หนีรักไม่พ้นขุนนางกังฉิน นิยาย & เรื่องราว

โจวหนิงเฉินตวาดออกมาเสียงดัง ดวงตาคมแดงก่ำแหงนหน้าขึ้นฟ้า หยดน้ำฝนตกกระทบใบหน้าเหมือนกำลังบอกว่าเขาไม่สามารถถอยได้อีกแล้ว ........... ปัง! ปัง! ปัง! เสียงมือเรียวเคาะประตูไม้ดังมาจากด้านใน ตะโกนบอกให้คนด้านนอกปล่อยนางไป ฝ่ามือมีโลหิตไหลออกมาตามแขนเรียว แต่นางก็ไม่ได้สนใจต้อง การหนีออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด ความรู้สึกของนางตอนนี้ตีกันไปหมด ไม่รู้ว่าจะต้องให้ความสนใจเรื่องหนก่อนดี นางถูกคนรักหักหลังไปแต่งกับสตรีอื่น กับตนเองที่จู่ๆก็เข้ามาพัวพันกับท่านอ๋องเช่นนี้ เมื่อไหร่ ตอนไหน เกิดขึ้นได้อย่างไรนางยังตั้งรับไม่ทันเลยด้วยซ้ำ

จนวิลเลี่ยมส่ายหน้าไปมากับนิสัยแย่ๆของเธอ เธอล่ะไม่แปลกใจเลยที่เธอจะกลั่นแกล้งภรรยาของเจ้านายเขามาตั้งแต่เด็ก ก็เพราะแบบนี้นี่เอง จากนั้นเขาก็ตามคาเมรอนไปหาธาดาและมิเกวทันที “เป็นไงธาริน เขาว่ายังไงบ้าง ทำไมเขารีบออกไปแบบนั้นล่ะ” เพื่อนไฮโซในกลุ่มถามออกไปพร้อมก ับรอยยิ้มมุมปากแบบแสยะยิ้มเย้ยหยันออกไปอย่างชอบใจ ที่ธารินถูกหนุ่มฝรั่งคนนั้นเดินหนีออกไป

องค์ชายแปดประสานมือทำความเคารพป้ายชื่อตำหนักเฉียนชิงกง “สิ่งที่ข้านึกไม่ถึงก็คือคนสนิทของพี่รองอย่างพี่สี่ต่างหาก หากไม่ใช่ท่านยอมเปิดเผยข้อมูลของพี่รอง แผ่นดินต้าชิงของเสด็จพ่อย่อมหนีไม่พ้นภัยขุนนางกังฉิน ข้านับถือคุณธรรมของท่านยิ่งนัก ผลงานในครั้งนี้สมควรเป็นของท่าน”

สังคมจะไม่เป็นธรรมมากขึ้น ก่อให้เกิดวงจรอุบาทว์ สรุปคือ ต้องกำจัดสำนักขงจื๊อก่อน แล้วจึงฆ่าขุนนางกังฉิน จากนั้นจึงลดทอนอำนาจศักดินา ต้าเซี่ยจึงจะสามารถรุ่งเรืองได้ ลำดับนี้ ห้ามผิดพลาด หลี่หลงหลินก็ไม่ได้คาดคิดว่า เพียงแค่ทำลายล้างสำนักขงจื๊อ พี่สะใภ้รองกงซ ูหว่าน ผู้เลอโฉมเย็นชาผู้นี้ ก็ยินยอมพร้อมใจแต่งงานเป็นสนมของตนแล้ว

ซ่งซินหนิงมองนางอย่างฉุนเฉียวแวบหนึ่ง ขอบตาแดงขึ้นทันที เสียงสะอึกสะอื้นแล้ว “เป็นแบบนี้แล้ว เจ้าหลอกข้าได้ที่ไหน? เจ้าคนสารเลวกู้ซิวหมิงหลบหนีการแต่งงานในวันแต่งงาน จะไม่ได้รับความไม่เป็นธรรมได้อย่างไร?” เมิ่งจิ่นเหยาจูงนางมานั่งลงแล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “กู้ซ ิวหมิงหนีการแต่งงานไปแล้ว แต่สกุลกู้ไม่ได้มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นบุรุษที่ยังไม่ได้แต่งงาน การแต่งงานถึงยังจัดขึ้นราบรื่นไม่ใช่หรือ”

56 ข้าเองก็เช่นกัน ขุนนางกังฉินทั้งหมดถูกโบยคนละหนึ่งร้อยไม้ ผู้ที่รอดจากการโบยก็ถูกเนรเทศจากแคว้นพร้อมครอบครัว ทรัพย์สินถูกยึด มีเพียงเหลียงจินฮ่าวและฮุ่ยฉีเลี่ยที่ถูกโบย ถูกวาดอักษรกังฉินไว้บนหน้า ขับไล่ไปเป็นทาสที่แถบชายแดนซึ่งกำลังสร้างกำแพงเมืองอยู่

เทียนจุนขมวดคิ้ว “ม่อเกวียน นางรักข้าหมิงหลันหลงรักข้า ข้ายืนยันได้จากที่นางไปยังดินแดนมนุษย์เพื่อตามปกป้องข้าในยามที่ข้าเผชิญคราวเคราะห์”

“คุณหนูเจ้าคะ คุณชายรองมาแล้ว” “พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ” ""เจ้าค่ะ"" เมื่อเห็นหน้าคุณชายรองสกุลจางนางจึงได้รู้ตัว ถูกต้องแล้วที่กงเหรินซินตายเพียงเพราะชายที่นางรักเพียงคนเดียว เพียงมีคนแอบอ้างชื่อเขาและผลักนางตกลงไปในสระลึกนางก็สิ้นใจ แต่หากไม่เป็นเช่นนั้นคนที่ต้องไปสะพานไน่ เหอ (สะพานแห่งความจนใจในยมโลก) คงจะเป็นนาง

ึ่งพร้อมกับแซ่และนามใหม่จาก ซือถือเจินจูจวิ้นจู่ เป็น เจี่ยอวี้หลันกงจู่ เรื่องราวเหล่านี้โด่งดังขึ้นจนกลบข่าวเจ้าสาวของเฉินกั๋วกงหนีพิธีแต่งงานไปกระโดดหน้าผาปลิดชีพตนเองเสียสิ้น หรือหากจะกล่าวอย่างถ่องแท้ นี่คือสัจธรรมของใต้หล้า ข่าวนี้ไปข่าวใหม่มาหมุนเวียนไปเช่นนี้ไม ่เคยเปลี่ยนนับตั้งแต่แรกเริ่มของโลกมนุษย์เลยกระมัง “ต่อไปหงหลินกับหงจูจะเป็นนางกำนัลข้างกายของเจ้า ส่วนนี่หงเหลียนหมัวมัวจะเป็นหัวหน้านางกำนัลประจำตำหนักเฉียนลู่ของเจ้า และคนสุดท้าย หงเหมยนางคือองครักษ์เงาของเจ้า เรียกใช้ได้ตามแต่ใจของเจ้าได้เลย”

เผิงเหยียนเฉิงมองนางนิ่งอย่างครุ่นคิด เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินไปยังหน้าต่าง แล้วพูดโดยไม่หันกลับมา “ความรักที่เกิดขึ้นเพียงเพราะข้าคือบัณฑิตอันดับหนึ่ง มันไม่ใช่ความรักที่แท้จริง”