เมื่อความรักผลิบาน Novels & Stories

เฉิงอี้หยางย่อมไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน ไม่ว่าอย่างไรเขารักนางย่อมให้อภัยได้เสมอทว่ายามนี้กลับรู้สึกลังเลขึ้น “ความรักไร้ที่ไปที่มา…เช่นนั้นแล้วผู้ใดจะรู้เล่าว่าดอกไม้จะเบ่งบานเมื่อใด”

เขาได้เรียนรู้แล้วว่าความรักที่เร่งให้ได้มันมาก่อนเวลา ย่อมส่งผลในระยะยาว ดังนั้นหิรัญจึงบอกตัวเองว่าเขาพร้อมที่จะรอ รออย่างไม่มีเงื่อนไขอะไร ไม่มีใครพูดอะไรอีกในตอนนั้น แต่เป็นครั้งแรกที่ระยะห่างระหว่างสองคนนี้ดูเหมือนจะเริ่มแคบลงเล็กน้อย ลมเย็นต้นฤดูฝนพัด� �ชยผ่านหน้าโรงเรือนเม‍ล่อนชายผ้าใบกระเพื่อมไหวเหมือนจะกระซิบว่า... ความสัมพันธ์บางอย่าง แม้จะช้าก็ยังงอกงามได้เสมอ

คำบอกรักที่ไม่รู้จักเบื่อ เพราะหัวใจที่เข้าใจ ห่วงใย รักใคร่ และเอื้ออาทรซึ่งกันและกัน สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน ขึ้นอยู่กับว่ามนตราของความรักจะดลบันดาลให้ต้องพบเจอกับอะไรมาก่อน จะได้รู้เช่นเห็นชาติของความรัก มนตราแห่งรักเปลี่ยนร่างซาตานในคราบเทพบุตรอย่างชวนนท์ ให ้สยบลงแทบเท้าของสาวน้อยผู้มีใจอันบริสุทธิ์ ความทุกข์ระทมที่ชายหนุ่มเคยมอบให้ แปรเปลี่ยนเป็นความรักที่สุดแสนจะมั่นคง และยั่งยืนนาน ตราบเท่าที่ชีวิตจะหาไม่ แม้ลมหายใจเฮือกสุดท้ายจะสิ้นสุดลง ความรักของทั้งคู่ก็จะยังคงอยู่ในความทรงจำของทุกคนตลอดไป

ตนแล้ว เหมือนกับเวลานี้ที่ร่างกายของทั้งสองไม่ห่างจากกัน ความรัก ความผูกพันค่อยๆ เบ่งบานและงอกงามโดยไม่รู้ตัว ไอเสน่หาไหลเวียนอยู่ในร่างของทั้งคู่ นำพาไอแห่งรักแทรกซึมตามมาด้วย และเพิ่มมากขึ้น มากขึ้นจนท่วมท้นหัวใจ เพียงแค่ว่าเขาและเธอไม่กล้าเปิดเผยความรู้สึกท ี่มีให้กันและกันเท่านั้นเอง

จู่ๆ ริมฝีปากสีสวยของน้ำฟ้าก็เอ่ยถามคำถามนี้ ขึ้นมา เซ็นได้ยินก็นิ่งคิดชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปากตอบเธอ “มีครับ ทว่าความรักของผมกับเธอมันอยู่บนทางคู่ขนาน ดังนั้นมันจะไม่มีวันมาบรรจบกันได้อีก ผมเลยต้องปล่อยเธอไป” ผมเอยตอบในสิ่งที่ผมคิดมาตลอดกับเธอแต่เธอจะรู้ไหม ว่าผู้หญิงคนนั้นก็คือตัวเธอเอง เมื่อน้ำฟ้าได้ยินหญิงสาวก็ยกยิ้มร่าในคำพูดของเซ็น เพราะเธอไม่เคยได้ยินความรักแบบนี้มาก่อน แต่ถึงจะให้มีอยู่จริง ยังไงซะมันก็ไม่ขมขื่นนักหรอก

“ก็เรื่อยๆ อะ แต่มันก็ดีขึ้นอย่างที่เธอว่าจริงๆ แหละนะ อะไรๆ มันก็ดีขึ้นอยู่” “ส่วนฉันก็….” “ความรักกำลังผลิบานเหมือนดอกไม้ในยามเช้าสินะ” “ไม่ต้องมาแซวกันเลยเธอนี่!”

ซ่งเจ๋อหานมองภาพนั้นด้วยหัวใจอบอุ่น สายลมอ่อนพัดผ่าน กลีบดอกเหมยปลิวร่วงลงมาทีละกลีบ แสงแดดอ่อนกระทบผิวน้ำเป็นประกายระยับ เสียงหัวเราะก้องกังวานไปทั่วจวน ฤดูใบไม้ผลิปีนี้...ความรัก ความอบอุ่นและความสุข ได้หวนคืนมาอีกครั้งอย่างแท้จริง .จบบริบูรณ์

กุหลาบที่เคยบานสะพรั่ง บัดนี้เหลือเพียงพื้นดินที่ไหม้เกรียม สวนกุหลาบแปลงนี้ เขาเป็นคนลงมือปลูกเองในวันที่ทั้งคู่ไปรับทะเบียนสมรส ตอนนั้นเขาจับมือเธอไว้แน่นแล้วสารภาพรักด้วยความซาบซึ้งว่า “ความรักของฉันที่มีต่อเธอจะเบ่งบานดั่งกุหลาบเหล่านี้ ร้อนแรงและไม่มอดดับตลอดไป”

นิ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มหวานชื่น ความรักที่เริ่มต้นจากความดิบเถื่อนและความขัดแย้ง บัดนี้ได้หล่อหลอมและเติบโตจนกลายเป็นความผูกพันอันลึกซึ้งที่ไม่มีสิ่งใดทำลายลงได้

ความรัก รักที่แม้จะพยายาม จะทุ่มเท และหลงคิดว่ามันอาจจะพอมีหวังอยู่บ้าง บัดนี้กลับดับวูบลงจนเหมือนเทียนไขที่มีประกายไฟเล็กๆ แต่กลับถูกพายุลูกใหญ่พัดจนดับวูบไป