วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง นิยาย & เรื่องราว

หยวนไป๋เจียนตะโกนเรียกนางอยู่ที่นอกรถม้า “ฝ่าบาท” มือสั่นเทาของนางค่อย ๆ เปิดม่านรถม้าออกมาหาเขา “ไปกันเถอะ” เขากำลังจะรับตัวนางขึ้นม้าไปด้วยกัน

นลอบเดินลัดเลาะมาตามตรอกซอกซอย จนกระทั่งมาถึงขบวนนำทัพเสบียงที่มีจางเฉวียนเป็นผู้นำทัพ นางมองซ้ายมองขวา ก่อนจะแอบหลบเข้าไปในเกวียนขนเสบียงอาหาร ซึ่งมีกระสอบหลายใบคาดว่าคงจะเป็นกระสอบที่ใส่อาการแห้งเอาไว้ นางตัวเล็กบอบบางจึงสามารถเบียดกายหลบเข้าไปในเกวียนเสบียงนั้ นได้

กงกงที่นำทางนางมาที่นี่เอ่ยขึ้น “ข้าน้อยจะไปนำน้ำชาและของวางมาให้พระชายารองรองท้องระหว่างรอองค์ไท่จื่อเสด็จมาท่านโปรดรอสักครู่” กงกงผู้นั้นเอ่ยจบก็เดินออกไปทันที ทิ้งให้นางนั่งอยู่ที่นี่เพียงลำพัง สองสาวใช้ของนางต่างก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาทำได้เพียงรอ นางอยู่ที่หน้าตำ หนักหลักเท่านั้น

จ้านจ้านเหมือนจะรับรู้สิ่งที่นายสาวของมันพูด มันย่อตัวลงเพื่อรอให้เยว่หลิงขึ้นมาขี่หลังของมันเช่นเคยก่อนจะพานางโหนทะยานออกไปจากจวนท่ามกลางความมืดมิด จ้านจ้านพานางมุ่งตรงไปบนหุบเขาเหอหนานก่อนจะส่งนางที่หน้ากระโจมของคนผู้หนึ่งโดยไม่มีผู้ใดพบเห็น เมื่อแอบลอบเข้ามาภาย ในกลับพบเพียงความว่างเปล่า

ตับ ตับ ตับ อ่าาาาส์ อร้ายยยย รู้สึกถึงแรงบีบรัดของร่างเล็กก็รู้ว่าได้ส่งนางถึงจุดหมายแล้ว จึงจับขาเรียวทั้งสองข้างพาดบ่าแกร่งที่ขาทั้งสองของพระองค์ยังคงหยัดยืนอยู่บนพื้นด้านล่าง สับสะโพกแกร่งเข้าออกถี่รัวปลดปล่อยน้ำกำหนัดขาวขุ่นอุ่นร้อนเข้าสู่กายนาง กดแช่แกนกายอยู่

“ก็ได้ องค์หญิง เชิญ” เขาเดินตามหยงฮวาที่ทำหน้าอ้อนวอนเข้าไป เหตุเพราะฝ่าบาทสั่งให้เขาเดินมาส่งนางที่ตำหนัก เป็นพระบัญชาเขาเลยไม่อาจขัด นางเริ่มชงชา เขามองไปเรื่อยเปื่อยรอบๆตำหนักของนาง เมื่อนางเริ่มเทน้ำและเคี่ยวชา ตาเขาก็มองไปที่นางพร้อมกับคิดบางอย่าง แต่ตอนนี้ดูเหม ือนว่าเขาจะรู้สึกล่องลอย มองไปที่นางแล้วเพลิดเพลินอย่างบอกไม่ถูก

ตำหนักหลิงเซียว นางสนมเจียงนำของกำนัลมาด้วย เอ่ยถ้อยคำเยินยอมากมายต่อหน้าหวงกุ้ยเฟย

ผู้ที่เดินนำเข้ามานั้น คือนางกำนัลกงเจิ้งซือ ด้านหลังของนางกำนัลยังมีแม่นมอีกมากมายเดินตามมา “พระชายาอ๋องเจ็ดเพคะ” นางกำนัลพลางโค้งกายทำความเคารพ“ขออภัยที่มารบกวนพระชายาตอนดึกเพคะ พระชายาได้โปรดไปที่กงเจิ้งซือกับหม่อมฉันด้วยเถิดเพคะ”

นางโบกมือเรียกนางกำนัลมาหลายคน แล้วให้กู้หว่านเยว่ขึ้นไปบนเกี้ยว ต่อมานางเองก็ถูกนางกำนัลประคองให้ขึ้นไปบนเกี้ยวด้วย ก่อนออกเดินทางมองซูจิ่งสิงแวบหนึ่ง แล้วสั่งให้ผู้ใต้บัญชาพาเขากลับวัง อีกเดี๋ยวจะได้สอบถาม ซูจิ่งสิงสีหน้าเรียบเฉย ติดตามอยู่ด้านหลั ง

กัวกั๋วฮ๋องเต้ถือโคมไฟกระดาษวาดลวดลายมังกรสวยงามในมือจุดไฟสว่างสวย ใกล้จะดูดีแล้วหากไม่วิ่งจนน่าปวดหัว รีบสาวเท้ายังซุ้มประตูที่เป็นลานด้านบนขันทีนางกำนัลวิ่งตามวุ่นวาย “พวกเจ้าไม่ต้องตามขึ้นมาข้าต้องพบเพียงลำพัง” โบกมือไล่พวกลิ่วล้อที่ตามมาเป็นพรวน