จินตนาการ Short Stories & Novels

แม่เป็นผู้พิชิตภารกิจ หลังจากแม่พิชิตภารกิจสำเร็จ แม่ก็จากโลกนี้ไป ทิ้งพ่อไว้ให้ฉันสี่คน พ่อใหญ่เป็นประธานบริษัทที่ร่ำรวยมหาศาล พ่อรองเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลที่โด่งดังไปทั่วประเทศ พ่อสามเป็นหมอฝีมือเยี่ยม ส่วนพ่อสี่มีตำแหน่งสูงและอำนาจล้นมือ พ่อทั้งสี่คนตามใจฉันมาตลอดสิบหกปี อยากได้ดาวก็ไม่เคยให้พระจันทร์ จนกระทั่งเมื่อสามปีก่อน เวินหย่า ลูกสาวของรักแรกในใจของพวกเขากลับมา นับจากวันนั้นเป็นต้นมา พ่อทั้งสี่ก็เชื่อแต่เธอ ไม่เคยเชื่อฉันอีกเลย เธอบอกว่าฉันด่าเธอหยาบยิ่งกว่าด่าหมาจรจัด ไม่คู่ควรจะอยู่ในบ้าน พ่อ ๆ ก็ให้ฉันกินอาหารหมา นอนในกรงหมา เธอบอกว่าฉันพาเพื่อนที่โรงเรียนไปรังแกเธอ พ่อ ๆ ก็จัดการให้ฉันลาออกจากโรงเรียน แล้วจ้างนักเลงสามคนมาซ้อมฉันที่บ้านนานสามเดือน หลังจากเวินหย่ากล่าวหาว่าฉันผลักเธออีกครั้ง พ่อ ๆ ก็ขังฉันไว้ในกรงหมา ไม่ให้อาหารสามวันสามคืน เพื่อสั่งสอนให้ฉันรู้จักเชื่อฟัง ตอนที่ฉันใกล้จะอดตาย ฉันก็ได้ยินเสียงของแม่ “หนานหนาน ลูกอยากกลับมาอยู่กับแม่ไหม”

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

หลังจากจดทะเบียนสมรสกับคุณหนูแวววงไฮโซปักกิ่งเมื่อช่วงเช้า ตกบ่ายเธอก็พาผมมาหย่าทันที ผมกำทะเบียนสมรสสีแดงกับทะเบียนหย่าสีเขียวไว้แน่น ยืนนิ่งอยู่กับที่ข้างๆมีแต่เสียงหัวเราะเยาะอย่างไม่ปิดบังของเพื่อนๆ เธอ “ซูหว่านหว่าน แค่เพราะคำพูดของเจียงอี้เฉินประโยคเดียว เธอถึงกับพาคุณชายน้อยไปจดทะเบียนแล้วก็หย่าจริงๆ เลยเหรอ?” “ฮ่าๆๆ ดูหน้าคุณชายน้อยสิ ซีดหมดแล้ว จะร้องไห้อยู่แล้วมั้ง!” แต่ซูหว่านหว่านกลับพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของเจียงอี้เฉิน น้องชายบุญธรรม แล้วออดอ้อนเสียงหวาน “ตอนนี้ได้ครบทั้งสองใบแล้ว คราวนี้ยอมยิ้มให้ฉันได้หรือยัง?” วินาทีต่อมา ใบหน้าเย็นชาของเจียงอี้เฉินก็ยิ้มขึ้น ผมกำลังจะเดินเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่พี่สาวทั้งสามกลับฉุดรั้งผมไว้แน่น พวกเธอยัดผมขึ้นรถอย่างไม่ปรานี ไม่ยอมให้ผมไปขัดขวางความสุขของรักแรกในใจของพวกเธอ ในที่สุด ระบบที่หายไปนานก็กลับมาออนไลน์ 【โฮสต์ครับ ตรวจพบว่าภารกิจพิชิตเป้าหมายเสร็จสมบูรณ์แล้ว! ต้องการกลับสู่โลกเดิมทันทีหรือไม่ครับ?】 ผมนั่งอยู่เบาะหลัง มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยแววตาเศร้าหมอง แทบจะหลุดหัวเราะออกมา ละครรักรันทดที่ผมแสดงเพื่อภารกิจครั้งนี้ ในที่สุดก็จบลงเสียที ส่วนความรักความแค้นวุ่นวายของพวกเธอ ผมไม่ขอร่วมเล่นอีกต่อไปแล้ว!

