อัลฟ่า Novels & Stories

เวลาที่ใช่ สถานการณที่ใช่ คำเหล่านั้นเขาพึ่งรู้ความหมายของมันก็เมื่อได้เจอกับราตรีดาว “งั้นข้าแนะนำว่าหลังจากคุณตรีหมดรอบเดือนนายต้องเริ่มปฏิบัติการปั๊มทายาททันที”

​เลือดลมสูบฉีดร้อนวูบวาบจนหน้าแดงก่ำ ​“เอ๋างั้นก็เข้าใจผิดมาตลอดน่ะสิ ว่าชื่อเจ๊มีดอกอยู่ในนั้นด้วยก็เห็นชอบทำตัวดอกๆ ไม่ใช่เหรอ” ​“ไอ้ภาค ปากยิ่งกว่ากะเทยอีกอะ หูย ปากร้ายใจร้าย ว่าเจ๊ลงคอ” เจ๊จิกทำตาปริบๆ เข้าสู่โหมดดราม่า ถึงจะไม่ค่อยชอบหน้า อิจฉาทีมของภ าคพลกับณรินทร์ ว่าช่างทำงานเข้าขากันมาก ยอดก็ทำพุ่งทะลุ เกินหน้าเกินตาเพื่อน

ย่างเลือดเย็น อีนิกม่า ผู้กุมรหัสพันธุกรรมเหนือพีระมิด อัลฟ่า ผู้ล่าที่ครองห่วงโซ่อาหารด้วยแรงกดดัน เบต้า ผู้เป็นฟันเฟืองหลักของสังคม และ โอเมก้า ผู้ถูกตีตราว่าเป็นเพียงเบี้ยล่างในระบบนิเวศ กลิ่นฟีโรโมนที่อบอวลในอากาศไม่ใช่แค่รสนิยม แต่มันคือภาษาทางเคมีที่ทรงพ

เจ้าร็อกกี้คือสุนัขแสนรักของเหนือเวหาเป็นพันธุ์บิชอง ฟริเซ่ที่ตอนนี้มีอายุสามขวบแล้ว “ป๋ากลับมาแล้ว จะนอนก่อนก็ได้แต่ป๋าขอไปอาบน้ำก่อน” เหนือเวหาวางลูกชายลงบนเตียงตามเดิมก่อนจะตรงเข้ามาอาบน้ำและกลับมานอนกับลูกชายบนเตียงอีกครั้ง

ไอ้คีย์ : 5000 กูรีบใช้ มินตรา : ไปไม่ได้วิชานี้สำคัญ ไอ้คีย์ : คลิปเสียงความยาว 30 วินาที มือเล็กของมีนค่อยๆกดฟังคลิปเสียงนั่น โดยไม่ได้ตั้งใจ {อร๊ายยยยยย อ๊ะ อ๊ะ คีย์สุดยอดไปเลยค่ะ ลูกปลาเสียวรูมากเลย อ๊ะอ๊ะๆ} ไอ้คีย์ไอ้บัดซบ! เล่นอะไรไม่รู้จักเวล่ำเวลา

โอเมก้าตัวเล็กหน้าหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งสายตาหว่านเสน่ห์ให้กับร่างสูงใหญ่ที่เป็นอัลฟ่า “ไม่เป็นไรครับ คนนั้นเขารู้ว่าผมดื่มอะไร” ร่างสูงใหญ่ว่าพร้อมกับชี้มาทางเบต้าที่น่าจะสูงประมาณร้อยแปดสิบกลางๆ

ธีโอ ล็อควู๊ด อัลฟ่ากลิ่นเหล้าไวน์ขมจาง ๆ แต่แรงพอจะตัดกลิ่นเลม่อนฉุนกึกให้จางหาย สเตตัสบนแผ่นเอไอลอยขึ้นตรงหน้า "NPC ระดับ S : ธีโอ ล็อควู๊ด อัลฟ่า" พระเอกของเกมปรากฏตัวแล้ว!

เธอทำหน้าเอ๋อ จนเพื่อนๆ ในห้องขำรอบสอง “ช่วยตอบอันดาหน่อยสิว่าบิดาแห่งพันธุศาสตร์ชื่ออะไร” “เกรเกอร์ โจฮันน์ เมนเดลค่ะ/ครับ อาจารย์” อันดายิ้มแหยๆ ให้อาจารย์และเพื่อนๆ เธอยกมือไหว้อาจารย์ กล่าวขอโทษเบาๆ

เขาถามขึ้น “เปล่าค่ะ” “รษา ชื่อของคุณจำยากจัง มีชื่อภาษาอังกฤษบ้างไหมครับ” โลเลนหัวเราะเบา ๆ เชิงหยอกเย้า ยามที่เขายิ้ม สายตาเปล่งประกายแววเจ้าชู้จนคนมองแทบถอนตัวไม่ขึ้น

สีแดง สีที่วอลเตอร์ชอบ นายน้อยเข้ามายืนประชิดตัวจนได้กลิ่นสนไซเปรสเจือจาง เวนิสไม่ได้ถอย โอเมก้าในวงการที่มีอัตราส่วนของอัลฟ่าเป็นส่วนใหญ่ได้เรียนรู้มาแล้ว การแสดงความอ่อนแอให้อัลฟ่าเห็นเป็นสิ่งที่โง่เขลา "ผ้าพันคอสีดำมันหายากกว่าน่ะครับ คืนผมมาได้แล้ว" เขากลับได้รับคำต อบมาเป็นรอยยิ้มฉีกแสยะออกกว้าง