นางฟ้า Novels & Stories

เธอยิ้มใส่ เชิดหน้าสูง “ฉันไม่ใช่คางคก...จะได้เอาเลือดยางหัวออกมา...ฉันเป็นนางฟ้า...นางฟ้าตัวจริง...ไม่ใช่นางฟ้านรกอย่างป้า...” เธอเน้นเสียงเรียก...รู้ว่าเอื้อยฟ้าเกลียดคำนี้ ยิ่งเอ่ยย้ำ เธอมองว่าหล่อนแก่ เอื้อยฟ้าก็แทบจะเต้น

วันถัดไป สายป่านนอนหลับอยู่ข้างเตียงลูกแฝดถูกวางไว้ในตะกร้าหลับปุ๋ย มังกรนั่งอยู่ข้างเตียง คอยไล้นิ้วไปตามนิ้วมือเล็กๆ ของลูก ปี: “น่ารักเป็นบ้า! คนนี้ชื่ออะไรอะ?” มังกรยิ้ม “ผู้หญิงชื่อ น้ำฟ้า ผู้ชายชื่อ มาวิน” โรส: “น้ำฟ้าเหมือนใครนะ…อ้อ เหมือนตอนป่านยิ้มตอนเธอพูดถึงมัง กร!”

ภัทรกิจเวคินทร์ บัวชมพูได้ยินก็อดหันไปมองคิมหันต์ด้วยความสงสัยไม่ได้ ก็เมื่อเย็นวานเขายังอยู่สังสรรค์กับทุกคนที่คุ้มภูฟ้าอยู่เลย แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปสั่งงาน ซึ่งดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ทันความคิดเธอ เขาจึงหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดไฟล์งานสามมิติจำลองการตกแต่ งภายในห้องโถงกลางแห่งนี้ขึ้นมา ซึ่งจะมีองค์จำลองของพระพุทธรูปศักดิ์สิทธ์ศิลปะพม่า

หญิงสาวสวมชุดกระโปรงยาวผ้าซาตินสีขาว เกล้าผมสูงเผยให้เห็นใบหน้าที่ประณีตงดงาม สายตาของเธอแฝงไปด้วยความแน่วแน่ แต่หากสังเกตดีๆ จะเห็นความเยือกเย็นที่ไม่แยแสต่อสิ่งใด

ฟากฟ้าตอบ "ฟ้าเราว่านะ ความรักมันไม่ตายตัวนะว่าต้องนานกว่านี้หรือเร็วกว่านี้ เราว่าถ้าใจเราคิดว่าใช่เราก็แค่เดินหน้าในแบบของเราสุดท้ายแล้วจะสมหวังหรือผิดหวังเราก็เคยทำมันมาแล้ว" ไม้เมตรบอก

คนตัวเล็กยังแนะนำตัวไม่ทันจบดีก็ต้องชะงักไปกลางคัน เมื่อฝ่ายตรงข้ามมิ้ลเชคสมชื่อดูได้จากหน้าอกคัพดีที่กระเพื่อมไหวเวลาเธอก้าวเดิน ไหนจะบั้นท้ายที่เด้งงอนราวลูกบอลโยคะชนิดที่เรียกว่า น้อง ๆ นิกกี้มินาจเลยก็ว่าได้ประกอบกับการแต่งตัวที่ดูเป็นแฟชั่นจ๋าตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่ง ต่างกับเธอราวฟ้ากับเหว “เอ้า เธอตกลงชื่ออะไร”มิ้ลเชคเรียกเพื่อนใหม่อีกครั้งเมื่อเห็นอีกคนเอาแต่เหม่อลอยไม่ตอบคำถามเธอเสียที “นะ น้ำหนาวจ้ะ”

เจ้าสมุทรยกมือขยี้หัว นี่เขาต้องรับมือกับความเอาแต่ใจของเธอไปอีกเท่าไหร่กัน "ก็ฝันว่ามีนางฟ้าหน้าตาสวยสง่า จูงมือเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารัก ดวงตาสีฟ้า มาให้ เธอบอกว่าลูกสาวเป็นเด็กจากสวรรค์ ให้ตั้งชื่อว่าเซลีน"

นางฟ้าคนสวยรีบเดินไปเกาะขอบอ่างจากุชชี่ที่มีน้ำเปิดไว้รอแล้ว แถมมันยังมีฟองที่เธอชอบสร้างใส่น้ำบนสวรรค์อีกต่างหาก คิมหันต์ช่างรู้ใจเธอจริงๆ "อุ่นจังเลย อันนี้คืออะไรนะ" โรเซตต้าหยิบผลิตภัณฑ์ต่างๆที่ว่างอยู่ในห้องน้ำมาบีบเล่นเพื่อทดลองว่าพวกนั้นคืออะไร

ซูฮวาอิ๋นรีบคว้าผ้าห่มเก่า ๆ มาห่มให้ เด็กหญิงตัวน้อยซบลงบนตักนาง น้ำเสียงสั่นเครือ “ข้ากลัว…กลัวเสียงฟ้าผ่า” นางลูบผมเด็กน้อยแผ่วเบา ยิ้มอ่อนโยนทั้งที่น้ำตาคลอ “อย่ากลัวเลย ฟ้าผ่าก็เหมือนเสียงกลองใหญ่ของฟ้า บอกเราว่าเรายังอยู่ด้วยกัน ตราบที่เราอยู่ด้วยกัน ไม่มีสิ ่งใดทำร้ายเจ้าได้”

หญิงสาวเอ่ยห้ามเสียก่อน “มล!” อัคนียังคงเรียกซ้ำ “ดิฉันชื่อแนนซี่ค่ะ ไม่ได้ชื่อมลอย่างที่คุณเรียก กรุณาเรียกให้ถูกต้องเสียด้วย” แนนซี่บอกเสียงแข็ง พลางมองมายังนายหัวแห่งเกาะฟ้าพร่างดาวด้วยสายตาที่เรียบเฉย