มิรา แก้วจิรากานต์ นิยาย & เรื่องราว

ภูริประกาศกร้าว “ฉัน...ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” ดารินญาเปลี่ยนเรื่องเอาเสียดื้อๆ ขยับจะก้าวขาลงจากเตียงเพื่อยุติการเผชิญหน้า แต่ความปวดร้าวที่กลางกาย ทำให้เธอเคลื่อนไหวได้ช้ากว่าปกติอย่างมาก สุดท้ายจึงถูกร่างกำยำใหญ่โตกระชากตัวเข้าไปหา แล้วกดให้นอนลงบนเตียงตามเดิมด้วยท่าทีคุกค าม

เมริสากรอกตามองบนด้วยความหมั่นไส้ เธอคือ เม เมริสา ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของคุณเกียรตินคร และคุณพรพรรณ วงศ์สุรสมบัติ นามสกุลเธอ ไม่มีใครไม่รู้จัก เพราะคุณพ่อเป็นถึงซีอีโอบริษัทโฆษณายักษ์ใหญ่ รวมทั้งอสังหาริมทรัพย์ และธุรกิจอีกมากมาย ชนิดที่ว่าเ� �อไม่จำเป็นต้องทำงานทำการก็มีเงินผลาญเล่นไปตลอดทั้งชาติ!

ดวงตาคมกริบจับจ้องร่างบางอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนเขาจะแสสายตามาพูดกับมิราเพื่อนสาวของเธอ "เธอชื่อวิจิตราใช่ไหมช่วยออกไปเอาเอกสารที่ห้องทะเบียนให้อาจารย์หน่อย" "ใช่ค่ะ" มิราพยักหน้ารับเงิกงักก่อนหมุนตัวเดินออกไปโดยมีแก้มหวานเดินตามไปติดๆ เพราะไม่อยากอยู่กับอาจารย์สองต่อสอง ทว่า ไม่ทันจะได้เดินถึงประตูเสียงทุ้มก็ดังขึ้น

ส่วนเธอ เกนเกด คือผู้หญิงคนนั้น คนที่มีงาน นางรำ เป็นอาชีพ เธอรับงานรำตามแต่คนจ้าง งานที่เป็นเงิน เธอมีสโสแกนว่า ไม่ใช่แค่เพียงอาชีพ แต่คือลมหายใจ เธอมองงาน เป็นลมหายใจ!!! และเพราะต้องรักษาลมหายใจทั้งของตัวเองและญาติผู้ใหญ่รวมถึงคนรักที่บาดเจ็บสาหัสมาจากสงครา มชายแดน ทำให้เธอรับการว่าจ้างจาก ชนา ไปรำอวยพรวันเกิดให้กับภิไธย จุดเริ่มต้นของมนตรา ที่สอนบทเรียนให้ชายหนุ่มผู้หยิ่งผยองยอมรับว่าหัวใจที่มีขนาดก้อนเนื้อเท่ากำปั้นนั้นสำคัญเพียงใด

มังกรสบตามิราดวงตาสีเขียวเข้มสว่างใสอย่างประหลาด เขาแกะกระดุมเสื้อออกเผยให้เห็นมัดกล้ามแน่นน่ามอง แต่มิรากลับหันหน้าหนี “อ้าวผมให้มองฟรีๆ จะอายทำไมนี่...ปกติแล้วผู้หญิงที่จะได้ดูต้องลงทุนมาเป็นคู่นอนผมเลยนะ” มิราค้อนวงใหญ่ มังกรหัวเราะร่า

ผ่านไปกว่าสิบนาทีคุณหญิงรตีก็หันมาสนใจบุตรชายต่อหลังจากพูดคุยกับหลานสาวจนพอใจ ว่าจบก็เอื้อมไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินบนโต๊ะหัวเตียงมาเปิดยื่นไปตรงหน้าบุตรชาย "แหวนวงนี้เป็นแหวนประจำตระกูลกิตติธนปกรณ์แม่ขอมอบให้ลูก เพื่อสวมให้กับผู้หญิงที่ลูกรัก"

มี่อิงออกคำสั่งและทำให้ฟางซินชาไปทั้งตัว ณ เวลานั้นเหมยเหม่ยที่แอบอยู่หลังม่านยืนกัดฟันด้วยไม่คิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะบานปลายใหญ่หลวง นางพยายามสะกกดใจไว้ไม่ยอมออกไปได้แต่คอยเฝ้าฟังและแอบดูว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นไร กระทั่งได้ยินเสียงมี่อิงหัวเราะลั่น “ฮ่าๆๆๆ....เ จ้าคงมิกล้าบอกชายผู้นี้ดอกว่าแท้จริงสถานะของเจ้านั้นยิ่งใหญ่เพียงไหนในพรรคที่คนทั่วทั้งยุทธภพเกลียดชังนี้ เจ้าคงมิกล้าเปิดเผยตัวตนว่าแท้จริงเจ้าคือประมุขพรรคบุปผาสรรค์ ฉายาที่คนทั้งยุทธภพเรียกนางคือนางมารหมื่นบุปผานั่นอย่างไร!”

ชายหนุ่มเดินไปใกล้หญิงวัยกลางคนด้วยความเกรงใจ เขาขยับตัวไปตรงหน้าของคนมีอายุที่มือกำลังถือแก้วน้ำแกว่งไปมา “เจ๊ได้เรื่องไหมครับ” “อ๋อ รอแป๊บนะ”เจ๊พิมลเธอเปิดลิ้นชักแล้วหยิบสิ่งนั้นออกมายื่นให้กับคนที่อยู่ตรงหน้า แววตาความดีใจของเขาประกายออกมาจนเห็นได้ชัดทำเอา เจ๊พิมลมองด้วยความเอ็นดู

เพราะสายตาที่มองมาทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ "มิร่าเป็นลมหมดสติ" "อะไรนะ..." มิร่าเจ้าหญิงลำดับสุดท้ายผู้มีอายุน้อยที่สุด

แก้วตายกมือขึ้นไหว้ผู้สูงวัยก่อนจะฉะกลับไปบ้าง "คิดดูให้ดีว่าฉันหรือคุณที่ไม่มีมารยาทก่อนกัน ตั้งแต่คุณมาถึงที่นี่คุณยังไม่หยุดกัดฉันเลย ทั้งที่เราไม่ได้รู้จักและไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อนด้วยซ้ำ ถ้าอย่างคุณเรียกว่าเป็นคนดีมีการศึกษา ลองส่องกระจกดูใหม่นะว่าตัวตนที่แท้จริงข องคุณนั้นเป็นอย่างที่ปากพูดรึเปล่า หน้าตาสวยๆไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ” “หยุดก่อนแม่ซาร่า เธออย่างเพิ่งแทรกฉันขึ้นมา ขอฉันพูดก่อน” มาดามอันนายกมือขึ้นห้าม “หนูชื่อแก้วตาใช่ไหมจ๊ะ” น้ำเสียงอ่อนโยนใช้ถามอย่างแตกต่างกับอีกคน