อย่าเรียกมารดา ข้ายังมิเคยตั้งครรภ์ Novels & Stories

เฮ้อจะว่าไปฉันเองก็ไม่ได้อยากจะมีลูกหรอก พอมารู้อีกทีว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์แต่ลูกก็ไม่อยู่แล้ว มันน่าเศร้าที่สุด "แล้ววันนี้ไม่ไปเรียนเหรอไค"ลุงไทน์เอ่ยถามไค "เอ่อ..." "จริง ๆ แล้ว ไคต้องไปสอบแต่.."ฉันยังพูดไม่จบไคก็เข้าสะกิดฉัน

"ผมเอากับเมียอยู่ครับแม่ ไม่ไปครับ" "มาเที่ยวก็ไม่เว้นนะ แม่ไปก่อนละขอให้หลานแม่มาเร็วๆ นะ"และนั้นทำเอาฉันถึงกับชะงักเพราะทุกครั้งที่เอาก็ไม่ได้ทานยาเลยสักครั้งฉันคงไม่ท้องหรอกมั้งสถานะก็ยังไม่มีมาท้องก่อนแต่งอีก "เอาต่อนะครับ"

หลักฐานเช่นนี้อยู่ในจวนมาตลอด เพียงแต่เขาไม่เคยถามหมอโดยปราศจากมารดาอยู่ด้วยเลยสักครั้ง “อีกเรื่องหนึ่ง” เขากล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “ตอนนางมีครรภ์ ท่านเคยตรวจดูหรือไม่”

“เจ้าเรียกหรือไม่ เรียกอย่างไรก็ได้…หรือจะไม่เรียกอะไรเลย แต่ข้ายังเป็นแม่เจ้าเสมอ” บุตรผู้ถูกพรากจากมารดา มารดาผู้ถูกประณามว่าเป็นกบฏทั้งสองกลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้งในสถานะที่ไม่อาจเรียกกลับเป็นเหมือนเดิมได้ง่าย ๆ

“เรียกนางมาด้วยเหตุอันใด?” “ก็ท่านสงสัยว่า ข้าอาจตั้งครรภ์มิใช่หรือ เช่นนั้นก็ตรวจให้มันกระจ่างน่ะสิเพคะ” “……”

"มารียาเป็นเมียผม เรื่องแบบนี้ผู้ชายรู้ดี ตั้งแต่เราคบกันมาเธอไม่เคยนอกกาย หรือนอกใจผมเลยสักครั้ง ที่สำคัญเธอไม่เคยเรียกร้องให้ผมประกาศตัวเป็นพ่อของเด็ก ทั้งที่เธอนั้นถูกกระทำเหยียบย่ำศักดิ์ศรีลูกผู้หญิง แต่ผมไม่มีทาง ที่จะปล่อยให้คนที่ทำกับมารียาลอยนวลแน่" "ที่แกพู ดหมายความว่ายังไง แม่ดารานั่นอยู่เฉยๆ ไม่โต้แย้ง เพราะหล่อนกลัวว่าความจริงใจจะเปิดเผยหรือเปล่า เธอคลอดเมื่อไหร่ตรวจดีเอ็นเอด้วย" มารดาของกวินดูจะเอาแต่ใจ จนลูกชายนั้นรู้สึกเอือมในความดื้อดึงของหญิงสูงวัย

ภครัฐปรามมารดาเสียงเรียบ “แม่ก็ไม่เอานะตารัฐ จะให้พวกขี้ข้ามาเรียกเราสนิทชิดเชื้อขนาดนี้ได้ยังไงกัน”

นางนิ่งไปสักพักคล้ายกำลังลังเลใจที่จะกล่าว จนกระทั่งเวลาผ่านไป “เสด็จแม่เคยคิดหรือไม่เพคะว่าเหตุใดหม่อมฉันถึงไม่ตั้งครรภ์เสียที” คำถามนี้ทำข้าสะท้านในหัวใจ! ใจคิดอีกแบบหนึ่งแต่กล่าวตอบอีกแบบหนึ่ง

“ข้าขยันออกแรงอยู่ทุกคืนเช่นนี้ อีกไม่นานเจ้าต้องตั้งครรภ์แน่ เจ้าไม่ได้กินยาห้ามครรภ์แล้วนะ” หลัวเผิงเผิงพลันนึกขึ้นได้ “ที่ผ่านมาข้าก็ไม่ตั้งครรภ์เสียทีนะเจ้าคะ”

อันเล่อเอียงคอถามตาใส ไม่เข้าใจคำว่าไตของมารดา “ช่างเถอะ... เอาเป็นว่าอยู่นิ่ง ๆ เหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบยิ้มหวาน ๆ ไว้เป็นดีที่สุด”