หยิ่งยโส Novels & Stories

เฉินหรงอันยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ "ข้าคือฮูหยินแห่งจวนแม่ทัพ" "เมื่อสามีพลีชีพในสนามรบ งานศพของเขาย่อมเป็นหน้าที่ของข้า ข้าควรไปหารือกับท่านแม่ให้เรียบร้อย" น้ำเสียงของนางสงบนิ่งจนแทบไร้อารมณ์ ทว่ากลับทำให้ชิงเฉียวรู้สึกขนลุกอย่างประหลาด สาวใช้คนสนิทไม่กล้าซักถามอีก

“ชื่ออะไร” “รองแม่ทัพหยางเกา[1]เพคะ น่ารักดี” ซูเจี้ยนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เอี้ยนเซินฟังแล้วถึงกับหันไปสบตาน้องรอง ต่างฝ่ายต่างกุมขมับปวดหัว บ้าบอสิ้นดี! [1]羊羔หยางเกา แปลว่า ลูกแกะ

น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยบอก ท่อนแขนโอบกระชับร่างบางไว้แน่นขณะที่สะโพกแกร่งขยับตอกตึงใส่คนด้านบนถี่รัว เสียงครางหวานกระเส่าดังผสมกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องกว้าง ตั่บๆ ตั่บๆ ตั่บๆ เลโอสบถออกมาเบาๆ เนื้อแนบเนื้อมันรู้สึกดีจริงๆ เสียวโคตรๆ “ อาา..บัว ”

อี้จื่อเม้มปากแต่ถอยห่างออกมาเรื่อยๆมือเย็นเฉียบปฏิเสะไม่ได้ว่ากำลังกลัวคนตรงหน้า “ส่ากว่า(เจ้าโง่เจ้าทึ่ม)” “หาบังอาจ ข้าให้โอกาสเจ้าอีกที ไม่อย่างนั้น”เดินเข้าหาท่าทีขึงขัง” “เสียวส่ากว่า(เจ้าทึ่มที่น่ารัก)”หมิงซื่อยิ้ม

​“ค่ะ” น้ำเสียงนั้นอ่อนพร่า ยอมจำนน ไหนจะหน้าตาที่เศร้าสร้อยน่าสงสารนั้นทำให้กริชดนัยใจแกว่ง และเกือบที่จะยกเลิกความคิดของตน ​ก็แค่เกือบ...

คำว่าไม่ไหวของเสวียนซือชิงมิใช่คำปฏิเสธ แต่นางหมายความว่าเหนื่อยจนควบขี่ท่านพี่ไม่ไหว แม้เดี๋ยวนี้มิต้องใช้ขี้ผึ้ง รวมทั้งไม่เจ็บปวดจากการร่วมรัก แต่นางก็ยังเหนื่อยอย่างมากอยู่ดี “ชิงชิงพักผ่อนเถิด พี่ทำให้เจ้าเอง” ฝ่ามืออุ่นร้อนของคุณชายเฉินหยางเคล้นคลึงทั่วความอ่ อนนุ่ม ตรงไหนนางชอบน้อยหรือมาก เขาล้วนทราบจนหมดแล้ว และไม่ได้ละเว้นการหยอกเย้าเอาใจแต่อย่างใด

โซ่พิศวาสใยเสน่หา Chapter 4 “ขอบคุณนะครับสำหรับคำชม” นานโอยิ้มให้สาวตรงหน้าที่ใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มมหาเสน่ห์ และนั่นทำให้จิตใจหล่อนหวั่นไหวได้อีกด้วย “นี่ครับสัญญา คุณอ่านดูก่อนนะครับ”

บทสิบ ความเจ็บปวดของไท่หย่งเสียน นี่เป็นอ้อมกอดเย็นชาและเฉยชาที่สุดของเจินจิ่วหรง และไท่หย่งเสียนสัมผัสถึงมันได้อย่างชัดเจน นางไม่ยกมือโอบกอดเขาด้วยซ้ำ เพียงยืนนิ่งกลางอ้อมเสมือนไร้ค่านี่ ไท่หย่งเสียนผลักตัวออกมาเบา ๆ จดจ้องดวงตาไร้แววดุจก้นเหวลึกของนาง พลันหัวใจแตก สลายทีละนิด

เจียงหมิงเจ๋อเน้นทีละคำ “เจ้า!!” ปรมาจารย์หลิวซิงชี้หน้าเจียงหมิงเจ๋ออย่างเดือดดาล ให้เขาที่เป็นจอมกระบี่ หักกระบี่ประจำตัว เป็นการหยามเกียรติอย่างรุนแรง โจรชั่วผู้นี้ ใจดำอำมหิต ยโสโอหัง น่ารังเกียจนัก

แววตาอันคมปลาบพลันปรากฏความเย่อหยิ่งหยามหยัน เผยรัศมีของความยโสโอหังแผ่กระจายออกมาทันใด หมิงเฉิงมองสบกับดวงเนตรใสพิสุทธิ์ดุจวารีของโม๋เอ๋อร์นิ่งๆ ใบหน้าแข็งกระด้างปานน้ำแข็ง ร่างแกร่งทรงพลังปานศิลาแสดงออกเพียงความเย็นชา เว้นระยะ ห่างเหิน