หลังตายฉันถูกส่งเข้าไปเล่นในเกมพิชิตใจ ระบบจัดพระเอกมาให้ฉันสามคน ขอแค่ทำตามที่ระบบสั่งและพิชิตใจพระเอกคนไหนก็ได้สำเร็จสักคน ฉันก็จะสามารถกลับไปยังโลกเดิมและฟื้นคืนชีพได้ ฉันใช้ประสบการณ์ที่มี วางบทพิชิตใจให้พวกเขาอย่างดี แต่สุดท้ายกลับพิชิตใจใครไม่ได้เลยสักคน เพราะพวกเขาทุกคนต่างตกหลุมรักนางเอกผู้เป็นที่หมายปองของคนทั้งโลกในโลกใบนี้ มองดูพวกเขาแต่ละคนพูดจาร้ายกาจใส่ฉัน ราวกับอยากให้ฉันตายไปเดี๋ยวนี้ และก็สมดังใจพวกเขา เมื่อภารกิจล้มเหลว ฉันจึงถูกระบบลบตัวตนทิ้ง แต่หลังจากเห็นฉันตาย พวกเขากลับพากันเสียใจทีหลัง อ้อนวอนต่อสวรรค์ให้ส่งฉันกลับคืนไปหาพวกเขาอีกครั้ง

หลังจากแต่งงานมาได้ห้าปี ขณะที่ฉันกำลังเลือกซื้อของอยู่กับธีโอดอร์ สเตอร์ลิง สามีของฉัน จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงของเขาดังขึ้น [จะเลือกอีกนานแค่ไหนเนี่ย ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว] ฉันชะงักตัวแข็งทื่อ ธีโอดอร์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พลางก้มหน้าไถหน้าจอโทรศัพท์ ริมฝีปากของเขาไม่ได้ขยับเลยสักนิด แต่ฉันกลับได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน "ที่รักคะ ฉันใส่ชุดนี้แล้วดูดีไหมคะ" ธีโอดอร์เงยหน้าขึ้นมาเหลือบมองฉันเพียงแวบเดียว "คุณใส่ชุดไหนก็ดูดีทั้งนั้นแหละ" [ให้ตายสิ น่าเกลียดชะมัด วัน ๆ ก็เอาแต่ทำกับข้าวอยู่บ้าน เธอจะซื้อเสื้อผ้าเยอะแยะไปทำไมกัน] เสียงทั้งสองดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน ฉันหลุบตาลง ก่อนจะวางชุดนั้นกลับคืนที่เดิม "ชุดนี้ไม่เอาแล้วค่ะ"

ในการแข่งขันปรุงยา น้องสาวบุญธรรมขโมยสูตรยาของฉันไปใช้ จนโด่งดังชั่วข้ามคืน แต่ใครจะรู้ว่า การแข่งขันครั้งนี้แท้จริงแล้วคือการคัดเลือกภรรยาให้กับทายาทเผ่างู ผู้เกิดมาพร้อมชะตาไร้ทายาท ทั้งโหดเหี้ยมและหน้าตาอัปลักษณ์ คืนนั้นเอง เผ่านาคาส่งจดหมายสู่ขอมาถึงหน้าบ้าน ระบุชัดเจนว่าจะอภิเษกกับสตรีผู้ปรุงยานั้น พอคู่หมั้นได้ยินก็หน้าถอดสี รีบไปมีความสัมพันธ์กับน้องสาวบุญธรรมและทำสัญญาผูกพันเป็นคู่ชีวิตทันที เมื่อเรื่องนี้แก้ไขไม่ได้แล้ว น้องสาวบุญธรรมก็เดินอวดฉันอย่างภูมิใจ พร้อมเผยรอยสัญญารูปหมาป่าที่แผ่นหลังล่าง “ตอนนี้คู่หมั้นพี่เป็นของฉันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ อีกสามวันก็จะอายุ 25 แล้ว ถ้าไม่มีใครแต่งด้วย ก็ต้องถูกสุ่มจับคู่ให้พวกอสูรพเนจรแก่ ๆ ที่ชอบทำร้ายคู่ครองแน่ ๆ เลย” แต่เธอคิดผิด ฉันยังมีอีกทางเลือกหนึ่ง ฉันเดินไปหาพ่อแม่ที่กำลังตามแก้ปัญหาให้น้องสาวอยู่ที่โถงด้านหน้า “ถ้าเธอไม่แต่งกับทายาทเผ่านาคา งั้นฉันแต่งเอง”

