จินตนาการ 短篇故事與小說

หลังจากที่ฉันเข้าไปในเกมผี เพราะความสายตาสั้นขั้นรุนแรงจนสายตาพล่ามัว เลยเลี้ยงผีโลลิตากระโปรงโลหิตราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ แล้วปฏิบัติกับบอสใหญ่เหมือนเป็นสามี แถมยังยกอสูรลี้ลับโบราณให้เป็นพ่อแม่คอยปรนนิบัติด้วยความกตัญญูอีกด้วย ครั้งแรกที่ได้เจอกัน ฉันคว้าจับซิกแพ็กของบอสใหญ่อย่างไม่เกรงใจ พลางถอนใจชื่นชม “หุ่นดีไม่เบาเลยนะ แต่เสียดายที่เตี้ยไปหน่อย” บอสถึงกับหัวเราะอย่างกรอด ๆ ด้วยความโมโห เขายกศีรษะที่ขาดอยู่ในมือขึ้นเสียบกลับเข้าที่คอ ก่อนจะพูดขึ้นพลางมีเสียงฟันขบกันดังกรอด ๆ “ฉันสูงตั้ง 186 เซนติเมตร…ลองมองใหม่อีกทีสิ”

มู่ซูหนิงเป็นมะเร็งสมอง มีชีวิตอยู่ได้อีกแค่หนึ่งเดือน วันที่ได้ผลตรวจ จู่ๆ ระบบก็ติดต่อหาเธอ [โฮสต์ คุณกลับมาที่โลกทำภารกิจหน่อยได้ไหม?] [ลู่หยวนเฉิ่งที่เคยเป็นเป้าหมายในภารกิจของคุณพยายามใช้ระบบแฮกหาพิกัดคุณ ทำให้พื้นที่ในมิติเสียสมดุล อีกอย่างลู่จิ่งลูกชายคุณก็มีปัญหาทางด้านจิตใจอย่างรุนแรงด้วย......] เสียงอันเย็นยะเยือกของระบบทำให้เธอนึกถึงภารกิจเมื่อสิบปีก่อน ภารกิจที่เธอเกือบลืมไปแล้ว ปลายนิ้วอันเย็นเฉียบของมู่ซูหนิงกำผลตรวจแน่น [คุณกลับมาดูแลความเรียบร้อยแค่เดือนเดียว หลังจากนั้นคุณก็จะได้กลับไปยังโลกแห่งความจริง ฉันจะช่วยรักษาโรคมะเร็งให้คุณ นอกจากนี้ยังมีเงินรางวัลก้อนโตด้วยนะ] เรื่องรักษาโรคมะเร็งดึงดูดความสนใจเธอมาก แต่พอคิดว่าจะต้องเจอสามีที่นอกใจเธอไปคบกับเพื่อนสนิท สามีที่ทำให้ลูกสาวเธอต้องตาย รวมถึงลูกชายเนรคุณคนนั้น มู่ซูหนิงรู้สึกเหมือนแผลในใจที่ไม่มีวันหายมีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง แต่เวลาหนึ่งเดือนแลกกับการที่ร่างกายกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง ใครจะไม่ทำบ้างล่ะ

เช้าวันหนึ่ง ขณะฉันออกจากบ้าน ก็เจอทารกถูกนำมาทิ้งไว้ข้างทาง ในตอนที่กำลังจะอุ้มทารกกลับบ้าน จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินเสียงในใจของเขา [พ่อฉันนี่ฉลาดจริง ๆ จงใจเอาฉันมาทิ้งไว้ตรงหน้าลู่ซีซี ให้เธอเก็บฉันไปเลี้ยง แบบนี้ฉันก็จะเข้าทะเบียนบ้านตระกูลลู่ได้อย่างถูกต้อง] [ตอนนั้นลู่ซีซีอาศัยฐานะของตระกูล แยกพ่อกับแม่ฉันออกจากกันอย่างใจร้าย ตอนนี้กลับต้องมาเลี้ยงลูกนอกสมรสให้พ่อฉัน นี่แหละคือกรรมของเธอ!] [พอฉันได้เป็นคุณชายตระกูลลู่เมื่อไหร่ ฉันจะรีบช่วยพ่อกำจัดลู่ซีซี ยัยผู้หญิงชั่วให้ตาย แล้วรับแม่มาอยู่ด้วยกัน ให้ครอบครัวสามคนของพวกเราได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา] ทารกที่นอนอยู่บนพื้นยังคงอ้าปากยิ้มให้ฉัน แต่ฉันกลับได้ยินเสียงในใจของเขาอย่างชัดเจนทุกคำ มุมปากฉันยกยิ้ม ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก ในเมื่อเป็นลูกนอกสมรส ก็ไปในที่ที่เขาควรไปเถอะ!

วันที่กู้หานชวนกลับมาฮ่องกงหลังจากไปเคาะระฆังที่วอลล์สตรีท ธรณีประตูตระกูลเสิ่นก็แทบถูกเหยียบจนพัง ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า คุณหนูใหญ่แห่งตระกูลเสิ่นผู้เอาแต่ใจอย่างเสิ่นหนานถังตาถึงจริง ๆ ที่เก็บลูกเขยมากความสามารถมาจากสลัมได้ แต่หลายวันมานี้ เสิ่นหนานถังกำลังหงุดหงิดอย่างมาก สาเหตุก็คือ เธอถูกผีผู้หญิงตนหนึ่งตามติด นับตั้งแต่วันที่กู้หานชวนไปอเมริกา จู่ ๆ ก็มีผีบ้าตนหนึ่งปรากฏตัวอยู่ข้างกายเธอ มีเพียงเสิ่นหนานถังเท่านั้นที่มองเห็น และอ้างตัวว่าเป็นเธอในอนาคต ผีผู้หญิงตนนั้นมีใบหน้าเหมือนเธอทุกประการ แต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น เสียงแหบแห้ง ดวงตาไร้จุดโฟกัส เส้นผมแห้งกรังพันกันยุ่งเหยิง แถมยังมีร่องรอยไหม้เกรียมจากไฟ สติไม่สมประกอบ พูดจาไม่รู้เรื่อง เอาแต่ร้องไห้ทั้งวันทั้งคืน กระทั่งวันนี้ วันที่จัดงานฉลองความสำเร็จของกู้หานชวน เสิ่นหนานถังแต่งตัวอย่างประณีต ถือช่อกุหลาบไว้ในอ้อมแขน ก่อนจะผลักประตูเข้าไป มือที่เต็มไปด้วยบาดแผลของผีผู้หญิงกลับกดทับลงบนมือของเธอ “อย่าเข้าไป เกียรติยศของเขาไม่ได้เป็นของเธอ และตัวเอกของค่ำคืนนี้ก็ไม่ใช่เธอ”