การให้อภัย Novels & Stories

เฉินมี่พยักหน้าอย่างพอใจ “ถูกต้อง การให้อภัยมิใช่เพราะคนผิดสมควรได้รับมัน หากแต่เพราะหัวใจของผู้ให้อภัย ไม่จำเป็นต้องแบกความแค้นไปตลอดชีวิต” สายลมฤดูสารทพัดผ่านหน้าต่างอีกระลอก ใบแปะก๊วยใบหนึ่งลอยมาตกลงบนโต๊ะเบื้องหน้าซุนลี่

เพื่อให้อภัย ‘ฉันอโหสิกรรมให้คุณ ขอให้คุณไปสู่สุคติ ความโกรธเกลียดใดๆ ที่เรามีให้กันในชาตินี้ ฉันขอให้มันจบลง อย่าได้มีกรรมใดๆ ต่อกันอีกเลย’

การให้อภัยคือการปลดปล่อยตัวเจ้าเอง ไม่ใช่เพื่อพวกนาง แต่เพื่อที่เจ้าจะได้โผบินเป็นอิสระอย่างแท้จริง! ‘ข้าต้องให้อภัยพวกนางอย่างหรือ?’ [การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเจ้าพ่ายแพ้ แต่มันคือการบอกว่าสิ่งที่พวกนางทำ ‘ไม่มีอำนาจเหนือเจ้า’ อีกต่อไปต่างหาก เพื่อที่เจ้าจะได้กลายเป็นหงส์ที่สามารถโบยบินเ หนือเมฆา มิใช่หงส์ที่ถูกกักขังอยู่ในกรงความรู้สึกของผู้อื่น]

“แต่นางบอกว่าให้อภัยข้าแล้ว” “ให้อภัยคือการตัดขาดทางหนึ่ง ไม่หลงเหลือความรักใคร่ชอบพอ ความโกรธเกลียดชิงชังใดๆอีก ครั้งนี้ถึงคราวนางละทิ้งเจ้าบ้างแล้ว”

รินรดาพูดอย่างหนักแน่น "การให้อภัยไม่ใช่การบอกว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้อง แต่มันคือการปลดปล่อยตัวฉันเองออกจากความโกรธแค้นต่างหาก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชังอีกต่อไป" ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับริน ที่ทำให้ผมรู้ว่า... ต่อใ ห้ผมเป็นคนบาปแค่ไหน คุณก็ยังเมตตาผมเสมอ"

อวี่ซีค้อมศีรษะเล็กน้อย “หม่อมฉันต้องการเพียงให้พระองค์ยอมรับความจริงเพคะ” “เจ้าจะไม่กล่าวว่าให้อภัยหรือ” “ความผิดบางอย่างไม่อาจจบด้วยคำว่าให้อภัยเพียงประโยคเดียว ต้องแก้ไขผลของมันด้วยเพคะ”

"แต่ฉันทำให้ลูกเจ็บ" "การให้อภัยตัวเอง ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่คุณทำถูกต้องค่ะ" นักจิตวิทยาพูดช้าๆ "มันหมายถึงการยอมรับว่าคุณเคยทำผิด และเลือกว่าจะไม่ทำผิดซ้ำอีก"

ซีฮันเม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาค่อย ๆ คลอขึ้นในดวงตา “แล้วข้าต้องทำอย่างไร ลืมเขาหรือ ลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นหรือ” ลิลลี่ส่ายหน้า “การปล่อยวางไม่ใช่การลืม และไม่ใช่การให้อภัยคนที่ไม่สมควรได้รับ เจ้ามีสิทธิจำว่าเขาทำอะไร มีสิทธิเกลียด มีสิทธิเสียใจ แต่เจ้าไม่จำเป็นต้องแบกเขาไว้ใ นทุกก้าวของชีวิตใหม่”

พราวพึมพำ เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่รู้สึกถึงความอิสระที่แท้จริง การให้อภัยไม่ได้หมายความว่ากลับไปรัก แต่มันคือการปล่อยวางไม่ให้เงาของคนเหล่านั้นมาทอดทับทางเดินของเธออีกต่อไป เย็นวันนั้น

หลี่อินนั่งจิบชาตรงโต๊ะไม้ที่เขาวางไว้มือแตะที่ถ้วยเบา ๆไม่ใช่เพื่ออุ่นมือแต่เพื่อลองสัมผัส…ความเงียบที่มีความหมาย บางที…การให้อภัยอาจไม่ใช่การลืมแต่อาจเป็นการมองไปข้างหน้า โดยมีใครบางคน…เดินอยู่ห่าง ๆ ไม่พูด ไม่ฝืน แค่เฝ้าดูเราใช้ชีวิตใหม่ด้วยใจที่สำนึกจริง ๆ