เพื่อรักษาโรคมะเร็งตับอ่อนของลูกสาว ฉันจึงใช้อายุขัยที่เหลือแลกยารักษากับระบบ สามีฉันทำมาว่าฉันเสียสติ แต่แล้วเขากลับแอบเอายานี้ไปมอบให้ผู้หญิงในดวงใจของเขาเพื่อรักษารอยแผลเป็นบนหน้าของเธอ

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”

หลังจากที่ฉันนึกขึ้นได้เป็นครั้งที่แปดว่าฉันคือลูกสาวตัวจริง คนในตระกูลมหาเศรษฐีก็เตรียมจะสะกดจิตฉันเป็นครั้งที่เก้า พี่ชายทั้งสามคนให้ฉันจับฉลากอีกครั้ง เพื่อตัดสินใจบทบาทที่ฉันจะได้รับหลังจากถูกสะกดจิตแล้ว บนไม้ฉลากทั้งสามอันเขียนไว้ว่า ลูกสาวตัวปลอม ลูกสาวของคนรับใช้และนักเรียนทุนยากจน "จับสักใบสิ" ฉันยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน พี่ใหญ่หน้าขรึมลงก่อน "เสิ่นชิว ถ้าเธอยังอยากจะอยู่ในตระกูลเสิ่นต่อ ก็อย่าเอาแต่คิดจะแย่งฐานะของเวยเวย" พี่รองขมวดคิ้ว น้ำเสียงเหมือนทนรำคาญไม่ไหว "เธอช่วยรู้กาลเทศะหน่อย หัวใจของเวยเวยไม่ค่อยแข็งแรง ต้องการความรักความเอ็นดูจากพวกเรามากกว่าเธอ" พี่สามเหล่ตามองฉัน ใบหน้าที่เหมือนฉันอย่างกับแกะเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "ฝาแฝดแล้วยังไงล่ะ ชาตินี้ฉันยอมรับเวยเวยเป็นน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น!" ฉันชินชาไปหมดแล้ว ระบบที่ปลุกฉันขึ้นมาแปดครั้งก็ใกล้จะบ้าแล้วเหมือนกัน [โฮสต์ ฉันทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!] [ยกเลิกภารกิจพิชิตใจ! พวกเราไม่เล่นกับงี่เง่าพวกนี้แล้ว!!] [แค่ร่างกายตายก็จะหลุดพ้นจากมิตินี้ได้ โฮสต์สามารถเลือกวิธีตายให้ตัวเองได้เลย]

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยหนึ่งวัน ผมอัดคลิปบอกตัวเองในอีกสิบปีข้างหน้า คิดไม่ถึงว่าผมจะได้คุยกับตัวเองในอีกสิบปีข้างหน้า “ฉันได้เรียนหลักสูตรปริญญาตรีควบปริญญาโทที่มหาวิทยาลัยชิงหัวหรือเปล่า? เผยจิ่งเซินยังสนิทกับฉันเหมือนเดิมหรือเปล่า? เขานิสัยแย่ขนาดนั้น ไม่มีใครจริงใจกับเขาเหมือนฉันหรอก” “ถ้าทุกอย่างราบรื่น ฉันน่าจะเรียนจบปริญญาโท แล้วก็แต่งงานกับคนที่คบหาดูใจกันมานานอย่างเสิ่นจืออี้ใช่ไหม?” “เราอาจจะมีลูกหน้าตาน่ารักน่าชังสักคนแล้วก็ได้ ฉันคิดชื่อเล่นของลูกไว้เรียบร้อยแล้ว” ผมจินตนาการถึงอนาคตแบบที่วาดฝันไว้ ตัวผมในอีกสิบปีข้างหน้าได้ยินชื่อเสิ่นจืออี้แล้วโมโหสุดขีด “เสิ่นจืออี้อยากให้เผยจิ่งเซินสอบเข้ามหาวิทยาลัยด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของเมือง สิ่งที่เธอเตรียมให้นายคือปากกาหมึกล่องหน!” “นายสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวไม่ได้ ทำได้แค่รอสอบใหม่ปีหน้า” “เสิ่นจืออี้ดูเสียใจมาก แม้ต้องไปอยู่ต่างเมือง แต่เธอยืนยันว่าจะคบกับนายเหมือนเดิม” “แต่ตอนอยู่ที่มหาวิทยาลัย เธอดันคบกับเผยจิ่งเซินอย่างเปิดเผย เป็นคู่รักที่เหมาะสมกันเหมือนกิ่งทองใบหยก เป็นคู่รักที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉา” “สวีจิ้งซี นายมันโง่มาก! โดนแฟนนอกใจไม่พอ ยังอุตส่าห์ไปขอบคุณเผยจิ่งเซินที่ช่วยดูแลแฟนนายอีก!”

