ทะเลเมฆ Novels & Stories

วันที่สิบสองของการล่องทะเล น้ำดื่มแทบหมด ทะเลเงียบเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น ไร้คลื่น ไร้ลม และไร้ปลาสักตัวมาเคลื่อนไหวผืนน้ำ จู่ ๆ ท่ามกลางม่านหมอกที่หนาแน่นมาตลอดวัน...

6 เดือนผ่านไป เกาะมรกต ลมกรรโชกแรงสาดคลื่นทะเลสีฟ้าครามกระทบเข้ามาตามชายหาดขาวนวลลออตา เทือกเขาสูงเสียดฟ้าเต็มไปด้วยปุยเมฆปกคลุมทิวเขาอยู่เป็นปลายยอด เสียงนกนานาชนิดแข่งกันส่งเสียงดังไปทั่วทิวเขา ดอกไม้ป่านานาพรรณเบ่งบานสะพรั่งไปทั่วบริเวณน้ำตกที่ไหลจากยอดเขาลงสู่แ อ่งน้ำขนาดใหญ่ที่รองรับสายน้ำดังกล่าวกักเก็บเอาไว้จนเต็มเปี่ยม

แดนตะวันมีมะขามเปียกจิ้มเกลือ มะยมดอง มะม่วงดอง มะดันดอง มะขามดอง ตามด้วยน้ำใบเตยใส่น้ำแข็งหอมชื่นใจบริการให้ฟรีไม่คิดเงิน เรียกว่าตักกินได้ไม่อั้น “เปรี้ยวปากจังเฮีย” คนเพิ่งหายป่วยที่ไม่มีแอลกอฮอล์กระแทกปากหลายวันกลืนน้ำลายติดๆ กันหลายครั้ง “อย่าเมานะ” เขาเอ่ยเตือน

ขณะที่ซือหลิงกับเยี่ยฉินประคองเว่ยชิงเดินไปยังรถม้า ซือเหมยเงยหน้ามองฟ้า เมฆดำหนาทึบ ปกคลุมดวงอาทิตย์จนมืดครึ้ม ต้นสนไหวเอน เสียงลมหอนโหยหวนราวกับวิญญาณที่ไม่อาจพักผ่อน “ทะเลทราย... กำลังกลายเป็นพายุ” นางพึมพำกับตัวเอง

บัวชมพูคาดเดา และเขาก็พยักหน้ารับ “ใช่ ไร่สายหมอกสูงกว่ายอดเขาในละแวกเดียวกันมาก เพราะอย่างนี้เราถึงสามารถมองเห็นยอดเขาอื่น ๆ โผล่พ้นทะเลหมอกขึ้นมา แต่เรื่องตื่นเต้นยังไม่จบแค่นั้นนะ ทะเลหมอกที่นี่มีความพิเศษอีกอย่าง ไว้สักวันฉันจะพาเธอขึ้นไปดูด้วยตาตัวเอง”

ไม่มีม่านโฮโลแกรมสีเทาหม่น ไม่มีโดมจำลองสภาพอากาศ มีเพียงความมืดมิดอันบริสุทธิ์ของจักรวาลที่ประดับประดาด้วยดวงดาวนับล้านดวงส่องแสงระยิบระยับ ท้องฟ้าที่แท้จริงได้กลับคืนสู่โลกอีกครั้ง "เรือหลวงจ่าเงาะ" (HTMS Ja-Ngob Mk.II) ลอยตัวอย่างสงบอยู่เหนือเมฆหมอก มุ่งหน้าลงใต้สู่ผื นมหาสมุทรแปซิฟิก บนดาดฟ้าเรือเต็มไปด้วยความเงียบสงบที่หาได้ยากยิ่ง สมาชิกทีมกุมภัณฑ์และแก๊งคนเก็บขยะต่างนั่งมองท้องฟ้าด้วยสายตาที่หลากหลาย บางคนมีน้ำตาคลอเบ้า บางคนจ้องมองอย่างเหม่อลอยราวกับถูกสะกด

บรรยากาศช่วงชิวเทียน เมฆบนท้องฟ้าค่อนข้างหนาจัด ท้องฟ้าปกคลุมด้วยสีเทาขุ่นมาตลอดช่วงเช้า สายลมรุนแรงคล้ายกำลังจะมีพายุโหมกระหน่ำ คลื่นลมเกรี้ยวกราดโถมเข้าสู่ชายฝั่ง สัญญาณบ่งบอกว่ามหาสมุทรทางทิศบูรพามีบางสิ่งผิดปกติ ร่างอรชรยืนนิ่งอย่างโดดเดี่ยว มิหวั่นไหวต ่อวาโยที่โบกพลิ้ว เรือนผมสีดำยาวถึงข้อเท้าปลิวไสวดุจเส้นไหมคลอเคลียใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลา นัยน์ตาสีอำพันจับจ้องไปที่สำเภาลำนั้น จนกระทั่งพบว่ามีร่างของคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นทางด้านหลัง “เทพธิดาน้อย”

เกาะเล็ก ๆ บนมหาสมุทรแปซิฟิกควรจะเป็นภูมิอากาศแบบป่าฝนเขตร้อนสิ มันจะมีเกาะหิมะขนาดใหญ่แบบนี้ได้อย่างไร? หยินเฉิงเหยาอุ้มฉันขึ้นแล้วพูดว่า “นอนตรงนี้ไม่ได้ ไม่นานพวกเราก็จะถูกแช่แข็ง”

ภัตตาคารวิมารเมฆ ร้านอาหารที่มีลักษณะเหมือนคฤหาสน์ส่วนตัว มีศาลา ศาลาริมน้ำ และทุกอย่าง สภาพแวดล้อมสะดวกสบายมากและการตกแต่งก็หรูหรา ในตอนนั้นเอง มีรถปอร์เช่สีแดงจอดอยู่ที่ประตู จากนั้นหญิงสาวสวยในชุดดำก็ลงจากรถแล้วเดินไป

ฉันก้มลงมองในทะเลตามที่พี่เหมบอกฉันตาโตยิ่งกว่าเดิม ซะอีก "สวยมากเลยค่ะ ปลาอะไรคะทำไมเรืองแสง" "ไม่ใช่ปลาครับ มันคือแพลงก์ตอนเรืองแสงมีไม่บ่อยนะครับ นานๆ จะได้เห็นแล้ววันนี้ทิมโชคดีมากเลยรู้ไหม" "งื้อ...ขอบคุณนะคะที่พาทิมมาดู สวยมากจริงๆ ค่ะ"