การให้อภัย

มหาเศรษฐีขี้เบื่อ ลูกครึ่งฝรั่งเศส-อเมริกา ทายาทตระกูลดัง แวงซ็อง ออกัสตัส เขาเป็นชายชาติอาชา มีฟีโรโมนฟุ้ง!! แต่เมวิกาสาวใสใบหน้าหวานแต่มีฐานะยากจน หล่อนมองหนุ่มหล่อล่ำด้วยแววตาเฉยชา ชายหนุ่มเลยต้องงัดแผนเด็ดออกมาเพื่อลวงล่อ เขาหวังจะตอกหน้าให้แม่สาวใจเด็ดรู้ผู้ชายอย่างเขา หล่อนไม่ควรเมิน ที่เขาไม่รู้ คือเมวิกาสะเทิ้นสะเทือน มันเป็นการยากที่จะห้ามความสนใจของตัวเองที่มีต่อคนแปลกหน้า เขาหล่อ! หุ่นกระชากใจ แถมยังทำท่าเหมือนสนใจเธอเสียอีก มันเลยทำให้เมวิกาอดหวั่นไหวไม่ได้ ผู้หญิงทุกคนฝันถึงเจ้าชายและหวังให้เทวดาส่งเจ้าชายมาให้ตัวเอง เมวิกาเลยอดไม่ได้ที่จะแอบฝัน แต่ในโลกความจริง...มันโหดร้ายอย่างไม่น่าเชื่อ...

เพราะความเมาเป็นเหตุ ทำให้ภพธรเผลอไปคว้ากอหญ้าหลานสาวของแม่บ้านเข้าห้องนอนกลางดึกในคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาเขาจึงพบว่าได้ข่มเหงเด็กสาวจนย่อยยับ ทว่าชายหนุ่มนั้นมีคู่หมั้นคู่หมายที่เหมาะสมอยู่ก่อนแล้ว คุณนายงามตาผู้เป็นมารดาจึงหาทางออกโดยการส่งกอหญ้าเข้าไปเรียนต่อในกรุงเทพฯ เพื่อหวังให้เด็กสาวอยู่ห่างจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กอหญ้าไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งเขาและครอบครัวได้ทำอะไรไว้กับหล่อน ไม่เคยลืมค่ำคืนที่ร่างกายต้องแปดเปื้อนคาวราคี สาวน้อยอ่อนต่อโลกจึงได้แต่เก็บงำความช้ำชอกครั้งนั้นเอาไว้ในส่วนลึกของใจ เมื่อวันเวลาผ่านไปจึงได้รู้ว่า แม้หล่อนเป็นเพียงหญ้าต้นเล็กๆ แต่ก็ใช่ว่าใครหน้าไหนคิดจะเหยียบย่ำก็ทำได้ ทุกการกระทำในชีวิตคือบทเรียน ทุกบทเรียนมีราคา เป็นหนี้ต้องชดใช้ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องจ่ายให้หล่อน ชนิดที่เรียกว่า ทบต้น ทบดอก...

เขาหล่อเขาร้ายและร้อนแรงดังเปลวเพลิงที่พร้อมจะละลายน้ำแข็งอย่างเธอ ให้เดือดพล่านด้วยไฟเสน่หา.. ++++++++++ “คนบ้าปล่อยนะ พี่แสน อ๊ายย” หญิงสาวหวีดร้องเสียงหลงเมื่อภาสกรก้มลงหอมแก้มใสหนักๆ อย่างมันเขี้ยวและอยากแกล้ง “แก้มน้ำแข็งหอมจัง” “พี่แสนคนบ้า รังแกน้ำแข็ง คอยดูนะน้ำแข็งจะฟ้องพี่ธาร” หญิงสาวหน้าแดงก่ำทั้งโกรธทั้งอาย “ฟ้องไอ้ธารคนเดียวเหรอ ฟ้องคุณอาด้วยสิ และฟ้องให้หมดด้วยนะว่าพี่ทำอะไรบ้าง” “พี่แสนจะทำอะไร ว้าย.. ปล่อยนะ คนบ้า พี่แสน กรี๊ดดด..” ทิพย์ธาราหวีดร้องเสียงหลงเมื่อตกอยู่ในวงแขนที่รัดแน่นของเขาแล้วทิพย์ธาราก็รู้ได้ทันทีว่าตนตกเป็นรองเขาหญิงสาวดิ้นเร่าอย่างโมโหฉุนเฉียวเกรี้ยวกราด ความเยือกเย็นที่มีก่อนหน้าหายไปสิ้น เพราะเมื่อปะทะกับเขาทีไรเธอก็มักจะเป็นเช่นนี้และไม่สามารถควบคุมตัวเองให้สงบเยือกเย็นได้นานเลยสักครั้ง +++

