การให้อภัย Novels & Stories

คำพูดนั้นทำให้ชลิดาช็อก เธอร้องไห้หนักขึ้น "ไม่นะคะพี่ชัย อย่าทิ้งอ้อไปเลย จะให้อ้อทำยังไงก็ได้..." ชัยธวัชถอนหายใจยาว "อ้อ... มันไม่ใช่แค่เรื่องการให้อภัย แต่มันเป็นเรื่องของความไว้ใจ ความเคารพ และการให้เกียรติกัน พี่ให้โอกาสอ้อแล้วครั้งหนึ่ง แต่อ้อก็เลือกที่จะทำร้ายพี่อีก" ชลิดาส ะอื้นไห้ "อ้อรู้ว่าตัวเองผิด... แต่อ้อรักพี่จริงๆ นะคะ"

อาอี้ ลาก่อน เรื่องราวทั้งหมดในอดีต ผมขอโทษจริง ๆ หวังว่าชีวิตต่อจากนี้ที่ไม่มีผม จะเปล่งประกายและงดงามยิ่งกว่าเดิม

เพื่อให้อภัย ‘ฉันอโหสิกรรมให้คุณ ขอให้คุณไปสู่สุคติ ความโกรธเกลียดใดๆ ที่เรามีให้กันในชาตินี้ ฉันขอให้มันจบลง อย่าได้มีกรรมใดๆ ต่อกันอีกเลย’

การให้อภัยคือการปลดปล่อยตัวเจ้าเอง ไม่ใช่เพื่อพวกนาง แต่เพื่อที่เจ้าจะได้โผบินเป็นอิสระอย่างแท้จริง! ‘ข้าต้องให้อภัยพวกนางอย่างหรือ?’ [การให้อภัยไม่ได้หมายความว่าเจ้าพ่ายแพ้ แต่มันคือการบอกว่าสิ่งที่พวกนางทำ ‘ไม่มีอำนาจเหนือเจ้า’ อีกต่อไปต่างหาก เพื่อที่เจ้าจะได้กลายเป็นหงส์ที่สามารถโบยบินเ หนือเมฆา มิใช่หงส์ที่ถูกกักขังอยู่ในกรงความรู้สึกของผู้อื่น]

“แต่นางบอกว่าให้อภัยข้าแล้ว” “ให้อภัยคือการตัดขาดทางหนึ่ง ไม่หลงเหลือความรักใคร่ชอบพอ ความโกรธเกลียดชิงชังใดๆอีก ครั้งนี้ถึงคราวนางละทิ้งเจ้าบ้างแล้ว”

เพื่อชีวิตคู่ที่ดีของเรา ฉันเชื่อว่าเรายังคงมีพรุ่งนี้ด้วยกันทุกคนเสมอ เราทุกคนสามารถเริ่มต้นใหม่ได้ค่ะ ขอเพียงรู้จักการให้อภัย และการให้โอกาส แต่ที่สำคัญอย่าลืมรักษาคำว่าโอกาสไว้ให้ดีนะคะ อย่าเอ่ยขอบ่อยจะดีที่สุด. ____จบแล้ว____ ขอบคุณค่ะทุก ๆ คน ผิดพลาดตรงไหนขออภัยด ้วยนะคะ

รินรดาพูดอย่างหนักแน่น "การให้อภัยไม่ใช่การบอกว่าสิ่งที่คุณทำมันถูกต้อง แต่มันคือการปลดปล่อยตัวฉันเองออกจากความโกรธแค้นต่างหาก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ด้วยความเกลียดชังอีกต่อไป" ภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะครับริน ที่ทำให้ผมรู้ว่า... ต่อใ ห้ผมเป็นคนบาปแค่ไหน คุณก็ยังเมตตาผมเสมอ"

พราวพึมพำ เธอไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่รู้สึกถึงความอิสระที่แท้จริง การให้อภัยไม่ได้หมายความว่ากลับไปรัก แต่มันคือการปล่อยวางไม่ให้เงาของคนเหล่านั้นมาทอดทับทางเดินของเธออีกต่อไป เย็นวันนั้น

หลี่อินนั่งจิบชาตรงโต๊ะไม้ที่เขาวางไว้มือแตะที่ถ้วยเบา ๆไม่ใช่เพื่ออุ่นมือแต่เพื่อลองสัมผัส…ความเงียบที่มีความหมาย บางที…การให้อภัยอาจไม่ใช่การลืมแต่อาจเป็นการมองไปข้างหน้า โดยมีใครบางคน…เดินอยู่ห่าง ๆ ไม่พูด ไม่ฝืน แค่เฝ้าดูเราใช้ชีวิตใหม่ด้วยใจที่สำนึกจริง ๆ

ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยออกมาน้ำเสียงเศร้าสร้อยทุกข์ระทมขมขื่นเป็นยิ่งนัก "จะบ้าหรือ ข้าก็ให้อภัยไปแล้วยังไงกัน?" ชางฉีพูดขึ้นด้วยความงุนงง "เจ้าจะให้อภัยข้าได้อย่างไรกัน เจ้ายังไม่ได้พูดคำว่าเจ้าให้อภัยข้า