ลักพาตัว Novels & Stories

กุมภ์พยายามทำเสียงให้เข้มเข้าไว้ ทั้งๆ ที่ในใจ เวรเอ๊ย! ไอ้อังคาร มึงกำลังจะทำให้กูก้าวขาเข้าไปอยู่ในคุก ข้อหาลักพาตัว กักขังหน่วงเหนี่ยว มันไม่ใช่เล่นๆ เลยนะ มันผิดกฎหมายชัดๆ นี่ถ้ามารดารู้คงแพ่นกบาลเขาแน่ๆ เลย

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเกือบจะลืมไปแล้วว่าเขาเป็นใครกันแน่ หัวหน้าตระกูลโมเร็ตติ ชายผู้เชี่ยวชาญศิลปะแห่งการลักพาตัว กักขัง ลงโทษ... และเขาเก่งในสิ่งเหล่านี้จนน่ากลัว

คุณยูร์โยนฉันลงที่เบาะก่อนจะให้มือหนาดันให้ขยับเข้าไปแล้วตามมาด้วยตัวของเขาประกบฉันไว้ก่อนจะสั่งออกรถ "คุณรู้หรือเปล่าว่าที่ทำอยู่คือการลักพาตัว" "ฉันไม่เคยสนอยู่แล้ว ดื้อเองก็ต้องแบบนี้แหละ" "คิดว่าได้ตัวไปแล้วจะบังคับได้ทุกอย่างเหรอคะ?!" "แน่นอน"

ต้นรำอันหรูหรา แต่วันนี้ เครื่องเรือนทุกชิ้นกลับถูกคลุมด้วยผ้าขาว ดูราวกับวิญญาณที่ถูกจองจำ บนโต๊ะไม้โอ๊กกลางห้องมีเอกสารปึกหนาวางอยู่ พร้อมกับตราประทับสีแดงที่เขียนว่า'ยึดทรัพย์' ย้ำเตือนว่า ของที่อยู่ในบ้านหลังนี้ถูกยึดหมดแล้ว เช้าวันนี้เป็นวันที่ไม่สดใสเอาเสียเลย สิ่ง รอบตัวของหญิงสาวดูเทาเทาไปหมด เสียงฝนตกยังอื้ออึงอยู่ในหัว "นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง เลดี้เอเลนอร์ที่ได้เห็นคุณยืนอยู่ในบ้านที่ไม่มีแม้แต่กรรมสิทธิ์ในเศษอิฐสักก้อนเดียว"

เจิ้งหลินอวี่ก้าวยาวมาถึงหน้าห้องขังซูฮวาอิ๋น ดวงตาคมกริบกวาดมองโซ่ตรวนที่พันธนาการนางอยู่ “ถ้าข้าไม่พาเจ้าออกไปคืนนี้ เจ้าจะถูกฝังทั้งเป็น” “แต่โซ่ตรวนนี้ !” ซูฮวาอิ๋นยกมือขึ้นแสดงข้อมือที่ถูกล่ามแน่น เจิ้งหลินอวี่ชักดาบออกมา ฟันโซ่เหล็กทันที เสียงโลหะกระทบกันดังสะ ท้อนก้อง แต่โซ่นั้นแข็งเกินกว่าจะแตกด้วยครั้งเดียว

“ทำไมใจร้ายกับผัวแบบนี้” เขาเอ่ยตัดพ้อคนในอ้อมแขนแล้วก็ยอมปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วใช้มือกุมมือเล็กแน่นด้วยกลัวว่าเธอจะวิ่งหนีตัวเอง ส่วนกระเป๋าเดินทางของหญิงสาว เขาก็จับดึงลากให้ด้วยมืออีกข้างที่ว่างอยู่ ส่วนกระเป๋าตัวเองนั้นเป็นเป้สะพายจึงสะดวกต่อการจะกักสาวเจ้าไว้กับ ตนเอง

ปัฐวิกรหงุดหงิดกับคนดื้อรวบมือเธอจับเอาไว้ดันร่างเล็กกว่าให้ชิดกับตู้เสื้อผ้า กักกันให้อีกฝ่ายขยับหนีได้ยากขึ้น กดจูบรุนแรงรุกร้อนเบียดไล้กลีบปากสวยที่จำเป็นต้องเผยอเพราะการบังคับของเขา สอดลิ้นอุ่นเข้าไป รัดรึงลิ้นเล็ก ต้องการฉกชิมความหวานจากปากเล็กด้วยความร้ายกาจไม่ผ่อน ปรนหวังให้อีกฝ่ายจดจำว่าไม่มีสิทธิ์เถียงเขา

กลับนำพาความรักที่คาดไม่ถึง รัดรึงไว้ตลอดกาล ชีวิตดุจดั่งสายน้ำ เมื่อลงเรือล่องมาแล้ว มิอาจสวนกระแสหรือหวนกลับได้อีก และเมื่อนางถูกพี่สาวจับตัวมาสวมรอยให้แต่งงานกับเขา พันธนาการลึกซึ้งที่คาดไม่ถึงจึงเกิดขึ้นตลอดกาล... *********************** อำนาจหอมหวานช่างยั่วยวนชวนฝันถึง

ลืมไปเลย “ฤทธิ์เยอะชะมัดเพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่อยากลักพาตัวเด็กอายุมากกว่าสิบขวบ” โจรลักพาตัวบ่นและเตะเลออนหลายครั้งเพื่อให้เขาหมดแรงดิ้น

โจเซฟยื่นมือไปทักทายลูน่าอย่างสุภาพ “ผมเป็นพ่อของออร่า กิบสัน โจเซฟ กิบสัน” ลูน่าระงับความสิ้นหวังในใจ เธอยื่นมือออกมาและจับมือของเขาไว้ “คุณกิบสัน เราอยากจะคุยกับคุณพอดี” โจเซฟมองไปที่ลูน่า น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนและถ่อมตัว “ผมต้องขอโทษแทนลูกสาวของผมด้วยสำหรับการกระ ทำของเธอเมื่อวานนี้ เราเพิ่งมาจากสถานีตำรวจ ทนายความบอกว่า เธอถูกจับในข้อหาลักพาตัวลูกชายของคุณเมื่อวานนี้ ถ้าคุณจะยอมรับและไกล่เกลี่ยกันได้ มันจะช่วยลดโทษให้เธอได้มากเลย”