Romans & histoires คนโง่ไม่เคยมีรัก

มลชญาเองก็ถามเขากลับเช่นเดียวกัน “ไม่อยากรักก็คงต้องรักแล้วล่ะ เพราะหลงขนาดนี้แล้ว” ออสตินพูดยิ้ม ๆ พร้อมกับเสียงเชียร์ที่ดังขึ้นมา “จูบเลย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”

เขาดึงฉันเข้าไปกอดโดยที่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว "พี่ไม่เคยเห็นกล้วยเป็นของเล่นเลยสักครั้ง แล้วที่กล้วยได้ยินพี่พูดกับพวกไอ้นายคือพี่ยอมรับว่าพี่พูดจริงๆ แต่กล้วยเข้าใจพี่หน่อยได้มั้ยครับ พี่ไม่เคยรักผู้หญิงคนไหน พี่ไม่รู้ว่าความรักมันคืออะไรมันต้องรู้สึกยังไงถึงจะเรียกว่าความร ัก แต่พี่สาบานเลยว่าพี่ไม่เคยคิดว่ากล้วยเป็นของเล่น"

(แค่ผู้หญิงคนเดียวก็จะเป็นจะตาย ไม่มีปัญญาหาใหม่หรือไง ทำไมทำตัวโง่ขนาดนี้) "อีเร มึงบ่เคยมีความฮักสิไปฮู้อิหยัง"(มึงไม่เคยรักใครจะไปรู้อะไร)

“คุณเคยมีสักครั้งไหมที่เงินไม่พอใช้จนต้องอดข้าว ได้กินแค่อย่างเดียวคือน้ำเปล่าที่เหลืออยู่ในห้องพักของตัวเองแค่ขวดเดียว” “ถ้าคุณไม่เคยเป็นอะไรสักอย่าง คุณไม่เคยทำอะไรเลยอย่างที่ฉันถามไป ต่อให้ฉันพยายามจะอธิบายประโยคที่ฉันเคยบอกคุณว่า รักมันกินไม่ได้ ไปเป็นร้อยเป็นพันครั้ง คุณ จะไม่มีวันเข้าใจเลย”

คนโดนบอกรักเป็นครั้งแรก แถมยังมาแบบกะทันหัน ไม่มีการเกริ่นนำกะพริบตาปริบ ๆ ตะลึงงันอยู่ครู่หนึ่งก็เอี้ยวหน้ากลับไปมองคนพูดอย่างไม่เชื่อสายตา “เมื่อกี้นี้ คุณวินว่าอะไรคะ?” “ฉันบอกว่าฉันรักเธอน้ำมนต์ ... ไม่เคยไม่รักเลยด้วย”

ใจไม่เคยรัก โดย หญิงเพียว 5.ถ้าหากว่ารัก โดย ละมุนคำ

กรณ์นิ่งงันไปเหมือนเวลาในผับหยุดเดิน เสียงดนตรีดังลั่นรอบตัว แต่กลับไม่สามารถกลบเสียงหัวใจตัวเองได้เลย “…ไม่ กูไม่ได้รักเธอ” คำตอบของเขาแผ่วจนแทบเป็นลมหายใจ แต่แววตากลับสั่นไหวอย่างที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว คินยกแก้วขึ้นจิบเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องใบหน้าเพื่อน

ความรักมันได้ตายไปจากใจเขาตั้งแต่วันที่มินตราโพสต์รูปในไอจีคู่กับไอ้หนุ่มฝรั่งหัวทองนั่นแล้ว "กูไม่ได้รัก ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรให้กูรักสักหน่อย เราก็แค่พึงพอใจในเซ็กซ์ของกันและกัน ส่วนอย่างอื่นกูมองไม่เห็นข้อดีของพลอยเลยสักข้อเดียว แล้วกูจะรักพลอยได้ยังไง มึงเอาสมองส่วนไหนหรือใช้ส้นตีนคิดวะไอ้คีริน!" เขาแทบจะมองเห็นความเป็นไปได้คือศูนย์ด้วยซ้ำ

เขายิ้มอ่อนๆ “ถ้าทั้งคืนคงจะไม่ได้ค่ะ เพราะที่ผ่านมาเราไม่เคยอยู่ด้วยกันทั้งคืนนะคะ”

ความรัก ความรักที่นางเพียรร้องขอ... แต่เขาไม่เคยมอบให้ จ้าวเฉินฟงรู้เหมือนกลายเป็นคนโง่งมงายที่สุดในโลก เขาไม่เคยสนใจทำความรู้จักคำๆ นี้เลยด้วยซ้ำ พอรู้สึกตัวอีกที มันก็มาอยู่ในใจของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ จ้าวเฉินฟงเริ่มเรียนรู้เกี่ยวกับคำว่ารัก แต่มันก็สายไปเ สียแล้ว นางจากลาไปพร้อมความเคืองแค้น ไม่มีวันได้โอบกอดกันเหมือนเดิม ไม่ได้สัมผัสกันเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่นิ่งไปเหมือนท่อนไม้ เสิ่นฟงอี้จึงถ่มน้ำลายลงพื้น