แค้นระหว่างครอบครัวและประเทศ Novels & Stories

ชายชาติทหารกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ผิด ครอบครัวทหารจำต้องทำใจว่า สามีและพ่อของพวกเขาจะต้องรับผิดชอบหน้าที่ในการเป็นทหารก่อน ที่จะได้ทำหน้าที่ของสามีและพ่อ “ใช่ค่ะ แต่การที่เราห่างกันนั้น ก็เพื่อจะได้มีช่องว่างให้คิดถึงกัน แบบนี้ทั้งฉันและพี่ก็จะมั่นคงต่อกันมากขึ้น ไม่แน่พวกเราอาจจ ะมีความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ก็ได้ ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็คงดีกว่าตอนนี้แน่นอน”

“หากทายาทถูกแทรกแซงทางความคิด มันจะเกิดรอยร้าวภายในตระกูลและไม่มีความเป็นกลางอีกต่อไป เพื่อขจัดปัญหาเหล่านั้นถึงรับมาต่างหาก” “ตอนนี้ไปแสดงฝีมือที่ตระกูลแล้วไม่ใช่เหรอ พวกแกสามตัวไปอาละวาดซะสิ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรภายในตระกูลก็ตาม อย่าทำให้พวกมันครอบครองเกินเหตุจ นประชาชนเดือดร้อนไปด้วย เข้าใจไหม”

กรัณย์รู้สึกเหมือนมีความหวังขึ้นมา ผิดกับอีกคนที่ได้แต่ยิ้มแห้งๆ ส่งให้ เธอแค่ทำตามในสิ่งที่กรัณย์ต้องการไปก่อน กรัณย์ร้อนใจอยากบอกทุกคนเหลือเกิน ทว่าเขาลืมไปว่ายังมีด่านใหญ่สำคัญอีกด่านที่เป็นอุปสรรคของทั้งคู่มาตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อนนั่นคือพ่อและแม่ของเขา ถึงตอนนี้ พ่อแม่ของพริมาจะจากไปแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าพ่อแม่ของกรัณย์จะยอมรับในตัวเธอ ปมปริศนาระหว่างสองบ้านยังไม่ถูกคลี่คลาย ยังไม่มีใครรู้ว่าอะไรที่ทำให้สองครอบครัวไม่ถูกกันขนาดนี้

เพย์ตัน ฮอแรนถอนหายใจและพูดว่า “ตระกูลฮอแรนของเราเชื่อเสมอว่าเราไม่ควรติดต่อใกล้ชิดกับพวกชาวเกาะ น่าเสียดายที่ตระกูลฮอแรนไม่มีอำนาจตัดสินใจที่เด็ดขาดในเรื่องของความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ “ยิ่งกว่านั้น กองกำลังบางกลุ่มและตระกูลบางรายก็ได้สูญเสียจุดยืนของพวกเขาเนื่องจา กผลประโยชน์ไปนานแล้ว

“ไม่ต้องห่วงแม่นะลูก ดูแลหลานกับพ่อของหลานให้ดีๆ ก็พอ พาหลานมาเยี่ยมพ่อกับแม่บ่อยๆ นะลูก” นางบังอรบอกกับบุตรสาวทั้งน้ำตาทำเอาแพรวาอดที่จะร้องไห้ออกมาไม่ได้ ครอบครัวทางนี้ก็ห่วง ครอบครัวทางนู้นก็ต้องดูแล จะให้อยู่กันคนละประเทศก็คงยากที่จะทำให้ครอบครัวอบอุ่นได้

“นังแจ่มบอกว่า แม่เด็กคนนี้เจ็บใจขนาดแช่งชักหักกระดูกทั้งครอบครัวให้วิบัติเพราะศรีนวลแย่งลูกมา “ยังไงคะ...หนูไม่เข้าใจ” “ให้มีแต่เรื่องแบบนี้ไม่รู้จบ แย่งผัวแย่งเมียกันอีรุงตุงนัง” “โห...แล้วมันจะลามถึงลูกหลานเลยหรือคะ”

"แล้วมันยังไงล่ะ? เธอไม่เข้าใจความเจ็บปวดของครอบครัวที่มีพ่อหรือแม่เลี้ยงเดี่ยวเลย" ในขณะนี้ ในใจของเสิ่นหยินอู้อาจกล่าวได้ว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายดีและชั่ว ซึ่งมีเสียงเล็ก ๆ สองเสียงดึงกันไปมาอยู่ตลอดเวลา

มีชาติถึงมีบ้าน ตระกูลเสิ่นของพวกเขาจงรักภักดีทั้งครอบครัว ป้องปกชาติ แต่การเสียสละชีวิต กลับทำให้ครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเขาต้องแตกสาแหรกขาด ชาตินี้นางไม่ต้องการความจงรักภักดีอะไรทั้งสิ้น นางเพียงแค่อยากให้คนในครอบครัวมีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข

“กูนับพวกมึงทุกคนเป็นครอบครัว” “และไอ้มาโครมันคือครอบครัวของเราเหมือนกัน......ถ้าใครมันกล้าทำร้ายครอบครัวเรา”

“ระหว่างตระกูลใหญ่ เรื่องที่ต้องห้ามมากที่สุดก็คือสร้างความแค้นเล็กๆ แล้วทำลายเรื่องสำคัญ เพิ่มช่องว่างและขัดขวางความสัมพันธ์”