พ่อแม่ผูกมัดผมไว้กับระบบถ่ายโอนความเจ็บปวดตั้งแต่เด็ก เนื้อตัวผมจึงเต็มไปด้วยบาดแผล พี่ชายผมเป็นโรคผิวเผือก แพ้แสงอย่างรุนแรง แพทย์ยืนยันว่าเขาอยู่ได้แค่ 16 ปีเท่านั้น แต่เขาเป็นคนรักสนุก ชอบหนีออกไปข้างนอกเป็นประจำ ทำให้เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยแผลพุพองจากอาการแพ้ พ่อทำงานหาเงินหามรุ่งหามค่ำ ในที่สุดก็ใช้เงินก้อนโตซื้อกำไลถ่ายโอนความเจ็บปวดให้ผมกับพี่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ความเจ็บปวดจากอาการแพ้แสงของพี่ถูกถ่ายโอนมาที่ผม แม่กอดและทำแผลให้ผมอย่างอ่อนโยนเสมอ “เฉินเฉิน เด็กดี แม่ขอโทษนะ แม่แค่อยากให้พี่มีความสุขในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา” จนกระทั่งวันส่งท้ายปีเก่า พ่อแม่พาพี่ไปข้างนอก แต่วันนี้แดดแรงสุดๆ เพิ่งออกไปได้ไม่นาน บนตัวผมก็เต็มไปด้วยตุ่มน้ำใส มันเจ็บจนผมต้องร้องออกมา พี่กระชากกำไลทิ้งแล้วร้องไห้โฮ “เจ็บใช่ไหม! ถ้านายเจ็บก็ไม่ต้องถ่ายโอนความเจ็บปวดแล้ว! ปล่อยให้ฉันเจ็บและตายไปเองเถอะ!” “ยังไงฉันก็อยู่ได้แค่ 16 ปี! จะตายช้าหรือเร็วก็เหมือนกัน!” ทันใดนั้นผิวหนังของเขาเต็มไปด้วยรอยไหม้ จากนั้นเขาก็สลบไป แม่ผลักผมจนล้ม “พี่ของนายเจ็บปวดมาตั้งหลายปี เขาไม่เคยบ่นสักคำ ตอนนี้ถ่ายโอนความเจ็บปวดให้นายแค่ 6 ปี แค่นี้นายก็ทนไม่ไหวแล้วเหรอ!” “เขาอยู่ได้แค่ 16 ปี! แม่ผิดอะไรที่อยากให้เขามีความสุขกับอีกไม่กี่ปีสุดท้ายในชีวิตเขา!” พ่ออุ้มพี่ขึ้นมา “พ่อก็ทนเห็นลูกเจ็บไม่ได้เหมือนกัน แต่การถ่ายโอนความเจ็บปวดต้องทำกับพี่น้องสายเลือดเดียวกันเท่านั้น......” พวกเขาอุ้มพี่ไปโรงพยาบาล ผมเก็บกำไลขึ้นจากพื้น มีข้อความปรากฏขึ้นด้านบน: ต้องการถ่ายโอนอายุขัยให้อีกฝ่ายหรือไม่ ผมพยักหน้าอย่างไม่ลังเล

