เพื่อนรักถนัดหื่น の小説・ストーリー

ฉันยังคงคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกเพื่อนที่รู้ว่าฉันชอบผู้ชายคนนี้อยู่แต่ตัวเองก็ดันไปคบกับผู้ชายที่เพื่อนชอบอันที่จริงมันก็ไม่ได้ผิดอะไรแต่ทำไมนางถึงไม่เคยบอกฉันเลยล่ะว่านางเอกก็ชอบพี่ทอยอยู่เหมือนกัน แบบนี้มันไม่ต่างอะไรกับการหักหลังเพื่อนเลยสักนิดเดียวไม่สิแบบนี้ยังเรียกกันว่าเพื่อน สนิทได้อยู่อีกหรอมากกว่า

วิทูรย์ประชดเพื่อน “ใจมันรักว่ะ ไม่ได้ดูคุณมุก ดูคุณมินก็ได้ อวบ ๆ สวย ๆ เหมือนกัน”

"แล้วชื่อล่ะ?" "แทน" "หืม....เพื่อนสาวของฉันฮอตใช่ย่อยเลยนะเนี่ย แต่ก็ดีแล้วล่ะ คนบางคนมันจะได้รู้ว่าต่อให้เพื่อนของฉันเลิกกับมันไปเพื่อนของฉันก็ยังหาแฟนได้"

ฉันชื่อเจียงหรูเยว่ เป็นสูตินรีแพทย์ เพิ่งผ่าตัดฉุกเฉินร่วมกับแผนกฉุกเฉินเสร็จไปสามเคส พอก้าวออกจากประตูโรงพยาบาลได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อเย่ชิงชิง เพื่อนสนิทของฉัน ฉันกดรับสาย เสียงของเธอแหลมสูง "หรูเยว่! ฉันถุงน้ำคร่ำแตก! ปวดท้องจนจะตายอยู่แล้วเนี่ย! เธอรีบมาโรงพยาบาลที! ฉันต้องการให้เธอมาทำคลอดให้ฉันด้วยตัวเอง!" ฉันหันหลังเดินกลับไปโดยสัญชาตญาณ เบื้องหน้าพลันมีข้อความกะพริบวาบขึ้นมา [อย่าเข้าไปในห้องผ่าตัดเด็ดขาด ไม่งั้นคุณจะถูกเพื่อนสนิทหลอกไปตาย] [เด็กในท้องเย่ชิงชิงแท้งไปนานแล้ว เธอไม่ได้ต้องการให้คุณไปผ่าตัด แต่ต้องการให้ไปเป็นแพะรับบาปต่างหาก] [สามีมาเฟียของเธอจะโกรธแค้นสุดขีด ถึงขั้นลงมือหักคอคุณด้วยตัวเอง] [หลังจากคุณตาย ครอบครัวคุณก็จะถูกแก๊งมาเฟีย

ในงานเลี้ยงรุ่น ฉันเพิ่งกลับมาจากการไปทำธุระให้แฟนหนุ่ม แต่ที่นั่งเดิมของฉันกลับถูกเพื่อนสนิทแย่งไปแล้ว แก้วไวน์และจานอาหารของฉันถูกเก็บออกไป และมีจานชุดใหม่มาแทนที่ ไม่เหลือร่องรอยว่าฉันเคยนั่งอยู่ตรงนั้นสักนิด เมื่อเห็นฉันเดินกลับมา เสิ่นหมิงซูกำลังจะลุกขึ้น แต่โจวซือเหนียนกลับกดไหล่เธอให้นั่งลงไปตามเดิม “ถึงยังไงเรื่องคดีที่เราคุยกันเธอก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก ให้นั่งตรงนี้ก็มีแต่จะต้องปั้นหน้ายิ้มเปล่า ๆ” ไม่มีใครกล้าพูดอะไรสักคำ ทุกคนรู้ดีว่าตอนนั้นครอบครัวของฉันเกิดเรื่อง ทำให้ฉันจำใจต้องดร็อปเรียน สมัยเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาคือ “ยอดคู่หู” ประจำคณะนิติศาสตร์ ที่ร่วมมือกันไขคดีสุดหินมาแล้วนับไม่ถ้วน หลังเรียนจบ ทั้งสองคนก็ก้าวเข้าสู่แวดวงทนายความชั้นแนวหน้า โดยมีฉันเป็นเพียง “เลขา

คำพูดปฏิเสธที่ไม่เป็นความจริงไทม์เอาแต่นั่งก้มหน้ากินก๋วยเตี๋ยวผัดของมันไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยด้วยซํ้า "แค่เพื่อนก็ดีพวกมึงก็จำคำนี้ก็แล้วกัน เพราะถ้ามันพังขึ้นมากูไม่อยากเห็นพวกเราต้องมาแตกกันเพราะคำว่ารักเกินเพื่อน"

สิ้นคำนั้นพราวพรรณก็ปล่อยให้หยาดน้ำตารินไหล เพื่อนรักที่เธอรักยิ่งกว่าใคร เพื่อนที่เธอเคยไว้ใจ กับอีแค่ผัวไม่รักดีคนเดียว ถ้าเกิดรักกันปานจะกลืนทำไมเธอจะยกให้ไม่ได้

เพื่อนหมายเลขหนึ่ง "สเปกคือสาวขาเบียดไปซะแล้ว" เพื่อนหมายเลขสอง "ยินดีด้วยกับความรักครั้งใหม่" เพื่อนหมายเลขสาม "คราวนี้กูคงไม่อยากได้ว่ะ เชิญมึงรักกันตามสบาย"

'ลมหนาว' เจ้าของร่างบาง ใบหน้าสวยหวาน ผิวขาว เธอที่กำลังนอนเล่นโทรศัพท์มือถือบนเตียงกว้าง หันมาเถียงกับเพื่อนสนิทของเธอ ซึ่งเธอกับเขาเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยเป็นเด็ก เรียนโรงเรียนเดียวกัน เรียนมหาลัยก็มหาลัยเดียวกัน แถมคณะเดียวกันอีกต่างหาก แทบจะตัวติดกันตลอด จนคนคิดว่าเป็ นคู่ผัวเมียกันซะอีก "ได้ ไม่กลับก็ไม่กลับ แต่กูให้มึงนอนคืนนี้แค่คืนเดียว" คนตัวสูงยังคงยืนกอดอก แล้วมองเธอด้วยสายตาเอือมระอา เพราะตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คนที่นอนอยู่บนเตียงก็ไม่มีท่าทีจะยอมกลับ "โอเคเพื่อนรัก พรุ่งนี้แม่กูก็กลับมาละ"

ไฉกระตุกยิ้มกว้าง พอจะอ่านออกถึงอาการหงุดหงิดงุ่นง่านที่ได้เห็น “เพื่อนมึงน่ารัก คนเขาจะชอบกันไม่เห็นแปลก” “น่ารักตรงไหน? เหมือนลิงเผือกปัดแก้มไม่มีผิด” เพลิงโกหก อันที่จริงเรนน่ารักไม่ต่างจากทุกวัน แต่สำหรับเขาเจ้าตัวก็คือเพื่อนชาวดอยแก้มแดงที่ได้เห็นมาจนชินตา