ในเมื่อตระกูลฉีของเจ้าไม่มีปัญญารับราชโองการฉบับนี้ งั้นข้าก็จะขอทวงคืนเองก็แล้วกัน!”

ฉันกำลังจะออกจากร้านอาหารที่น้องชายฉันเปิด แต่กลับถูกผู้จัดการเรียกไว้ “คุณผู้หญิงคะ สวัสดีค่ะ คุณยังไม่ได้ชำระเงินนะคะ” ฉันมองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นตานั้น คิดในใจว่าน่าจะเป็นพนักงานใหม่ที่ไม่รู้จักฉัน เลยอธิบายกับเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพ “ให้ลงบิลไว้ที่บัญชีของเจ้าของร้านก็ได้ค่ะ เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว” ผู้จัดการหญิงปรายตามองฉันอย่างดูแคลนก่อนจะพูดว่า “คุณผู้หญิงคะ ร้านของเราเป็นร้านมิชลินสามดาว ไม่เคยมีธรรมเนียมให้ลงบิลมาก่อนค่ะ” พูดจบ เธอก็ยื่นใบแจ้งยอดค่าใช้จ่ายที่พิมพ์ออกมาแล้วมาให้ฉัน ฉันก้มตาลงเหลือบมองแวบหนึ่ง มื้อเดียวราคา สองล้านห้าแสน ค่าดูแลบำรุงรักษาอุปกรณ์บนโต๊ะอาหาร หนึ่งแสนห้าหมื่น ค่าเครื่องฟอกอากาศเฉพาะบุคคล สองแสนห้าหมื่น ค่าบริการปลอบประโลมสภาพจิตใจสำหรับลูกค้าวีไอพี ห้าแสน ยังมีค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่น ๆ อีกเพียบ ฉันเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าน้องชายจะมาเปิดร้านโก่งราคาแบบนี้ พอเห็นเข้าเลยโกรธจนหัวเราะออกมา “ฉันเป็นพี่สาวของคุณไป๋นะ ถ้ามีปัญหาอะไร ให้เขากลับไปคุยกับฉันที่บ้านเอง” แต่เธอกลับไม่ยอมเลิกรา พูดแขวะไม่หยุดว่า “ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่ามาทำเป็นอวดดีสิคะ ยังจะกล้าอ้างว่ารู้จักคุณไป๋อีกเหรอ?” ฉันส่งข้อความสั้นถึงเลขาว่า : บอกน้องชายฉัน เลือกเอาอย่างใดอย่างหนึ่ง จะไล่ผู้หญิงคนนี้ออก หรือฉันจะถอนเงินลงทุน

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

หลังจากราชโองการอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีถูกประกาศออกมา องค์หญิงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าหาสามีของข้าโดยไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป หยาดน้ำตาของนางไหลรินเหมือนเม็ดฝน “ข้าไม่ไปชายแดนมั่วเป่ย ข้าจะอยู่กับท่านที่นี่” กู้อวิ๋นโจวกลับยื่นมือผลักองค์หญิงใหญ่ออก น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา “องค์หญิงใหญ่ การอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบและโชคชะตาของพระองค์” น้ำตาขององค์หญิงใหญ่เปียกชุ่มเสื้อผ้า แต่มันไม่ได้ทำให้ความเย็นชาของเขาจางหายไป เหล่าฮูหยินที่อยู่บริเวณรอบข้างต่างส่งเสียงกระซิบชมว่าข้ามีวิธีควบคุมสามีให้อยู่หมัด แม้กระทั่งผู้สำเร็จราชการที่พัวพันกับองค์หญิงใหญ่มานานกว่าสิบปีก็ยังสามารถทำให้อยู่ในโอวาทได้อย่างง่ายดาย ข้ายิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ข้ายอมให้กู้อวิ๋นโจวลากกลับจวนอ๋อง เขานั่งลงตรงข้ามข้าและไม่พูดอะไรสักคำ แต่ข้าสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร” เขามองมาที่ข้า ตอนนั้นเขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ราชโองการอภิเษกสมรสเป็นโชคชะตาขององค์หญิงใหญ่ แต่ข้าไม่ยินยอมให้พระองค์รับราชโองการนั้น” “พวกเจ้าสองคนหน้าตาคล้ายกัน ข้าจะให้เจ้าไปแต่งงานกับองค์ชายแห่งมั่วเป่ยแทนพระองค์ ข้าจะให้ท่านพ่อและพี่ของเจ้าสวมเสื้อเกราะอีกครา เจ็ดปีให้หลังพวกเราจะยึดครองมั่วเป่ย” ข้าพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

ตอนที่ฉันกลับคืนสู่ตระกูล 'คอสเตลโล' ในฐานะลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ที่หายตัวไปนาน ฉันกลับต้องสวมเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ตกทอดมาจากลูกสาวบุญธรรมของพวกเขา แถมคนขับรถของที่บ้านก็ยังมารับแค่เธอคนเดียวเท่านั้น แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังเอาแต่รู้สึกผิดต่อลูกสาวที่พวกเขาฟูมฟักเลี้ยงดูมาตลอดในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ดังนั้น ทันทีที่รัฐบาลประกาศเปิดตัว 'ระบบความยุติธรรม' พวกเขาก็รีบจับทุกคนในครอบครัวลงทะเบียนก่อนที่ฉันจะทันกะพริบตาเสียอีก พ่อถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "เมื่อมีระบบนี้คอยควบคุมให้เกิดความเท่าเทียมกันอย่างเด็ดขาด บริทนีย์ก็จะไม่มีวันต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป" แม่กุมมือฉันไว้ พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่เปิดโอกาสให้ฉันโต้แย้งใดๆ "ลูกกลับมาที่บ้านหลังนี้และแย่งชิงทุกอย่างที่เป็นของเธอไป แบบนั้นมันไม่ยุติธรรมกับบริทนีย์เลยนะ" ส่วนพี่ชายก็ไม่คิดแม้แต่จะปิดบังความรังเกียจที่มีต่อฉัน "ฉันยอมรับน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น เธอน่ะได้อะไรไปมากกว่าที่สมควรจะได้แล้ว อย่ามาทำตัวได้คืบจะเอาศอกให้มันมากนัก" ฉันต้องกินอาหารเหลือทิ้ง... ขณะที่เธอมีเชฟส่วนตัวคอยรังสรรค์เมนูให้ ฉันต้องทนร้อนเหงื่อตกอยู่ในห้องเก็บของแคบๆ... ขณะที่เธอนอนหลับสบายในห้องสวีทสุดหรูที่สั่งทำพิเศษ เห็นแบบนั้น... ฉันก็แทบจะหลุดขำออกมา เพราะทันทีที่ระบบที่ว่านี่เริ่มทำงาน พวกเขานั่นแหละ... ที่จะเป็นฝ่ายพังพินาศเสียเอง