ซินเดอเรลล่า นิยาย & เรื่องราว

งดอกไม้หลากสีสัน เบื้องบนคือท้องฟ้าที่มีดาราดาษดื่น กายอรชรคือลำเรือไหวโยกไปในลาวาซึ่งมีพายุโหมกระหน่ำสาดซัด พัดพาธาราแห่งความสุขสมระคนซ่านเสียว แหม...รู้อย่างนี้เธอยอมถูกเจสันจิ้นเสียตั้งนานแล้ว เฌอเอมคิดอย่างคึกคะนอง หัวใจเต้นระทึกไหวคล้ายเธอไปยืนอยู่บนยอดต ึกสูงแล้วร่วงหล่นลงมา นัยน์ตากลมใสและหยาดเยิ้มเจสันตาโต เมื่อถูกเขาจับสองขาเรียวเอาไว้แล้วยกขึ้นสูง ทว่า...เธอกลับยิ้มรับด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งยวด “ชอบแบบนี้หรือเปล่าหนูเอม”

นางฟ้าน้อยยิ้มแฉ่ง หลังจากที่ดื่มนมแม่จนอิ่มเอม มือเล็กกำนิ้วชี้ของคามินแนบกับอกตลอดเวลา เธอดูจะติดพี่ชายมากกว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่เสียอีก คามินนอนมองน้องสาวใกล้ ๆ พลางยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น เธอคือนางฟ้าตัวน้อยที่มีชื่อว่า ‘ดีแลนด์’ สิบสองปีต่อมา... “อร้ายยยยย~”

ในขณะเดียวกัน ดาวเหนือนั่งอยู่ในห้องนอนของเขา อ่านรายงานและข้อมูลเกี่ยวกับดวงจันทร์อีกครั้ง เขาเริ่มตั้งคำถามถึงความเชื่อมโยงระหว่างหัวใจที่เขาได้รับกับภาพในฝันที่ยังคงชัดเจน ดาวเหนือเปิดคอมพิวเตอร์ ค้นหาชื่อของดวงจันทร์ในอินเทอร์เน็ต เขาพบข้อมูลมากมายเกี่ยวกับเธอ ภาพของห� �ิงสาวในชุดสีขาวที่ยิ้มอย่างสดใสสะท้อนอยู่บนหน้าจอ

ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา” “หื้ม…ต้องหอมแก้มลุงก่อนนะคะถึงจะได้เห็นชุดสวย” ฟอด ฟอด!! “แก้มลุงภูผ าหอมชื่นใจจังเลยค่ะ” “แหม๋…พอได้ยินเรื่องของฝากนี่รู้งานเลยนะลูก”

เรื่องราวของหญิงสาวนามว่า ซูหนี่ว์ สาวมหาวิทยาลัย ผู้ชื่นชอบการอ่านนิยายเป็นชีวิตจิตใจ แต่ทว่าวันหนึ่ง เธอได้ไปซื้อนิยาย เรื่องเรือนราคะมาอ่าน ในหอพัก จากนั้นพอลืมตาขึ้นมาพบว่าเธอนั้นได้เข้ามาอยู่ในโลกนิยายแห่งนี้แล้ว โดยเข้าสิงร่างหลี่ซูหนี่ว์นางเอกของเรื่อง มันไม่จบเพียงแค่นี้สิคะ มันมีต่อไปอีก พบว่าพ่อสามีของหลี่ซูหนี่ว์เคี่ยวรำนางทุกคืน จนทำให้ซูหนี่ว์อยากจะออกไปจากโลกนิยายแห่งนี้ ร่วมเป็นกำลังใจให้ซูหนี่ว์หนีออกจากโลกนิยายแห่งนี้กันนะเจ้าคะ นางจะสามารถออกจากโลกแห่งนี้ได้อย่างไร โปรดติดตามในเล่มเจ้าค่ะ

