การให้อภัย Novels & Stories

อาอี้ ลาก่อน เรื่องราวทั้งหมดในอดีต ผมขอโทษจริง ๆ หวังว่าชีวิตต่อจากนี้ที่ไม่มีผม จะเปล่งประกายและงดงามยิ่งกว่าเดิม

คำพูดนั้นทำให้ชลิดาช็อก เธอร้องไห้หนักขึ้น "ไม่นะคะพี่ชัย อย่าทิ้งอ้อไปเลย จะให้อ้อทำยังไงก็ได้..." ชัยธวัชถอนหายใจยาว "อ้อ... มันไม่ใช่แค่เรื่องการให้อภัย แต่มันเป็นเรื่องของความไว้ใจ ความเคารพ และการให้เกียรติกัน พี่ให้โอกาสอ้อแล้วครั้งหนึ่ง แต่อ้อก็เลือกที่จะทำร้ายพี่อีก" ชลิดาส ะอื้นไห้ "อ้อรู้ว่าตัวเองผิด... แต่อ้อรักพี่จริงๆ นะคะ"

เฉินมี่พยักหน้าอย่างพอใจ “ถูกต้อง การให้อภัยมิใช่เพราะคนผิดสมควรได้รับมัน หากแต่เพราะหัวใจของผู้ให้อภัย ไม่จำเป็นต้องแบกความแค้นไปตลอดชีวิต” สายลมฤดูสารทพัดผ่านหน้าต่างอีกระลอก ใบแปะก๊วยใบหนึ่งลอยมาตกลงบนโต๊ะเบื้องหน้าซุนลี่

เพื่อให้อภัย ‘ฉันอโหสิกรรมให้คุณ ขอให้คุณไปสู่สุคติ ความโกรธเกลียดใดๆ ที่เรามีให้กันในชาตินี้ ฉันขอให้มันจบลง อย่าได้มีกรรมใดๆ ต่อกันอีกเลย’

การให้อภัยคือการปลดปล่อยตัวเจ้าเอง ไม่ใช่เพื่อพวกนาง แต่เพื่อที่เจ้าจะได้โผบินเป็นอิสระอย่างแท้จริง! ‘ข้าต้องให้อภัยพวกนางอย่างหรือ?’ [การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเจ้าพ่ายแพ้ แต่มันคือการบอกว่าสิ่งที่พวกนางทำ ‘ไม่มีอำนาจเหนือเจ้า’ อีกต่อไปต่างหาก เพื่อที่เจ้าจะได้กลายเป็นหงส์ที่สามารถโบยบินเ หนือเมฆา มิใช่หงส์ที่ถูกกักขังอยู่ในกรงความรู้สึกของผู้อื่น]

“แต่นางบอกว่าให้อภัยข้าแล้ว” “ให้อภัยคือการตัดขาดทางหนึ่ง ไม่หลงเหลือความรักใคร่ชอบพอ ความโกรธเกลียดชิงชังใดๆอีก ครั้งนี้ถึงคราวนางละทิ้งเจ้าบ้างแล้ว”

เพื่อชีวิตคู่ที่ดีของเรา ฉันเชื่อว่าเรายังคงมีพรุ่งนี้ด้วยกันทุกคนเสมอ เราทุกคนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ค่ะ ขอเพียงรู้จักการให้อภัย และการให้โอกาส แต่ที่สำคัญอย่าลืมรักษาคำว่าโอกาสไว้ให้ดีนะคะ อย่าเอ่ยขอบ่อยจะดีที่สุด. ____จบแล้ว____ ขอบคุณค่ะทุก ๆ คน ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด ้วยนะคะ

รินรดาพูดอย่างหนักแน่น "การให้อภัยไม่ใช่การบอกว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้อง แต่มันคือการปลดปล่อยตัวฉันเองออกจากความโกรธแค้นต่างหาก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชังอีกต่อไป" ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับริน ที่ทำให้ผมรู้ว่า... ต่อใ ห้ผมเป็นคนบาปแค่ไหน คุณก็ยังเมตตาผมเสมอ"

พราวพึมพำ เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่รู้สึกถึงความอิสระที่แท้จริง การให้อภัยไม่ได้หมายความว่ากลับไปรัก แต่มันคือการปล่อยวางไม่ให้เงาของคนเหล่านั้นมาทอดทับทางเดินของเธออีกต่อไป เย็นวันนั้น

หลี่อินนั่งจิบชาตรงโต๊ะไม้ที่เขาวางไว้มือแตะที่ถ้วยเบา ๆไม่ใช่เพื่ออุ่นมือแต่เพื่อลองสัมผัส…ความเงียบที่มีความหมาย บางที…การให้อภัยอาจไม่ใช่การลืมแต่อาจเป็นการมองไปข้างหน้า โดยมีใครบางคน…เดินอยู่ห่าง ๆ ไม่พูด ไม่ฝืน แค่เฝ้าดูเราใช้ชีวิตใหม่ด้วยใจที่สำนึกจริง ๆ