พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย & เรื่องราว

ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา สตรีใดในพิภพจบแดน ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์ โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

นัยน์ตาดอกท้อระริกสั่น ทั้งที่นางแค่รังเกียจเขา แต่อีกฝ่ายกลับคิดเป็นอื่น หานเซียนอ๋องเป็นพระเอกที่หลงตัวเองที่สุดในโลก “ท่านอ๋องเข้าพระทัยผิดแล้ว เพราะหากเป็นเช่นนั้นหม่อมฉันก็อยากกลับจวนอาบน้ำชำระร่างให้สะอาด”

“เจ้าพูดบ้าอะไรกัน ข้าเป็นชายาของท่านอ๋องแล้ว ถึงแม้ว่าพระองค์จะไม่สนใจข้าแต่ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีวันทำให้พระองค์ต้องเสื่อมเสียพระเกียรติแน่นอน” “นั่นเพราะพระชายารักท่านอ๋องมากใช่ไหมเพคะ” “ข้าไม่ได้รักสักหน่อย เหตุใดข้าต้องรักคนไม่มีหัวใจเช่นนั้นด้วย ห้ามพูดเรื่องนี้อีกเด็ดข าดข้าไม่อยากได้ยินชื่อนั้นอีก”

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดไปล้อเลียนท่านอ๋องกับพระชายา” “นางหาใช่พระชายาไม่ ก็แค่สาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋องเท่านั้น” “แล้วเจ้าเคยเห็นท่านอ๋องทำแบบนี้กับสตรีคนอื่นหรือไม่”

“อาาา เจ้าให้ข้าอดทนนานเหลือเกินที่งานนั่น!! จากนี้เจ้าต้องตามใจข้าเสียบ้างแล้วจะได้รู้ว่าข้าอดทนมามากเพียงใด” แรงเบียดของมังกรยักษ์ที่คับแน่นและเสียงกระแทกของบั้นท้ายกับหน้าท้องหนาของเขายิ่งทำให้ท่านอ๋องที่ราวกับถูกพิษยาปลุกกำหนัดอีกครั้งไม่หยุดยั้ง ทุกส่วนในร่างกายเขาขยับตามไ� �ปรารถนาจนซิ่วอิงแทบจะรับมือเขาไม่ไหว “อ๊าา ท่านอ๋อง ที่นี่…ไม่ได้เพคะ”

คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะแทบคลั่งตายเพียงแค่มองใบหน้าของชุนหลันที่ขยับอยู่บนตัวเขา ไม่เคยคิดว่าจะต้องพ่ายแพ้ให้กับนางอย่างราบคาบเช่นนี้ “ไม่ได้ ข้าจะแพ้ไม่ได้เจ้าลงมานี่พระชายายอดรักข้าจะแสดงให้เจ้าดูว่าผู้นำกองทัพที่แท้จริงคือผู้ใด” “อ๊าา!! ท่านอ๋อง อ๊าา…อ๊าา”

“คุณหนู ท่านรักท่านอ๋อง ท่านรู้อยู่แก่ใจคุณหนูอย่าตามข้ามาเลยเจ้าค่ะ ท่านกลับไปสู้กับพวกนางสิเจ้าคะ คนที่หักหลังท่าน อย่าลืมสิเจ้าคะคนร้ายที่ทำร้ายข้ายังไม่ถูกจับ เรื่องนี้ต้องฝากท่านนะเจ้าคะ คุณหนูที่นี่ไม่ใช่ที่ของท่าน มันยังไม่ถึงเวลาเจ้าค่ะ” “หลิงเฟย!!” “เสียงนั่น!!” “คุณหนู ท่านอ� �องเรียกหาท่านแล้วนะเจ้าคะ ท่านแน่ใจหรือว่าพระองค์ไม่รักท่านจริง ๆ”

หงอี้รู้ดีว่าทำไมไต้ชินอ๋องผู้ชินชาในทุกสิ่งและไม่เคยคิดรักใคร จึงเกิดอาการหวั่นไหวกับอ้ายเมิ่งเหยา ก็นะ คนเขียนกำหนดมาว่าต้องรัก ตัวร้ายต้องรักแค่นางเอก ยอมทำทุกอย่างเพื่อนางเอก สุดท้ายความดีทั้งหมดกลับไร้ค่า จนต้องกลับมาเลียแผลใจเพียงลำพัง

ฟงจินหมิงก้มหน้ายกมือประสานคำนับชินอ๋องแล้วกล่าว “ย่อมเป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ” “อืม...ข้าต้องขอบใจเจ้า” ชินอ๋องพยักหน้าพอใจ “แล้วคนรักของเจ้าเล่า เป็นอย่างไรบ้าง” คาดว่านางคงบาดเจ็บไม่น้อย มิเช่นนั้นพยัคฆ์ร้ายคงไม่กลายร่างเป็นราชาหมาป่าที่ถูกปลุกจนตื่นออกมาไล่กัดคนเยี่ยงนี้เป็น แน่

ตำหนักท่านอ๋อง เพียงม่านรอบเตียงถูกรูดปิดลง เสื้อผ้าของทั้งคู่ก็แทบจะไร้ความจำเป็น ตอนนี้ตรงหน้าของทั้งสองมีเพียงสายตาที่มองสบกันด้วยความรัก จุมพิตและคำพร่ำบอกรักนับไม่ถ้วนถูกส่งผ่านสัมผัสที่เร่งเร้า “อ๊ะ…ท่านอ๋อง” “เรียก...ท่านพี่ได้แล้วชายาที่รัก” “อื้อ…ท่านอย่าเร่ง อ๊าา มัน…เสียว ท่านพี่!”