Novel & Cerita ม่ายสาวทวงบัลลังก์

จ้าวหนิงอวิ๋นได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นฮ่องเต้หญิงพระองค์ใหม่แห่งแคว้นจ้าว เบื้องหลังบัลลังก์มังกร มีแคว้นเป่ยหมิงคอยหนุนหลังทำให้หญิงสาวนั่งบัลลังก์อย่างมั่นคง ทำให้เหล่าขุนนางเฒ่าที่เคยดูแคลนไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยคำดูหมิ่นอีกต่อไป หญิงสาวผู้เคยเป็นเพียงรัชทาย าทผู้เยาว์วัย...บัดนี้กลับกลายเป็นจักรพรรดินีผู้ทรงอำนาจ ดวงตาของนางฉายแววเยือกเย็นและแน่วแน่ นางประกาศกร้าวประกาศต่อฟ้าดินว่า แผ่นดินนี้...จะไม่มีวันกลับไปตกอยู่ในความวุ่นวายอีกต่อไป

อันชิงเยว่มองหญิงสาวแวบหนึ่ง ยกป้ายขึ้น “หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน !” หรงซูมองเธออย่างเย็นชา

และที่สำคัญสัญลักษณ์ดังกล่าวคือผู้ทำลายบัลลังก์หงส์ของแคว้นต้าโจว ซึ่งฮองเฮาทุกพระองค์ที่มาจากสกุลหวังจดจำได้อย่างขึ้นใจ ว่าหากมีสตรีใดปรากฏสัญลักษณ์พระจันทร์เสี้ยวอยู่บนกายของนาง นั้นหมายถึงนางคือผู้ทำลายบัลลังก์หงส์ของแคว้นต้าโจวจนย่อยยับไม่เหลือสิ ้น หากแต่นางจะเขย่าบัลลังก์หงส์ได้อย่างไรเมื่อหวังฮองเฮากำลังลงมือสังหารพระชายาของรัชทายาทอีกครั้งและมันกำลังเริ่มขึ้นแล้วในเวลานี้

ตงฟางเย่ขบกรามแน่นด้วยความโกรธ "นางบังอาจนัก! ข้าจะสั่งประหารนางเดี๋ยวนี้!" "ยังไม่ได้เพคะฝ่าบาท..." มู่หรงเสวี่ยรั้งแขนไว้ "หากนางรู้ว่ามนตราพังทลาย นางจะใช้ไม้ตายสุดท้ายคือปืนใหญ่ที่ซ่อนไว้ถล่มวังทันที เราต้องรอจนถึงคืนวันเพ็ญ... ยามที่นางคิดว่ามนตราแข็งแกร่งที่สุด ยา มนั้นแหละคือวันที่หม่อมฉันจะกระชากวิญญาณนางออกมาสังเวยบัลลังก์!"

คนที่คิดกำจัดนางและหน่วยลับ หากไม่หวังผลในการช่วงชิงบัลลังก์ นางก็นึกเหตุผลอื่นไม่ออก ซึ่งขณะนี้คนที่หมายปองตำแหน่งรัชทายาทก็มีอยู่เพียงคนเดียว องค์ชายใหญ่ เฉินไห่เทียน! นายกองหม่ารับคำสั่งและหันไปกระซิบคนสนิทสั่งให้กองทัพของตนเริ่มจัดแถวในความมืด เตรียมจะบุกล้อมจับค นเหล่านั้น

“ท่านรองแม่ทัพใช่หมายถึงหนังสือเรื่องจอมนางเคียงบัลลังก์หรือไม่” เมิ่งกวังฮุยที่คลับคล้ายคลับคลากับชื่อนี้พยักหน้ารับ “ใช่ เรื่องนี้ รบกวนจางหลงจู๊ช่วยห่อให้ด้วย หากมีคนเข้าใจผิดว่าข้าอ่านนิยายสามอีแปะเหมือนสตรีคงถูกหัวเราะลับหลัง”

นางไม่ต้องการให้สกุลฟ่านถูกคนใส่ร้ายอีก ชาติก่อนนางโง่เขลา ชาตินี้จะไม่ยอม ให้ใครจูงจมูกอีก “เจ้ารู้” “ข้าก็คิดว่าท่านเดาออกเช่นกัน ไท่ซ่างหวงมอบบัลลังก์แต่ไม่ได้มอบตราพยัคฆ์ เท่ากับคนที่ฉวยโอกาสคิดว่าฮ่องเต้เป็นต้นไม้อ่อนโค่นง่าย”

“เอ่อ จ้ะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงนิ่งเรียบของแม่เฒ่าเอ่ยพูดเพียงแค่คำสั้น ๆ กล้วยไม้ก็รีบพาตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินไปรวมกับคนอื่น ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ทำให้มีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยพากันมองเธอด้วยความไม่พอใจ ที่กล้วยไม้พยายามเข้าหาเดโชจนออกนอกหน้า

วรกายสูงสง่ารีบลุกจากบัลลังก์ลงประคองใบหน้างดงามที่มีรอยแดงเป็นริ้วด้วยพระทัยร้อนระอุ “ฮึก ๆ เสด็จพี่หม่อมฉันไม่ได้อยากทำร้ายพวกนาง ฮึก ๆ แต่หม่อมฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ หากเห็นว่าการปกป้องตัวเองนั้นผิดหม่อมฉันก็จะยอมถูกโบย”

ชายหนุ่มหันหลังเตรียมจะก้าวเดินจากไป ทว่าหมิงอ๋องกลับตะโกนไล่หลังด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “หลิ่วเฉิน เจ้าอย่าเพิ่งได้ใจไป การแย่งชิงอำนาจในวังหลวงไม่มีวันสิ้นสุด ตราบใดที่บัลลังก์ยังตั้งตระหง่านอยู่ ย่อมมีผู้กระหายเลือดก้าวขึ้นมาแทนที่ข้าเสมอ สักวันหนึ่ง เจ้าจะต้องพบจุดจบที่ น่าสมเพชยิ่งกว่าข้า”