ิสราบอกกับตัวเอง เมื่อวาดลิปสติกสีแดงกำมะหยี่ที่ริมฝีปาก และดูแลซับใบหน้าด้วยแป้งรองพื้นเนื้อเนียน ปัดแก้มเพิ่มอีกนิดให้พวงแก้มเป็นสีระเรื่อ หญิงสาวสวยจัดที่มองจ้องกลับมาจากเงาสะท้อนของกระจก ทำให้ต้องยิ้มกว้าง งานนี้ไม่อยากเกินความสามารถของเธอไปได้หรอก เธอจะใช้เวลา เพียงไม่กี่อาทิตย์ชนะใจผู้ชายที่ชื่อป้องนที สหัสวรรษให้ได้

ลิลินชี้ที่แหวนของฉันกับพี่เหนือ ฉันพยักหน้ารับเป็นแหวนที่พี่เหนือเป็นคนซื้อให้ฉันเอง เป็นแหวนทองคำขาววงเล็ก ๆ มีเพชรล้อมรอบตัวเรือน ใส่ติดนิ้วไม่เกะกะและไม่ดูใหญ่จนล่อตาโจรขโมย ส่วนของพี่เหนือเป็นเพียงแหวนทองคำขาวเกลี้ยง ๆ ส่วนข้างในตัวแหวนทั้งสองวงมีสลักชื่อ Mellada & Sira “อิจฉาอะ” ลิลินยกมือขึ้นประสานกันด้วยตาเป็นประกาย

MayaV Talk หลายปีต่อมา… ยอมรับว่าช่วงเวลานั้นผ่านไปเร็ว ตอนนี้เด็กๆ โตแล้ว ที่ใช้คำว่าเด็กๆ เพราะยัยเปมิศาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวคนสวยแล้วเช่นเดียวกัน ลูกสาวที่พี่ปรัชตั้งชื่อให้คล้ายคลึงกับลูกสาวของฉันนั่นก็คือ มณิน ลูกสาวของฉันในวัยสี่ขวบณลิลน้อยเป็นเด็กที่พูดเก่งร่าเริงส ดใสมากๆ “คุณแม่ขาเมื่อไหร่น้องจะออกมาหาหนูสักทีคะ” เด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งเล่นหน้าบ้านจนเหนื่อยเดินมานั่งพับเพียบข้างฉันที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ริมสระน้ำข้างบ้าน ฉันวางหนังสือลงบนโต๊ะยกมือขึ้นไปลูบผมณลิลน้อยที่ยื่นมือมาลูบท้องที่อวบใหญ่ของฉันที่มันใกล้จะแตก

หญิงสาวแนะนำตัวเอง คมน์จ้องมองดวงหน้าสวยหวาน ตาคมกลมโต จมูกโด่งเป็นสัน ผมสีดำยาวสลวยลงมาประบ่า ริมฝีปากจิ้มลิ้มเซ็กซี่สะดุดตา “ดาวเรือง… ชื่อเชยจัง” ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก คมน์แซวอย่างไม่ไว้หน้า สำหรับผู้หญิงคนนี้คงไม่จำเป็นต้องใช้คำว่า ‘มารยาท’ กับหล่อน

ดวงตาสวยหวานที่ปรือขึ้นมองดูเขา พร้อมกับใบหน้าที่สะบัดพลิ้วไปมาบนหมอนนุ่ม และริมฝีปากที่เผยอครวญครางร่ำร้องเรียกชื่อเขาเพราะความต้องการของเธอถูกเขาจุดให้ติดเสียจนไม่ต้องใช้ไม้ขีดไฟหรือไฟแช็กอะไรทั้งนั้น แค่ปากและปลายลิ้นก็ทำให้บัวร้อนรนจนทิ้งความอ่อนหวานกลับกลายเป็ นหญิงสาวซ่านสวาทที่กำลังบิดกายรอคอยให้เขาลงไปคลุกเคล้าชอนชิมเธอไปทั่วทั้งร่างอย่างไร้สติและความยับยั้ง ‘เรากำลังทำอะไรอยู่ หากเรารักบัวจริง เราก็ไม่ควรช่วงชิงเอาสิ่งนี้จากเธอ’