Novel & Cerita หลังปล่อยตัว

ดวงตาหวานสั่นระริกจ้องมองคนที่อยู่ด้านหลัง หวังขอความเมตตา "ไม่ไหวก็ปล่อยมันออกมา" ตาหวานหลับพริ้มเชิดใบหน้าขึ้นสูงอย่างเคลิบเคลิ้ม ร่างเล็กกระตุกเกร็งงึกงัด ตอดรัดแท่งพลาสติกถี่เตรียมปล่อยตัวปล่อยใจไปตามอารมณ์ที่มันก่อขึ้น และไม่นานเสียงหวานก็เปล่งออกมาให้คนตัวโตช ื่นใจ

หลิวซือซือไม่มีคำถามใด ๆ หลังจากถามคำถาม บันทึกคำสารภาพ และลงนาม เธอก็ถูกปล่อยตัวไป เธอถามเย่เทียนหยู่เกี่ยวกับสถานการณ์ของเขาทันที ตำรวจหญิงบอกเย่เทียนหยู่ว่าปัญหานี้ร้ายแรงมาก อย่างน้อย 48 ชั่วโมงนี้เขาคงออกไปไหนไม่ได้ ถ้าฆาตกรได้รับการยืนยัน เขาก็คงหมดโอกาสออกไ ป

1 สัปดาห์ผ่านไปไวเท่ากับ 7 วัน แพรวกับเฟิงฉินพ้นระยะกักตัวเป็นที่เรียบร้อย พวกเขาตรวจไม่พบเชื้อเลยสามารถออกมาใช้ชีวิตภายนอกได้ตามปกติ เช่นกันกับเจนิสแล้วก็มิวท์ที่บาดแผลเริ่มประสานหายเจ็บ ทั้งสองได้รับการอนุญาตให้ปล่อยตัวออกจากเรือนพยาบาลได้ . State Quarantine หรือจะสู้ส้นตีนใจสั

พวกมันปล่อยตัวฉันจากนั้นก็รีบวิ่งหนี พรึบ!! ฉันโผล่เข้ากอดพี่ลีวายแน่นพร้อมกับปล่อยโฮออกมาเสียงดัง ตัวยังสั่นเทาไม่หาย “อึก~ ขอบคุณนะคะที่กลับมา”

CHAPTER 4 ไม่ต้องเผื่อใจ หลังเลิกเรียน “พวกมึงไปไหนกันต่อป่ะ” เสียงของเลอาตั้งคำถามขึ้นขณะที่เดินออกมาหน้าตึกหลังจากที่อาจารย์ปล่อยแล้ว

จิ้นหยางเอ่ยปนหัวเราะ ชุนหวงถึงกับอายจนหน้าซับสี "เอาเถอะตอนนี้ผีร้ายก็ไปแล้ว ปล่อยข้าได้แล้ว" "ย่อมได้ๆ"จิ้นหยางรีบปล่อยมือออกจากหลังและสะโพกกลมนุ่มมือนั่นทันที

ไม่มีความสุขหลังจากการแก้แค้นหรือความยินดีปรีดาหลังจากได้ระบาย มีแต่ความผ่อนคลายเท่านั้น ใช่แล้ว...เป็นความรู้สึกผ่อนคลายที่ออกมาจากหัวใจอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับพันธนาการบางอย่างในใจได้ขาดผึง

พูดจบ อวี๋ผินก็ยกมือขึ้น สั่งให้คนปล่อยตัวเจียงหวน หลังจากได้รับอิสระ สิ่งแรกที่เจียงหวนทำคือวิ่งออกไปนอกตำหนัก แม้แต่เชือกที่มัดอยู่บนหน้าก็ยังไม่ทันได้แกะ

พรวดดดด “อ๊าสสสส์ พี่พิมพ์ สุดยอด” พิมพ์มองเขาที่ปล่อยออกมาใส่หลังเธอก็โล่งใจที่เขาไม่ปล่อยข้างในแต่เธอก็จะกินยาคุมกันไว้

โม่หลินพยักหน้าตอบรับ ไม่นานหลังจากนั้น ฉินฮ่าว ติงหราน และเฉินตงก็ได้ถูกสายตรวจที่ชื่อเสี่ยวหลิวปล่อยตัวออกมา ในตอนแรก ฉินฮ่าวและคนอื่นๆ แทบไม่เชื่อว่าโม่หลินจะปล่อยพวกเขาไปแบบนี้