Romans & histoires สตรีร้ายกาจติดกับในสนามรบแห่งความรักของโลกสัตว์

ทหารทัพสกุลฉู่ถอยห่างออกทำให้เกิดบริเวณกว้างสำหรับการต่อสู้ของคนทั้งสอง ท่ามกลางฝุ่นคลุ้งในสนามรบ ฉู่เทียนหยูจ้องมองผู้สวมเกราะบนหลังม้าที่ถือดาบโค้งในมือ พลันดาวตาของเขาก็เบิกกว้าง “สตรี! เจ้าเป็นสตรีอย่างนั้นรึ!”

หญิงสาวในชุดเกราะสีแดงชี้ดาบไปที่ปีศาจ ที่เดินเข้าสู่สนามรบ “ครั้งนี้ข้า... จัดการเอง” สาวงามในชุดเกราะลวดลายวิจิตรงามตาเดินมายืนข้างๆ “ลังกินมีเจ้าไม่ต้องฝืน”

ไซฟรอสที่กำลังคลุ้มคลั่งร้องคำรามออกมาแล้ววิ่งเข้ามา หญิงสาวย่อตัวลงเตรียมพร้อม เมื่อสัตว์ร้ายวิ่งเข้ามาถึงก็กระโดดขึ้นไปแล้วม้วนตัวหลบคมเขี้ยวที่สามารถฉีกทึ้งทุกอย่างที่ขวางหน้าออกเป็นชิ้นๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนพื้น แล้วรีบวิ่งตามเจ้าสัตว์ร้ายไป โดยไม่ปล่อยให้มัน ได้มีโอกาสหนี หนึ่งสัตว์ร้าย หนึ่งนักล่า ทั้งสองต่างก็วิ่งตรงไปข้างหน้า โดยไม่สนใจเหล่าทหารสองแคว้นที่ตอนนี้ลืมแม้กระทั่งเรื่องสู้รบกัน พวกเขาต่างคนต่างก็อ้าปากค้าง มองหญิงสาวผู้หนึ่งที่ทั้งแข็งแกร่งและว่องไวอย่างร้ายกาจ

ตัวสะใภ้ เสียงก้องกังวานภายในห้องทำให้หญิงสาวที่ตกอยู่ในห้วงเสน่หาสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจ พอหันไปตามเสียงก็ต้องหน้าชาเมื่อเห็นสายตาของคนในบ้านจ้องเขม็งแบบไม่สบอารมณ์ อยากจะลงเดินแต่ก็ติดตรงที่คนอุ้มไม่ยอมปล่อยแถมยังท้าทายอีกฝ่ายด้วยการอุ้มเธอไปจนถึงโซฟาในห้อง รับแขกแล้วค่อย ๆ วางเธอลง

เสือสองตัวในจวนอ๋อง ต่างจ้องมองกันด้วยสายตาอำมหิต ตัวหนึ่งเปิดเผยความดุร้ายด้วยความหวาดกลัว อีกตัวซ่อนเขี้ยวเล็บรอจังหวะขย้ำคอหอย ศึกรักและศึกบัลลังก์ได้หลอมรวมกันเป็นเนื้อเดียว และผู้ที่ต้องแบกรับความเจ็บปวดที่สุด คือสตรีที่อยู่ตรงกลางระหว่างกรงเล็บของพยัคฆ์ ทั้งสอง

เว่ยอ๋องนิ่งไปเมื่อนางพูดจบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือปนกระแสน้อยใจเขาอยู่อย่างชัดเจน “สนามรบมิใช่ที่ของสตรี” นางไม่ตอบอะไรแต่ก็ค่อย ๆ พันแผลให้เขาด้วยความระมัดระวัง ท่านอ๋องเผลอสูดกลิ่นกายนางเข้าไปจนทำให้เริ่มพระทัยอ่อนอีกครั้ง อีกอย่างน้ำตาที่พึ่งหยดใส่ไหล่ของเข าอุ่นจนรู้สึกได้ “ลี่ซินเจ้าร้องไห้งั้นหรือ”

เคยมีความรักย่อมไม่อาจคาดเดาได้ แต่แววตาองค์หญิงยามพูดถึงรัชทายาทเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเทิดทูน บางครั้งก็ดูเศร้าหม่องคงเป็นเพราะต้องห่างไกลกัน หากเป็นเขาได้รักสตรีใดก็คงไม่อยากให้นางไปลำบากในสงครามร่วมกับเขา ในสนามรบเป็นใช่ไรเขาผ่านมาแล้ว เขาเป็นชายยังล

“หม่อมฉันได้ยินมาว่าท่านอ๋องใช้ชีวิตอยู่แต่ในสนามรบไม่เคยแต่งสตรีใดเข้าตำหนัก ก็เลยคิดว่าพระองค์อาจจะมีสตรีในใจแล้ว” “ไร้สาระชีวิตข้าอยู่แต่ในสนามรบจะไปมีสตรีในดวงใจได้เช่นไร ที่ข้าไม่แต่งสตรีใดเข้าตำหนักนั่นก็เพราะข้ายังไม่เจอสตรีที่ข้าพึงใจ”

“มิใช่เพียงปิดปาก... แต่ข้าอยากรู้ว่ารสรักของพระยาราชสงครามมีเชิงสูงนักสมคำจริงหรือไม่ จะสามารถทำให้นักรบอย่างข้าศิโรราบได้อย่างไร” นางโขลนท้าทายด้วยสายตายั่วยวนประหลาด แล้วเดินนำมุ่งหน้าไปยังอุทยานชั้นกลางที่มีพุ่มไม้ทึบและโขดหินสลับซับซ้อน เมื่อพ้นสายตาผู้คน ทั้งคู่ก็ เร้นกายเข้าไปในดงไม้พุ่มไม้ดอกหนาทึบที่บดบังสายตาได้มิดชิด ทว่ายังคงได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงคุยจางๆ ของทหารยามที่เดินตรวจตราอยู่ภายนอก ความตื่นเต้นที่กลัวจะมีคนมาพบทำให้เลือดในกายฉีดพล่าน “ไหนดูทีรึ... ว่าเนื้อตัวนักรบหญิงมันจะแกร่งสักเพียงไหน”

สตรีงามล่มเมือง อันว่าสตรีนั้นเป็นอาวุธที่ถูกเรียกใช้งานมาโดยตลอด เหล่าบุรุษทั้งหลายที่เก่งนักหนาในสนามรบยังคงแพ้พ่ายให้กับอิสตรีในสนามรักก็มีมาให้เห็นนักต่อนักอยู่หลายครา