อัลฟ่า Novels & Stories

“หนูรักป๊าคำสิงห์จังค่ะ” “ป๊าก็รักหนู และป๊าก็กลัวว่าจะมีคนทำให้ดวงใจของป๊าเสียใจ รู้ไหมหนูเอื้องคือโลกทั้งใบของป๊านะลูก หนูเอื้องคือของขวัญที่แม่ของลูกมอบให้ป๊า จำไว้ไม่ว่าจะเจอกับอะไรหนักหนาแค่ไหนในอนาคต หนูเอื้องก็ยังมีป๊าคนนี้อยู่ตรงนี้ คอยดูแลซ ัพพอร์ตอยู่ตรงนี้จนกว่าป๊าแก่ๆ คนนี้จะไม่ไหว”

หญิงสาวเอ่ยแนะนำตัวก่อน “ผมธีโอ.. ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “ยินดีค่ะ ว่าแต่ว่าคุณมาร่วมยินดีกับคุณลุงหรือคะ”

คีรันผละใบหน้าออกก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยขอขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลินได้ยินแล้วแทบจะละลายเป็นน้ำ มันทั้งเซ็กซี่และน่าอายในเวลาเดียวกัน ร่างบางก้มลงใช้ลิ้นร้อนเลียที่ใบหูของคีรันก่อนจะเหลือบไปเห็นรอบสักที่หลังใบหูของคีรันที่เป็นตัวหนังสือภาษาอังกฤษ แต่ที่ทำให้เขาใจเต้นแรงขึ้ นเพราะตรงที่มีรอยสักมันเป็นชื่อของอลินตา

น้อย ให้เดาอัลฟ่ากำลังทำงาน… กอหญ้าค่อย ๆเดินเข้าไปหาเขาด้วยจังหวะที่มั่นคงและเงียบ สายตากลมโตแอบมองเขานิ่งๆ ผ่านดวงตากลมโต อัลฟ่ามีหน้าคมคายหล่อเหลาไม่น้อย เขาเหมือนดั่งเทพบุตรจุติลงมาเกิด เสี้ยวหน้าคม จมูกคมสัน ริมฝีปากหนาหยักลึกที่แดงคลำ ทุกอย่างรับเข้ากับใบหน้า คมคายของเขาอย่างน่าทึ้ง

เวลาที่ใช่ สถานการณที่ใช่ คำเหล่านั้นเขาพึ่งรู้ความหมายของมันก็เมื่อได้เจอกับราตรีดาว “งั้นข้าแนะนำว่าหลังจากคุณตรีหมดรอบเดือนนายต้องเริ่มปฏิบัติการปั๊มทายาททันที”

ย่อเข่าเล็กน้อยแล้วเสียดสีดุ้นเนื้อตัวเองไปกับกลีบสวาทอวบอูมฉ่ำน้ำของหล่อน “อินทร์จะเรียก อ่า ไอ้เทือก อินทร์ร้อนเหลือเกิน อ่า ไม่ไหวแล้ว ช่วยอินทร์ด้วย”

หงส์เดินเข้ามานั่งแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน “มาเจ๊ ถอดเครื่องหัวให้อั๊วหน่อยสิ หนักจะตายอยู่แล้ว” “ใช้ยังกะอั๊วเป็นขี้ข้า ไม่เอา! ไปเรียกคนอื่นมาช่วยโน่น” เจ๊ซิ้มโวยวายอย่างไม่จริงจังนัก

"Bonjour, je m'appelle Bua. (สวัสดีฉันชื่อบัว) " "Oh, tu peux parler français. (โอ้!! คุณพูดฝรังเศสได้!! " " Oui je peux parler (ใช่..ฉันพูดได้) " "Entendu que tu es un docteur. Tu dois être très bon. (ได้ยินว่าคุณเป็นหมอ คุณต้องเก่งมากๆ แน่) "

ฉันเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉันไม่อยากให้ใครเห็นมัน" เขาพินิจมองฉันครู่หนึ่ง "ข้ารู้" เขาบอก "ข้าคืออัลฟ่า" สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ผ้าพันคอผืนนั้น "รอยแผลเป็นคือเครื่องหมายของการเอาชีวิตรอด มันไม่ใช่สิ่งที่ต้องหลบซ่อน"

เขาถามขึ้น “เปล่าค่ะ” “รษา ชื่อของคุณจำยากจัง มีชื่อภาษาอังกฤษบ้างไหมครับ” โลเลนหัวเราะเบา ๆ เชิงหยอกเย้า ยามที่เขายิ้ม สายตาเปล่งประกายแววเจ้าชู้จนคนมองแทบถอนตัวไม่ขึ้น