เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

โอ๋ ๆ เดี๋ยวง้อนะตอนนี้ขับรถก่อน. บรรยากาศที่แสนดีท้องฟ้าสดใสน้ำทะเลสีฟ้ากลิ่นเค็มของน้ำทะเลมันสามารถทำให้สมองที่สับสนไม่ว่าจะเกิดขึ้นจากเรื่องอะไรก็สามารถสลายหายไปได้จนหมดแต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่ค่อยจะเข้าใจนักว่าทำไมคุณสามถึงเร่งรีบที่จะขึ้นมาบนห้องนัก..

ตอนที่ 45 คำสารภาพกลางสายฝน มวลอากาศยามเย็นรอบหมู่บ้านชายแดนแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึนราวกับหมึกที่ถูกพู่กันยักษ์ป้ายลงบนท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนครั่นดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆ ก่อนที่หยาดพิรุณหนาทึบจะกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว บดบังทัศนีย� �าพรอบร้านเรือนครัวสองหนานจนเหลือเพียงม่านสีขาวพร่ามัว

ดวงตาคมกริบใต้แสงดวงดาวหันมาจดจ้องมุกระวี มุกระวีส่ายหน้า “อย่าบอกนะว่าทั้งหมดนี้คือแผนพาฉันมากินกลางทะเลทราย”

หมอกเมฆที่รองอยู่ใต้ฝ่าเท้า ท้องฟ้าไร้ตะวัน ไร้จันทร์ มีเพียงแสงสีเงินทองที่เย็นชาเกินกว่าจะเรียกว่าแสงแห่งสวรรค์ และเบื้องหน้าของนาง—มีระฆังมหึมา ระฆังนั้นงดงามจนเกินจริง แต่ก็ชวนหวาดหวั่นจนไม่อาจจ้องมองนาน

ย่อมละมุนตากว่าอาทิตย์แผดเผา ท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร หากปรารถนาชมจันทร์ยามกระจ่าง ย่อมต้องรู้จัก 'อดทน' รอคอยให้เมฆาเคลื่อนคล้อยไปเอง" "ฮ่าๆๆ! ดี! ดีนัก!" เอี้ยนฟงระเบิดเสียงหัวเราะด้วยความถูกใจในความพยศของฝีปากหญิงสาว "อดทนรอเมฆาเคลื่อนคล้อยงั้นรึ? ข้าเป็นนักรบ... หากจันทร์ไม่ส่องแสง ข้ามักจะใช้วิธี 'พังทลาย' เมฆาเสียมากกว่า!"

“ฝุ่นคิดถึงนิลจัง ฮึก” สีฝุ่นใช้หลังมือปาดน้ำตาออกไปจากใบหน้าอย่างลวก ๆ ก่อนจะถือกรอบรูปของนิลตรานั้นกลับมานั่งลงที่โซฟา แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยน้ำตาแต่ก็ยังประดับไปด้วยรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความยินดี เพราะเธอรู้ว่านิลตรานั้นจะต้องมีความสุขแล ะผืนป่าจะต้องดูแลเพื่อนเธอเป็นอย่างดี

ลำธาร เดือนอ้ายเดินถือตะกร้าผ้ามาจนถึงลำธารแล้วกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ที่ไร้ซึ่งผู้คน ทำให้บริเวณลำธารเงียบเชียบได้ยินเพียงแค่เสียงน้ำที่ตกจากที่สูงลงมายังลำธารข้างล่าง และเสียงนกที่ราวกับพวกมันกำลังสื่อสารกัน ขาเรียวเดินลงมาหยุดยืนอยู่ริมฝั่งแล้วหลับตาลงเพื่อสูดอากาศ และเมื่ อลืมตาขึ้นก็มองสายน้ำด้วยดวงตาที่เป็นประกายเพราะเดือนอ้ายชอบเล่นน้ำมากแต่ด้วยร่างกายที่ไม่แข็งแรง ทำให้ถูกพ่อครูแสงไฟสั่งห้ามไม่ให้เธอลงไปแช่น้ำนาน

หลิ่วเฉินตอบเสียงเรียบ สายตายังคงจับจ้องที่กระดาน "คนร้ายทิ้งร่องรอยไว้น้อยมาก แต่ก็มิใช่ว่าจะไร้ร่องรอยเสียทีเดียว สวรรค์มีตา ตาข่ายฟ้ากว้างใหญ่แต่ไม่เล็ดลอด" "ตาข่ายฟ้าหรือ..." หมิงอ๋องหยิบหมากดำขึ้นมาหมุนเล่นในมือ "บางครั้ง ตาข่ายก็อาจจะมีรูรั่ว หากปลาตัวนั้น... ใหญ่เก ินไป"

หยุนชียืนอยู่ท่ามกลางม่านฝน มองแผ่นหลังสูงใหญ่ที่กำลังต่อสู้อยู่ในโคลนและสายน้ำ หยดน้ำไหลผ่านใบหน้าคมชัดของเขา จนแยกไม่ออกแล้วว่าเป็นน้ำฝนหรือเหงื่อกันแน่

ร่างระหงในชุดสีขาวก้ม ๆ เงย ๆ คลานหาห่อกระดาษบนพื้นหญ้าและลานหินอย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วด้วยความกังวลใจ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ซึมตามหน้าผาก บนระเบียงไม้ชั้นสองของห้องอักษรที่อยู่ไม่ไกลนัก ร่างสูงโปร่งของหลี่เย่าถิงกำลังยืนเอามือไพล่หลังมองลงมาจากมุมมืด อย่างเงียบ ๆ แสงจันทร์เอื่อย ๆ ส่องกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังระบายยิ้มขบขันและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากหยักขึ้นลึก สายตามองดูสตรีที่กำลังควานหาหลักฐานของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย