ยามวสันต์พัดหวน นิยาย & เรื่องราว

และในวินาทีนั้นชะตา ก็เริ่มหมุนย้อนกลับอีกครั้ง…ก่อนที่ทุกอย่างจะถอยหลัง ราวกับฉากในภาพยนตร์ที่ถูกย้อนกลับไป ภาพพร่าเลือน โหลวหรานลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านม่านผ้าไหม กลิ่นหอมอ่อนของกำยานเสียงนกในสวนหลวง "ทุกอย่าง เหมือนเดิม”

ปัดเป่าทุกข์ภัยความเหน็บหนาว น้ำค้างพราวหยาดหยดบนผืนดิน ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนถิ่น นกโผผินออกหากินทั่วแผ่นฟ้า ต้นไม้งามแตกหน่อหวนกลับมา ดั่งชะตาพลิกผันตามฤดู ------- จบบริบูรณ์ -------

บอกลาเธอทั้งน้ำตาและหวังว่าในสักวันหนึ่งเธอกับเขาเราจะวนกลับมาเจอกันอีกครั้ง คารอสปรารถนาอย่างนั้น ขอให้เราวนกลับมาเจอกัน ในเวอร์ชันที่เราต่างเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม (end) ************

ภายใต้แสงเทียน ลูกหลับตาแล้วพนมมือ “คำอธิษฐานในวันเกิดของผมคือ ขอให้ได้อยู่กับแม่ตลอดไป” ฉันหยิบมือถือขึ้นมา เก็บภาพเวลานี้ไว้ ตอนนี้ความคิดไปจากที่นี่ก็หนักแน่นมากเช่นกัน

ลมทะเลพัดแรง แสงอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้า เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของเธอทำให้ผู้ใหญ่หลายคนรู้สึกมีความสุข “คุณวิ คิดอะไรอยู่” วสันต์ถามภรรยา “ฉันกำลังคิดว่าน้องพราวคงอายรุ่นราวคราวเดียวกับหลานของเรา” วิภารัตน์ตอบสามี

สียหาย ปลายยามเว่ยคือเวลานัดหมาย บรรยากาศของปลายฤดูฝนเข้าสู่ต้นฤดูหนาวนี้แดดกลับย่อแสงลงไวนัก โต๊ะถูกจัดเอาไว้ใต้ต้นสาลี่ที่กำลังมีดอกสีขาวบานเต็มต้น สายลมพัดรวยรินมาเป็นระยะ เสียงบรรเลงผีผาจากโถงใหญ่ลอยมาให้ได้ยินแว่วๆ นอกจากน้ำชาและขนมถังเถียนโหวยัง มีดนตรีบรรเลงขับกล่อม บางช่วงยังมีบัณฑิตมาขับขานบทกวี เรียกว่าถังเถียนโหวเป็นโรงน้ำชาที่เกิดกิจการได้ไม่นานแต่กลับเรียกลูกค้าได้มากทีเดียว

ซันตัดบท ฝั่งกลุ่มของวายุได้ยินเรื่องที่กลุ่มซันเข้า หาญเลยอวยเพื่อนทันที

พิมพ์รดาสวมกอดเพื่อน ความหนักอึ้งที่มันเต็มอก ตอนนี้ถูกยกลงครึ่งหนึ่งแล้ว เธอมีความหวังอีกครั้งแล้ว ความหวังว่าลูกจะหายจากโรคนี้แล้วกลับมาแข็งแรงเหมือนเดิม "ปราณดีใจด้วย ตะวันจะต้องกลับมาหายดีแน่นอน" "ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ" พิมพ์รดาร้องไห้โฮกอดเพื่อนแน่นกว่าเ ดิม ปรรณพัชร์เองก็ร้องไห้ไม่ต่างกัน ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้น เมฆหมอกร้ายกำลังผ่านไปแล้ว

หลิ่วเหวินเซี่ยยิ้มบางและขยับพัดกระดาษในมือ “อวิ๋นเฉ่าสาทรฤดูมีเขียวแห่งวสันต์ บุปผาโดดเดี่ยวมีรั้วไม้สานเคียงคู่”

"ขอโทษที่ทำเจ้าตกใจ ว่าแต่เมื่อครู่ที่เจ้าร่ายรำใช่เพลงกระบี่วสันต์หวนคืนหรือไม่" ครั้งแรกที่เห็นในคืนชมจันทร์เฟิงซูเหยามิได้ใช้กระบวนท่าทั้งหมด นางเลือกร่ายรำหลาย ๆ กระบวนท่าหลายแขนงเพื่อไม่ให้เขาสงสัยจนเสียแผน หากมาวันนี้นางไม่คิดว่าศัตรูจะมาเยือนถึงถิ่นในเวลาที่นางร่ายรำ บทเพลงวสันต์หวนคืนแบบเต็มกระบวนท่าเช่นนี้