จองรักยัยเด็กลูกหนี้ นิยาย & เรื่องราว

Line: Khin “ก็แค่จะทักมาเช็กว่าลูกหนี้ยังอยู่ดีไหม เดี๋ยวเงินสี่ล้านฉันจะกลายเป็นศูนย์” Line: Lily “เหอะ! ห่วงแต่เงินนะนายเนี่ย ทีเมื่อกี้หน้าลิฟต์จะพูดอะไรก็ไม่พูด อ้ำอึ้งอยู่ได้ เป็นเจ้าหนี้ภาษาอะไร ป๊อดชะมัด”

หัวคิ้วหญิงสาวที่ยังไม่คลายออกจากกัน “ก็บ้านคุณไง...บ้านที่ผมซื้อคืนให้คุณ” “อย่าบอกนะว่าคุณคิดว่าหมั้นแล้วหนี้จะเป็นศูนย์ มันมีแค่ในนิยายเท่านั้นแหละ ผมไม่ได้ใจดีขนาดนั้น” ธิดาวดีจ้องหน้าเขาไม่เชื่อในสิ่งที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ เขาซื้อบ้านที่กำลังจะถูกยึดคืนมาให้เธอ แต่นำมาคิดเป็นดอกเบี้ยอย่างนั้นเหรอ

ตุลธรแค่นยิ้มสมเพช “ฉันว่าไอ้แทนมันกะจะเอาตัวเธอมาขัดดอก แลกกับหนี้ห้าล้านที่มันติดฉันไว้มากกว่าล่ะมั้ง!”

เธอยิ้มบางๆ แต่ภายในใจขมขื่นเมื่อคิดว่าตัวเองต้องใช้ร่างกายปลดหนี้บนเตียง “อืม” . . . . . . . . . . . . . . . บ้านยุพาวรรณ “ตอนนี้หนี้ของเธอก็ครบสัญญาที่จะต้องจ่ายแล้วนะ” ยุพาวรรณ เจ้าหนี้เงินกู้เอ่ยกับ กมลรัตน์ ที่เป็นลูกหนี้ของตัวเองที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“คุณจะบ้าเหรอ! โรคจิต! ปากฉันไม่ใช่ของสาธารณะนะ จะได้อ้าให้ใครจูบก็ได้น่ะ! ทุเรศ!” “ด่าเข้าไป…อย่างผมนี่คงไม่ใช่ใครของคุณกระมัง แต่เป็นตั้งเจ้าหนี้ของพ่อคุณมิใช่หรือ…หา..แม่ดารา อย่าคิดตุกติกเลยน่า ถ้าไม่มีทางเลือก หรือไม่อยากให้ใครรู้เรื่องพ่อที่เป็นผีพนันละก็ ทำตามข้อตกลง ของเราอย่างไม่บิดพลิ้วจะดีกว่าไหม” “ไม่ต้องคิดจะขู่ฉันเลยนะ”

ไม่ใช่เรื่องของเรา’ สมองซีกเหตุผลสั่งการ แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมขยับ เขายืนมองดูเพื่อนของภาคินพยายามจะเรียกรถแท็กซี่ แต่ก็ไม่มีคันไหนยอมจอดรับคนเมาในสภาพนี้ “ชิบหาย...กูต้องรีบกลับหอแล้วว่ะ เดี๋ยวแฟนกูงอนตายห่า”

เพลงรักกระซิบก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่สำหรับผู้ชายอย่างการันต์แล้วเงินแค่นี้แทบจะเรียกว่าเศษเงินของเขาเลยด้วยซ้ำ “สำหรับเธอมันไม่มีคำว่ามากไปอะไรนั่นอยู่ในพจนานุกรมของฉันนะเพลงรัก.. ขอแค่เป็นเธอ ต่อให้ฉันหมดตัวก็ยอมจ่าย.. แต่เธอต้องเลี้ยงฉันด้วยนะ” เขาพูดออกมาต ิดตลกแต่เพลงรักกลับไม่รู้สึกอยากขำเลยสักนิด จากนั้นชายหนุ่มก็หันไปพูดกับราเชนทร์ด้วยน้ำเสียงจริงจัง “จัดการให้เรียบร้อย”

คิณณ์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาหลุบตาลงเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธออีกครั้ง แววตาของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "ตอนแรกที่เลขาผมรายงานเคสของคุณเข้ามา ผมก็ไม่ได้สนใจเป็นพิเศษหรอก" คิณณ์เริ่มต้นเล่า "แต่พอเห็นชื่อเจ้าหนี้เดิมของคุณ... มันเป็นแก๊ งเงินกู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดร้ายและไม่เป็นธรรม" เขาหยุดไปชั่วครู่ "ผมไม่อยากให้ใครต้องตกเป็นเหยื่อของคนพวกนั้น"

ชายหนุ่มที่นั่งอยู่มองหน้าถามคนตรงหน้า "ลูกหนี้...ติดหนี้เกือบสามล้าน" "เล่นการพนัน?" "เออ ก็คาสิโนฉันนี่แหละ" ทันทีที่เจย์เดนเอ่ยจบ เพทายก็พยักหน้าอย่างเข้าใจในสถานการณ์ทุกอย่าง "พูดแล้วก็น่าเสียดายอยู่เหมือนกัน"

ท่านสามารถลบล้างความเจ็บปวดทั้งหมดได้หรือ ท่านคิดว่าเพียงแค่คำขอโทษจะทำให้ข้าให้อภัยท่านได้หรือ" ชิงอี้หรานหลับตาลง น้ำตายังคงไหลริน หญิงสาวปาดน้ำตาที่อาบสองแก้มออก นางเชิดหน้ามองชายหนุ่มด้วยสายตาที่ว่างเปล่า "หากท่านรักข้าจริงอย่างที่ท่านพูด ได้โปรดปล่อยข้าและครอบครัวข ้าได้หรือไม่ หนี้ระหว่างท่านและข้า ชาตินี้ไม่อาจลบเลือน ขอเพียงเราทั้งสองไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก หนี้ที่มีก็ปล่อยมันพัวพันเช่นนั้นไปเถิด" ชิงอี้หรานกล่าวด้วยเสียงที่จริงจัง หญิงสาวเหน็ดเหนื่อยเกินกว่าจะทนได้อีกต่อไป นางเพียงต้องการใช้ชีวิตอย่างสุขสงบอีกครั้ง