ทะเลเมฆ Novels & Stories

เขาออกความคิดเห็นให้เธอ เธอมองภาพชุดเป็นเกาะอกสีขาวด้านในเว้าร่องอก อีกทั้งเป็นชุดลูกไม้ เปลือยแขนยาวลายลูกไม้สีขาวกระโปรงไม่บานแต่ยาวด้านหลังยาวพอสมควร “คุณน้ำหวาน ชุดนี้สวยนะคะ เข้าก็สีผิวของคุณมาก” สารินเอ่ยบอกเช่นนี้

ฟาริสหันมามอง เห็นคนตัวเล็กกินอิ่มแล้วอารมณ์ดีก็นึกขำในใจ “ทะเลทรายนูรีน พวกโจรมันไปกบดานกันอยู่ที่นั่น ผมได้ข้อมูลมาเมื่อคืนนี้” “ทะเลทรายนูรีน” มุกระวีทวนคำ “ฉันเคยได้ยินชื่อทะเลทรายนูรีน มันเป็นทะเลทรายที่มีเวลากลางวันมากกว่ากลางคืน มันจะร้อนระอุมาก แต่โอเอซิสที่นั่น ก็สวยมากเหมือนกัน”

ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมที่เขาชอบใช้ประจำ ​Mith กลิ่น Cherry syrup ​กลิ่นนี้เอาจริงเป็นน้ำหอมที่เธอกัดฟันจะลองซื้อมาใช้ เพราะเป็นกลิ่นซิกเนเจอร์ตัวดังของแบรนด์ เธออยากลองใช้เพราะเห็นรีวิวจากยูทูปเบอร์คนหนึ่งเชียร์อัพน้ำหอมกลิ่นนี้ ว่าเป็นกลิ่นหอมยั่วเย เซ็กซี่มีเสน่ห์ แบบคุณหนูชุดแดงลงจากรถบีเอ็มสุดฮอต ตอนนั้นก็มีแฟน อยู่อยากตัวหอมแบบเซ็กซี่บ้างอะไรบ้าง อยากลองเปลี่ยนมาดตัวเองจากสาวแนวเซอร์ เป็นสาวเซ็กซี่บ้าง เสื้อผ้ายังทำใจให้ใส่ไม่ได้เพราะไม่แนว เลยลองเริ่มที่กลิ่นก่อนเผื่อจะบิ้วไปทางอื่นได้

เสิ่นถังเยว่มองท้องฟ้าแจ่มใสไม่มีเมฆปกคลุม จู่ๆ เธออยากออกไปเดินเล่น น้ำทะเลที่นี่เป็นสีฟ้าสดใสมาก จนเสิ่นถังเยว่แอบรู้สึกบ่อยๆ ว่าตัวเองอยู่ที่เกาะเหนือสุดของโลกหรือเปล่า จู่ๆ สิ่งที่อยู่บนชายหาดไกลๆ ดึงดูดสายตาของเสิ่นถังเยว่

มหาสงครามกลางอ่าวใหญ่ ​เมื่อพระจันทร์เต็มดวงลอยเด่นอยู่เหนือขอบฟ้าเกาะพยาม บรรยากาศที่เคยโรแมนติกก็พลันเปลี่ยนไป น้ำทะเลเริ่มหมุนวนเป็นน้ำวนขนาดมหึมา ปรากฏหนวดขนาดยักษ์สีดำสนิทที่เต็มไปด้วยดวงตาปีศาจนับร้อยพุ่งขึ้นมาเหนือผิวน้ำ! ​"มันมาแล้ว! ไอ้หมึกหน้าผี !" ฮันนี่คำรามพลางเรียกโซ่เพลิงออกมา เธอวิ่งไปบนผิวน้ำประดุจเดินบนพื้นดิน เปลวไฟจากโซ่ของเธอทำให้น้ำทะเลรอบๆ กลายเป็นไอน้ำพุ่งสูง

รอยต่อน่านน้ำสากล เมฆฝนสีดำทะมึนก่อตัวบดบังแสงจันทร์จนมิด ท้องทะเลอันกว้างใหญ่ตกอยู่ในความมืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงเสียงคลื่นกระทบตัวเรือเบา ๆ เรือยอร์ชหรู V-Ocean ลอยลำทอดสมอนิ่งสนิทอยู่กลางทะเล เครื่องยนต์ถูกหรี่ลงเพื่อประหยัดน้ำมันรอการมาถึงของเรือนายหน้า

ตงไห่ จันทร์กระจ่างฟ้า สาดส่องผืนทะเลสีครามที่คลื่นระลอกเบาๆ เรือใหญ่ลำหนึ่งเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ

ฉันเบี่ยงบ่ายตอบไปมั่ว จริง ๆ จุดที่กิเลนจอดเรือคือทะเลสวยมาก น้ำใสจนเหมือนสีเขียวมรกต มองลงไปในน้ำจะเห็นฝูงปลาว่ายไปมาเกือบจะชัดเจนว่าเป็นปลาชนิดอะไร

นาวีถอนหายใจแล้วมองไปในความมืดของท้องมหาสมุทรยามค่ำคืน ซึ่งมีเพียงเสียงคลื่นลมพัดโชยมาเบาๆ “แล้วตอนนี้ล่ะครับ” “ตอนนี้...โอเชี่ยนคือชื่อของเมียฉัน ส่วนทะเลนั้นเป็นชื่อลูกชายคนโต แล้วเจ้าก้อนน้อยในท้องนี่ มีชื่อล่วงหน้าว่าสกาย แปลว่าท้องฟ้าอันสดใส เท่านี้นายน่าจะพอเดาได้ว ่า ฉันรู้สึกยังไงกับทะเล ท้องฟ้าและมหาสมุทรอันยิ่งใหญ่นี้”

หลังแดดหุบแสงไม่นานท้องฟ้าก็พลันเปลี่ยนสีเมื่อถึงยามอาทิตย์อัศดงอากาศรอบกายค่อย ๆ เย็นเยือกขึ้นเรือเมล์ลำใหญ่แล่นผ่านบ้านเรือนคับคั่งในบริเวณอำเภอเห็นโรงสีที่ตั้งอยู่ข้างลำน้ำก่อนเลยผ่านกระทั่งสองข้างทางกลายเป็นท้องทุ่งมองสุดลูกหูลูกตาจึงเห็นบ้านเรือนสักหลังประป รายในนอกเขตอำเภอ สายลมโชยสะบัดพัดแรงขึ้นเมื่อเรือแล่นเข้าหัวเลี้ยวที่เรียกว่าคุ้งสำเภารอยต่อระหว่างอำเภอภาชีกับอำเภอนครหลวง “ป่านนี้ลิเกคงใกล้เริ่มแสดงแล้วแน่เลยพี่จืด เสียดายจริง ๆ ที่เราไม่ได้ดูคืนแรก” มารศรีเอ่ยอย่างเสียดายขณะคว้าผ้าผืนบางขึ้นคลุมไหล่