روايات وقصص ضمن เจ้าสาวในรอยชัง

หลี่ฉงจื่อไม่มีเพื่อนเจ้าสาวเลยสักคนเดียว ไท่ซ่างหวงจึงให้บุตรสาวตระกูลชั้นสูงเป็นเพื่อนเจ้าสาว จึงเกิดการแกล้งที่หนักสุดคือให้เลือกว่าคนใดคือเจ้าสาวตัวจริง แต่คล้ายกับฉินกั๋วกงร้ายกาจกว่าผู้ใด พูดคำเดียวเจ้าสาวถึงกับอับอาย “เจ้าสาวของข้ามีปานแดงตรงหน้าอก ผู้ใดมีก็เดินก้าวออ กมา” เจ้าสาวทุกคนก้าวออกมาหมด แต่มีเพียงหนึ่งคนที่ไม่ขยับทั้งกำหมัดนั่นจึงทำให้รู้ว่านางคือเจ้าสาวตัวจริง เพราะผิวนางผุดผาดงดงามไม่มีไฝหรือขี้แปลงวันจะมีปานได้อย่างไร

จ้าสาวแทนเจ้าสาวตัวจริงของเขาในวันนี้ พรรธน์ยศมองไปยังเจ้าสาวในชุดลายลูกไม้สีขาวที่เคลื่อนตัวจากพื้นพรมขึ้นไปนั่งบนเตียงนุ่มแล้วเม้มปากแน่น เขาเกลียดชังหล่อนที่กล้าเอาตัวเองมายัดเยียดให้เขาในค่ำคืนนี้ ทุกคนจัดการทุกอย่างโดยไม่ถามความสมัครใจของเขาที่เป็นเจ้าบ่าวเลยว่า ต้องการจอมใจมาเป็นเจ้าสาวของตนไหม ถึงแม้ว่าขวัญใจ พี่สาวของหล่อนจะหนีไป ใช่ว่าเขาจะต้องแต่งงานกับคนเป็นน้องแทน งานแต่งงานมันยกเลิกได้ เขายอมอายดีกว่าต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เขาชังน้ำหน้าตั้งแต่แรกเจออย่างหล่อน

มเม็ดเล็กเรียงรายส่องประกายวิบวับอยู่บนร่างขาวเนียนสวยของเจ้าเอย ร่างสวยนั่งเคียงข้างกับเมืองรามบนตั่งไม้สักทองเนื้อแข็งสลักเสลาอย่างวิจิตรบรรจงด้วยชิ้นมุกเนื้อดีประดับไว้อย่างงดงามสมกับเป็นงานแต่งของตระกูลดัง จนคนเป็นเจ้าบ่าวแอบมองความสวยงามของเจ้าสาวอยู่เนืองๆด้วยไม่เค

“เหม่ออะไรหนูอิง” มือเหี่ยวย่นของแม่บ้านที่รับหน้าที่ทำอาหารในวันนี้ แตะที่ไหล่บางของหญิงสาว จะเรียกว่าหญิงสาวก็ได้ไม่เต็มปากนักแม้เธอจะอายุสิบแปดปีบริบูรณ์ แต่ด้วยรูปร่างที่ผอมบาง ไร้สัดส่วนอย่างที่หญิงสาวควรจะเป็น กับทรงผมที่ตัดสั้นประบ่า ไว้ผมหน้าม้า ยิ่งทำให้อิงวิฬ าร์ดูเด็กเข้าไปอีก ไหนจะแก้มกลมๆ คล้ายซาลาเปานั่นอีก

“เบียงก้าคือคู่หมั้นของผม เธอคือผู้หญิงที่ผมรักที่สุดในชีวิต” “เธอทำร้ายเบียงก้า ผมไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด” “หากครอบครัวของคุณยังดึงดันจะเข้ามาแทรกแซง ก็อย่ามาโทษผมแล้วกันว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น”

เจ้าสาวโต้กลับมารดา เพราะความเป็นแม่ลูกกันนี่แหละที่ทำให้เธอต้องสวมชุดวิวาห์ราคาแพง ต้องมานั่งให้ช่างแต่งหน้าทำผม ต้องมานั่งปั้นหน้ายิ้มทั้งที่อยากจะร้องไห้ ต้องกล่ำกลืนฝืนทนทุกอย่างเพื่อใครล่ะ ถ้าไม่ใช่คนจอมบงการตรงหน้า “งั้นแกก็จำใส่หัวเอาไว้ด้วยว่า อย่าทำให้ฉันผิดหวัง” พริ้งเพรากำชับเสียงแข็ง “ถ้าแกทำให้ฉันผิดหวัง อย่ามาเรียกฉันว่าแม่ จำใส่หัวเอาไว้”

รินญาทำหน้างอ “เออ...คุณเจ้าสาว...คนสวย ทำหน้าแบบนี้จะเผลอติดหน้างอยาวไปถึงวันแต่ง” กังสดาลหัวเราะชอบใจที่แซวเธอ “โหย...เกลียดจริงๆ คนจิกกัดเนี่ย”

เธอเรียกร้อง เสียงหวานปนกังวลที่ดังอยู่ใกล้ ๆ ทำให้ต้าเสินทนใจแข็งต่อไปไม่ไหว เขาปั้นหน้านิ่งแล้วค่อยหันกลับไปหานาง.. เมื่อได้เห็นดวงตาหวานเจือความกังวลของนางก็รู้สึกผิดที่ทำตัวงี่เง่า แต่นางก็กระไร ให้ความสำคัญกับบ่าวไพร่มากกว่าเขาที่เป็นคนรัก เป็นสามีของนางไปแล้ว.. แต่เ ขาก็รักนางมากจนทนเห็นนางเศร้าไม่ไหว

ปุณณิศาครางเสียงสั่น เมื่อนิ้วร้ายกำลังคลี่กลีบกุหลาบซึ่งเริ่มมีละอองน้ำหวานให้แยกออกจากกัน ปลายนิ้วสะกิดบนยอดเกสรที่ไวต่อความรู้สึก จนร่างหญิงสาวสั่นสะท้าน ปุณณิศาบิดตัวเกร็งร่างในบางครั้งเสียงร้องครางยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ ชานนท์ส่งปลายนิ้วที่ลูบไล้บนกลีบเกส รกุหลาบ ก่อนจะกดเข้าไปโพรงอุ่นร้อนอย่างช้าๆ “อ๊ะ....” “เธอชื่ออะไร ฉันจะได้เรียกถูก”

ปั้นหยายืนเกร็งอยู่ห่างจากร่างสูงสง่าของเจ้าบ่าวสุดหล่อไม่ไกลนัก ทำให้ได้ยินคำสนทนาของพวกเขาได้ค่อนข้างชัดเจน “เจ้าสาวสวยจังว่ะไอ้แม็ก ไหนนายบอกว่าไม่สวยไงวะ” “ในสายตาของฉัน แม่นี่ไม่มีความสวย มีแต่ความเลว”