ตอนที่พยาบาลดึงเข็มบนหลังมือของผมออก ในสายตาเธอเต็มไปด้วยความเห็นใจ "คุณสวี่คะ หัวใจที่จับคู่ตรงกับคุณถูกประธานสวี่เอาไปแล้ว เห็นว่า...ส่งไปที่ห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นเจ็ดค่ะ น่าเสียดายจัง การเตรียมตัวก่อนผ่าตัดของคุณสูญเปล่าหมดเลย" ชั้นเจ็ดเป็นที่พักรักษาตัวของเสิ่นมู่ไป๋ เขาคือเด็กหนุ่มอ่อนแอที่พี่สาวผมพากลับมา เมื่อสิบนาทีก่อน เสิ่นมู่ไป๋เกิดแน่นหน้าอกกะทันหัน แม่ของผมที่เข้มแข็งมาตลอดถึงกับร้องไห้ฟูมฟายอย่างร้อนใจ พ่อผมที่เป็นคนสุขุมพูดน้อยกลับตบโต๊ะต่อหน้าแพทย์เฉพาะทางทั้งโรงพยาบาล ยกหัวใจต่อชีวิตที่ผมรอมาสามปีเต็ม หัวใจที่เดิมทีมันควรถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดของผมไปให้เสิ่นมู่ไป๋แล้ว ผมรีบรีบเดินไปที่ปลายทางเดิน แต่ไฟสีเขียวของห้องผ่าตัดกลับเพิ่งจะสว่างขึ้น ผมกุมหน้าอกที่ปวดแปลบ แล้วทรุดตัวลงพิงกับผนังอันเย็นเฉียบ ไม่ต้องรออีกต่อแล้ว ภาวะหัวใจล้มเหลวรุนแรงของผม มันหนักจนถึงขีดจำกัดแล้ว หมอบอกว่าผมคงอยู่ได้อีกไม่กี่วัน เสียงหุ่นยนต์ในหัวดังขึ้นอีกครั้ง "โฮสต์ สัญญาณชีพของคุณตกลงเร็วมาก ถ้าทำลายร่างกายแล้วถอนตัวจากโลกนี้ตอนนี้ จะยังมีโอกาสได้เกิดใหม่ ยืนยันจะทำหรือไม่" ผมมองดูปลายนิ้วที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำคล้ายเถ้าถ่าน "ผมยืนยัน..."

ในงานเลี้ยงสังสรรค์คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์ องค์รัชทายาทได้ปล่อยนางสนมทั้งหมดเพื่อสตรีที่เป็นรักแรกของเขา คนอื่น ๆ ต่างรับเงินและเดินทางกลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างชื่นมื่น ฉันไม่มีที่ให้ไป จึงทำได้เพียงหาผ้าแพรขาวมาผูกคอตายที่หน้าประตูตำหนักเย็น เมื่อทะลุมิติมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ฉันพยายามอย่างหนักเพื่อพิชิตใจพระเอกทั้งสี่คนของโลกนี้มาตลอด 21 ปี ทว่าตอนนี้คนสุดท้ายก็ล้มเหลวลงแล้วเช่นกัน ระบบบอกว่าขอเพียงแค่ร่างกายนี้ตายลง ฉันก็จะกลับบ้านไปอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวได้ ก่อนที่สติจะดับวูบไป ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนตะโกนเรียกชื่อฉันอย่างคนสติแตก

วันที่ฉันถูกปล่อยตัวออกจากคุกก่อนกำหนดเพราะความประพฤติดี พี่ชายทั้งสามคนถือสายล่ามคอสุนัขมารอรับที่หน้าประตู พี่ชายคนโตยื่นสายล่ามคอสุนัขมาตรงหน้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทว่าเย็นชา "ใส่ซะ จากตรงนี้จนถึงหน้าบ้าน ห้ามถอดออกเด็ดขาด" "นี่คือบททดสอบสุดท้าย ถ้าผ่าน...เธอถึงจะได้เป็นลูกสาวตระกูลเสิ่นอย่างเป็นทางการ" พี่ชายคนรองตบไหล่ฉันเบา ๆ พลางถอนหายใจ "เจ็ดปีมานี้ ลำบากเธอแล้วนะ" "แต่ว่า... กลิ่นตัวเธอเนี่ย กลับไปถึงต้องอาบน้ำสักสามรอบก่อนค่อยมาร่วมโต๊ะกินข้าวก็แล้วกัน" ส่วนพี่ชายคนเล็กกวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ขมวดคิ้วแน่น "ทำไมผอมแห้งขนาดนี้? แต่ก็ดีเหมือนกัน ใส่สายล่ามแล้วจะได้ไม่ดูขัดตานัก" เมื่อเจ็ดปีก่อน...พวกเขาก็พูดคำนี้ หลินเถียนเถียน ลูกสาวตัวปลอมของบ้าน แอบผสมบางอย่างลงในแก้วน้ำของเพื่อนร่วมชั้น จนเด็กสาวคนนั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอดกลางสนามกลางแจ้ง คืนนั้นพวกพี่ชายโทรหาฉันทั้งคืน: "รับผิดแทนเถียนเถียนซะ แล้วเธอจะได้เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของพวกเรา" ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดอะไรมาก ในห้องสอบสวนจึงได้แต่ยืนกรานกัดฟันรับสารภาพว่าเป็นคนทำเองทั้งหมด คำพิพากษาออกมา...จำคุกเจ็ดปี ในวัยสิบแปดปี ฉันถูกใส่กุญแจมือแล้วพาตัวออกไปทางประตูข้าง... โดยไม่มีใครเลยสักคนที่จะหันกลับมามองฉัน

