การให้อภัย Novels & Stories

หลี่อินนั่งจิบชาตรงโต๊ะไม้ที่เขาวางไว้มือแตะที่ถ้วยเบา ๆไม่ใช่เพื่ออุ่นมือแต่เพื่อลองสัมผัส…ความเงียบที่มีความหมาย บางที…การให้อภัยอาจไม่ใช่การลืมแต่อาจเป็นการมองไปข้างหน้า โดยมีใครบางคน…เดินอยู่ห่าง ๆ ไม่พูด ไม่ฝืน แค่เฝ้าดูเราใช้ชีวิตใหม่ด้วยใจที่สำนึกจริง ๆ

ฮ่องเต้จูอี้เหลียงเอ่ยออกมาน้ำเสียงเศร้าสร้อยทุกข์ระทมขมขื่นเป็นยิ่งนัก "จะบ้าหรือ ข้าก็ให้อภัยไปแล้วยังไงกัน?" ชางฉีพูดขึ้นด้วยความงุนงง "เจ้าจะให้อภัยข้าได้อย่างไรกัน เจ้ายังไม่ได้พูดคำว่าเจ้าให้อภัยข้า

คิดแค้นเคืองมาบั่นทอนกำลังใจ พ่อรู้ว่ามันยาก ไม่ว่าจะอภัยให้ตัวเองหรืออภัยให้คนอื่น” นายอำนาจดูนิ่งขึ้นพูดจามีหลักการ ปรกติน้อยมากที่ สองพ่อลูกจะนั่งคุยเปิดใจกันแบบนี้ “นุนีติ์การให้อภัยไม่ได้แปลว่าเราจะต้องลืม เพียงแต่เป็นการละทิ้งความรู้สึกที่มันเหมือนเงาตามตัวเราเท่านั

“ไม่หรอก” เกื้อกูลตอบปฏิเสธเพราะรู้ดีว่านภิศาไม่มีทางกลับไปที่บ้านอย่างเด็ดขาด เธอหนีจากเขา เธอจะต้องไม่กลับไปที่บ้านแม่ของเธอแน่ๆ

ง เพียงแต่บางครั้ง...พวกเราต่างหลงทางในความกลัวและความเกลียดชัง จนลืมไปว่าแท้จริงแล้ว ทุกสรรพสิ่งล้วนเชื่อมโยงถึงกัน ในความมืดย่อมมีแสง ในความชั่วย่อมมีดี มีเพียงการยอมรับและเข้าใจเท่านั้น ที่จะนำพาเราออกจากวังวนแห่งความทุกข์...การให้อภัยและการปลดปล่อย.. 'บางครั้ง การเยียวยา ไม่ใช่การทำลายล้าง แต่เป็นการเข้าใจ การให้อภัย และการปล่อยวาง'

“โทษที่ฉันควรได้รับ ฉันก็ได้รับไปแล้ว ทำไมเราไม่ปล่อยเรื่องอดีตให้ผ่านไป แล้วเริ่มต้นใหม่กันล่ะ? ฉันรู้ว่าคุณยังโกรธฉันอยู่ ต่อจากนี้ฉันจะค่อย ๆ ชดเชยให้คุณ โอเคไหม” “ไม่ ! ” หยานอี้ซีหันหน้าหนีอย่างแรง หลบมือของเขา อาจเพราะผิดหวังจนเกินไป เสียงของเธอจึงสะอื้นเล ็กน้อย

#ส่งท้าย การให้อภัยเป็นการสร้างความสุขในใจ เราคือผู้ได้รับผลประโยชนที่ดีโดยตรง ส่วนคนที่เราอภัย จะได้รับทางอ้อม หากเรายังคงเก็บความโกรธแค้นไว้ในจิตใจ คนที่เสียประโยชน์และความสุขคนแรกคือ 'เรา'

พระพุทธองค์มักพร่ำสอนว่า… การให้อภัย จะทำให้ชีวิตของเราเป็นอิสระจากความทุกข์ทั้งปวง แต่นางกลับคิดตรงกันข้าม เพราะหากมัวแต่ให้อภัย…แล้วเมื่อไหร่เล่า เมื่อไหร่...ถึงจะได้ล้างแค้น หากนางยังไม่ได้ชำระความคงจะยิ่งทุกข์กว่าเดิมจนแทบกระอักเลือด เช่นนี้แล้วคงไม่ต้องถามหาอิสระ

"ก็พี่ดีใจนี่นา ขอบคุณนะคะที่หนูยอมให้อภัยพี่ ซึ่งก็ไม่รู้หรอกว่าให้อภัยด้วยเรื่องอะไร แต่ดีใจค่ะแค่นี้แหละ" "เอาเป็นว่าให้อภัยแล้วค่ะ แล้วก็หวังว่าจะไม่ได้ยินประโยคที่ทำร้ายจิตใจพวกนั้นอีก ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะให้โอกาสคุณ"

ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่การถูกปลอบ แต่คือการได้ตัดสินใจด้วยตัวเอง ผ่านไปครู่หนึ่ง พิมพ์ดาวจึงพูดขึ้น “พี่คิน” “ครับ?” “ฉันให้อภัยพี่แล้ว” ภาคินชะงักดวงตาของเขาแดงก่ำ “จริงเหรอ?” พิมพ์ดาวพยักหน้า “แต่การให้อภัยไม่ได้หมายความว่า ฉันจะลืมทุกอย่าง”