สตรีร้ายกาจติดกับในสนามรบแห่งความรักของโลกสัตว์ นิยาย & เรื่องราว

"เธอคือแม่ของลูกฉัน... และเป็นผู้หญิงคนเดียวที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างฉันในสนามรบ ไม่ว่าจะเป็นสนามรบกระสุนปืน หรือสนามรบน้ำลาย" เขารู้สึกคันไม้คันมืออยากจะลงไปแสดงตัวเดี๋ยวนี้ แต่สติยับยั้งชั่งใจบอกว่า

ซูไป๋หลานเชิดหน้ากรีดร้องลั่น นางมิกลัวว่าใครจะผ่านมาได้ยิน เนื่องด้วยอยู่ในป่าลึกประมาณหนึ่ง อีกทั้งนางกับคนเลี้ยงม้าลักลอบมีความสัมพันธ์กันอยู่บ่อยครั้ง และสถานที่ห่างไกลผู้คนก็คือป่ากว้างติดกับกำแพงจวน “ซี้ด…ชอบหรือไม่ขอรับ” สะโพกสอบกระทุ้งเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่ วง ราวกับอาชาฮึกเหิมยามออกรบ ทว่าต่างกันตรงที่สนามรบแห่งนี้มีเพียงหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรี อาวุธคือแท่งทวนใหญ่และรูสวรรค์ หนึ่งฟาดฟันหนึ่งตั้งรับ

ในอีกโลกหนึ่ง หญิงสาวคือนางร้ายที่แสดงบทบาทยั่วยวน คบหาผู้ชายมากหน้า ทว่านางกลับตื้นเขินเหลือเกินเมื่ออยู่ในเงื้อมือคนผีเข้าผีออกอย่างปู้หว่านถิง ราวกับเป็นสตรีที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง และต้องยอมรับว่า เมื่อเผชิญหน้ากัน ฟ่านอวี้เหยามากด้วยความตื่นเต้น ดวงตาคมๆ คู่นั้นมอ

จากนั้นก็มองไปทางกู้หว่านเยว่ “พระชายา ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าและท่านอ๋องเคียงคู่กันในสนามรบ เหมือนพี่น้องกัน แม้ว่าข้าจะเป็นสตรี แต่นิสัยห้าวหาญ ไม่ได้เอาแต่ใจเหมือนสตรีทั่วไป ท่านอย่าได้คิดสงสัยในความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับท่านอ๋องเลยเจ้าค่ะ”

เขาชะงักอึ้งงันเช่นนั้นครู่หนึ่ง ก้มลงมองหญิงสาวที่ซบใบหน้ากับอกของตน อยู่ๆ รอยยิ้มก็เปิดกว้าง “เช่นนั้นก็อยู่นานๆ อยู่ข้างกายข้า ดีหรือไม่” ฟู่โหรวสูดจมูก “ข้าอยู่ได้หรือ” “ได้สิ” “อืม เช่นนั้นข้าจะอยู่” “ได้ ตกลงตามนี้” “แต่ว่า...สือจิ้ง” “อะไรหรือ” “ข้าเป็นสตรีที่ร้ายก าจมากนะ”

หากอยู่ในสนามรบคงได้ปั่นคอให้หัวขาดกระเด็นตายจากกันไปข้างอย่างไม่ปราณี แต่ทว่าในสนามรักอย่างนี้ยังคงทำเพียงแค่สงครามเย็นผ่านกลิ่นอายสังหารที่พวยพุ่งออกจากเรือนกายหาได้มีอาวุธหลากหลายเช่นดาบหอกทวนห่าธนูพุ่งกระแทกฝ่ายตรงข้ามไม่ ม่านนียังคงไม่สนใจนำพาอันใดกับบุรุษสูงใหญ ่ทั้งสอง นางยังคงทำงานของนางไปอย่างใจเย็น ใบหน้าหวานล้ำของนางยังคงก้มลงต่ำซ่อนเร้นความคิดชั่วร้ายนึกถึงแผนการขั้นต่อไป…

เขาปฏิเสธเสียงดังทันควัน “ที่นั่นคือสนามรบ ไม่ใช่สถานที่ที่สตรีอย่างเจ้าจะไปได้ มันอันตรายเกินไป!”

เมื่อแต่งงานก็เข้าสนามรบ จับเพียงแต่ดาบสู้รบกับศัตรู กล่าวโดยสรุปคือความสามารถใดๆ ที่สตรีพึงมีนางล้วนไม่มีเลยสักอย่างเดียว ในขณะที่กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก เดินหน้าไม่ไหวถอยหลังไม่ได้ เสียงของบ่าวหน้าทางเข้าสวนก็รายงานขึ้น “รุ่ยอ๋องเสด็จ!!”

ทว่าในขณะที่เธอต่อสู้กับนักรบคนหนึ่งที่ท่าทางแข็งแกร่งกว่า ลี่เซียนรู้สึกถึงแรงจากศัตรูที่พยายามจะยึดกระบี่ในมือของเธอไป ด้วยแรงที่มากเกินกว่าที่เธอคาดคิด ทำให้กระบี่หลุดจากมือและกระเด็นไปไกล ทำให้ตนเองตกอยู่ในอันตราย “สตรีเช่นเจ้ามาวิ่งเล่นอะไรในสนามรบเช่นนี้” ทหาร� �่ายศัตรูยกยิ้มมุมปากราวกับเขากำลังดูถูกที่เธอเป็นเพียงสตรีเท่านั้น “หึ! เอาชนะข้าให้ได้ก่อน ค่อยมาพูดจาอวดดีเช่นนี้!”

นางรู้ว่าหากวันหนึ่งนางต้องกลับมา ยามนั้นนางจะต้องมิใช่เพียงสตรีงามที่น่าสงสาร แต่ต้องเป็นพยัคฆ์สาวที่จะฉีกทึ้งศัตรูทุกคนที่พรากสิ่งที่นางรักไปให้สิ้นซาก สายใยที่เคยผูกพันทั้งห้าคนไว้ บัดนี้ตึงเครียดจนจวนจะขาดสะบั้น ซูมั่วไป๋ทิ้งหัวใจไว้เบื้องหลัง ก้าวเข้าสู่เ ส้นทางสายโดดเดี่ยวที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของคราบเลือดและความแค้นที่กำลังรอวันปะทุ!