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

เพราะฉันมองเห็นเวลาตายที่นับถอยหลังเหนือศีรษะของญาติพี่น้อง ครอบครัวจึงมองว่าฉันเป็นตัวโชคร้าย ฉันบอกเวลาตายของคุณปู่ พ่อ และแม่ พวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุต่างๆ ภายในวันเดียวกัน พี่ชายทั้งสามคนเชื่อว่าเพราะคำสาปแช่งจากปากของฉัน เป็นสาเหตุทำให้พวกเขาตาย จึงเกลียดชังฉันอย่างที่สุด ส่วนน้องสาวที่แม่ตายระหว่างคลอด กลับเติบโตมาท่ามกลางความรักและการเอาใจใส่ พี่ชายบอกว่าน้องสาวเป็นดาวดวงน้อยที่นำโชค ตั้งแต่เธอเกิดมาทุกอย่างในบ้านก็ราบรื่น แต่แม่ก็ตายเพราะคลอดน้องนี่นา ในวันเกิดอายุสิบแปดของฉัน ฉันมองเห็นการเวลาตายของตัวเองผ่านกระจก ฉันซื้อโกศใส่อัฐิที่ชอบให้ตัวเอง แล้วทำอาหารเตรียมไว้เต็มโต๊ะ หวังจะกินมื้อสุดท้ายร่วมกับพี่น้อง แต่จนกระทั่งเวลานับถอยหลังสิ้นสุด ก็ไม่มีใครโผล่มาสักคน...

ภรรยาของผมคือนักเดินทางข้ามมิติ กฎข้อห้ามคือไม่อนุญาตให้มีความรู้สึกผูกพันกับคนในมิติเล็กๆ แห่งนี้ แต่เธอกลับตกหลุมรักผมตั้งแต่แรกพบ และทุกครั้งที่เธอหวั่นไหว จะต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับวิญญาณถูกฉีกทึ้ง เธอทนรับความทรมานเช่นนี้มาแล้วถึงเก้าสิบเก้าครั้ง ต่อมา ผมถูกลักพาตัวไปที่พม่าตอนเหนือ ต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกทุบตีอย่างหนักตลอดทั้งวัน ในตอนที่กำลังจะสติแตก ผมก็นึกถึงวิธีลับที่จ้านจิ้งเคยสอนไว้ มันคือวิชาที่ใช้ติดต่อกับเธอในต่างโลก ทว่าหลังจากที่ทำสำเร็จ ผมกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างจ้านจิ้งกับอาจารย์ที่ปรึกษาจากต่างโลกของเธอ "จ้านจิ้ง เธอติดต่อกับพวกองค์กรใต้ดินให้ไปลักพาตัวซูรุ่ยมาได้ยังไงกัน เขาไม่ใช่สุดที่รักของเธอหรือไง?" น้ำเสียงของภรรยาเย็นชาและแข็งกร้าว "เคราะห์กรรมครั้งนี้เดิมทีพระรองอย่างเจิ้นถิงต้องเป็นคนรับไว้ เพื่อช่วยเขา ฉันไม่มีทางเลือกอื่น" "ซูรุ่ยคือพระเอกของโลกใบนี้ เขามีวิถีสวรรค์คอยคุ้มครองอยู่ ไม่มีทางเป็นอะไรไปหรอกค่ะ" "รอให้ภารกิจครั้งนี้สำเร็จ ฉันก็จะสามารถอยู่ที่ห้วงมิตินี้ได้ตลอดไป ถึงตอนนั้น ฉันจะชดเชยให้เขาอย่างดีเลยล่ะ" ผมปวดใจจนแทบขาด ในยามที่พวกเดนมนุษย์เหล่านั้นย่างก้าวเข้ามาใกล้ ผมก็ละทิ้งการดิ้นรนขัดขืนไปโดยสิ้นเชิง