ความผิดที่เธอไม่ได้ก่อ... กลับกลายเป็นตราบาปดำมืดที่เธอถูกบังคับให้แบกรับโดยไม่มีทางเลือก มินตรา ไม่เคยคาดคิดเลยว่า อุบัติเหตุเพียงเสี้ยววินาทีนั้นจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของเธอจนไม่อาจหวนคืนได้อีก เพียงเพราะพี่ชายของเธอ ขับรถชนผู้หญิงที่เขารักจนบาดเจ็บสาหัสและหลบหนีอย่างไร้ความรับผิดชอบ ชีวิตของเธอจึงถูกผลักเข้าสู่วังวนแห่งการลงทัณฑ์ที่โหดร้าย “ธีรัช” ชายผู้มีทุกอย่างทั้งอำนาจ เกียรติยศ และหัวใจที่แข็งดั่งเหล็กกล้า มองเธอเป็นดั่งอาญาชีวิต เขาทำลายศักดิ์ศรีของเธออย่างไม่ไว้หน้า กดขี่เหยียบย่ำเธอด้วยความเกลียดชังที่สุมอยู่เต็มอก ดึงเธอเข้าสู่โลกที่เต็มไปด้วยความหนาวเย็นและการลงโทษที่ไม่เคยปรานี ทว่า... เมื่อเวลาค่อยๆ ล่วงผ่าน ความจริงที่ถูกฝังลึกกลับค่อยๆ เปิดเผย ผู้หญิงที่เขาเคยตราหน้าว่าเป็นนางมารร้ายในชีวิต คือคนที่เคยยื่นมือช่วยชีวิตเขาไว้ในวันที่เขาอ่อนแอที่สุด แต่ในวันที่เขารู้ตัว... เธอกลับพร้อมจะเดินจากไปตลอดกาล ทิ้งเขาไว้ให้จมอยู่กับความรู้สึกผิดที่ไม่มีวันลบเลือน โอกาสครั้งที่สองจะยังมีอยู่จริงหรือไม่... เมื่อหัวใจทั้งสองดวงเต็มไปด้วยรอยแผลที่ไม่มีวันลืมเลือน

"ยัยใบ้เสร็จหรือยัง" ฉันยืนส่องกระจกมองตัวเองอีกครั้งก่อนจะยืนทำใจสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วไขประตูห้องออกไป พอเปิดประตูออกมาก็เจอคุณเจ้าสมุทรยืนกอดอกขวางอยู่ตรงหน้าประตูห้อง เขามองฉันอย่างอึ้งๆ มองตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วก็มาหยุดที่หน้าอกของฉันที่มันเอ่อ...มันล้นทะลักออกมาอย่างเห็นได้ชัด คือเขาจ้องอยู่แบบนั้นจนฉันรู้สึกประหม่า "ไม่ต้องใส่แล้วไปถอดออกเดี๋ยวนี้!!!" เขาตะคอกใส่ฉันเสียงดัง คือฉันงงกับอารมณ์ของเขาเดี๋ยวก็ให้ใส่เดี๋ยวก็ให้ถอด แต่ก็ดีแล้วล่ะเพราะถ้าให้ฉันใส่ชุดนี้ออกไปเล่นน้ำทะเลฉันก็คงไม่กล้า

ใครจะคิดว่างานการกุศลที่คุณแม่จัดขึ้นด้วยเหตุผลเดียวคืออยากให้เธอได้กลับมาเข้าสังคมหลังเรียนจบจากต่างประเทศ จะเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอได้พบกับเขา... ซีอีโอหนุ่มจากบริษัทคู่แข่งของคุณพ่อ’ อิงฟ้าคิดในใจ เขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตร แต่กลับเย็นชาและเข้าถึงยากยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก ออร่าของเขาโดดเด่นจนกลายเป็นความฝันของสาว ๆ หลายคน และเท่าที่ฉันเห็น เขาก็ยังไม่เคยจริงจังกับใครเลยสักคน ‘ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ในใจฉันกลับมั่นใจเหลือเกินว่า พรหมลิขิต ต้องส่งเขามาให้ฉันอย่างแน่นอน’ อิงฟ้าตัดสินใจแน่วแน่ ไม่ว่าเขาจะเย็นชาแค่ไหน เธอจะต้องทำให้เขาหันมาสนใจเธอให้ได้

หลังจากแต่งงานกันมาได้สามปี เขาก็ทอดทิ้งเธอราวกับรองเท้าที่ขาดๆคู่หนึ่ง แต่กลับไปพะเน้าพะนออยู่กับยอดดวงใจราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เขาละเลยเธอ ปฏิบัติต่อเธออย่างรุนแรง และการแต่งงานของพวกเขาก็เป็นเหมือนดั่งกรงขัง เฉียวซุนอดทนต่อทุกอย่าง เพราะเธอรักลู่เจ๋ออย่างสุดซึ้ง! จนกระทั่งในคืนที่ฝนตกหนัก เขาทอดทิ้งเธอที่กำลังตั้งครรภ์ให้อยู่เพียงลำพัง แต่กลับบินไปต่างประเทศเพื่อคลอเคลียอยู่กับยอดดวงใจ ในขณะที่ขาของเฉียวซุนมีเลือดออก และเธอก็ต้องคลานออกไปเพื่อเรียกรถพยาบาล... ในที่สุดเธอก็เข้าใจในทุกสิ่งแล้วว่า หัวใจของใครบางคนไม่ได้อยู่กับเธอเลยตั้งแต่ต้น เฉียวซุนเขียนข้อตกลงการหย่าร้างและจากไปอย่างเงียบ ๆ ... สองปีผ่านไป เฉียวซุนก็กลับมา โดยที่มีคนวิ่งไล่ตามจีบเธอจำนวนนับไม่ถ้วน แต่ไอ้สารเลวสามีเก่าของเธอกลับดันเธอแนบกับประตู แล้วกดดันเธอแรงขึ้นเรื่อยๆ "คุณนายลู่ ผมยังไม่ได้เซ็นชื่อในสัญญาเลยนะ! คุณอย่าฝันไปเลยที่จะไปดีกับคนอื่น!" เฉียวซุนยิ้มเบา ๆ "คุณลู่ ไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างเราอีกต่อไปแล้วนะ!" ดวงตาของชายคนนั้นแดงระเรื่อ และเขาก็กล่าวคำสาบานในงานแต่งงานด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า "ลู่เจ๋อ เฉียวซุน จะไม่มีวันทอดทิ้งกันไปตลอดชีวิต ห้ามหย่าร้าง!"

เมื่อความเย็นชามีผลมาจากคนรักที่จากตาย เมื่อเจอรักใหม่ผลลับจากรักแรกก็มาลงที่รักปัจจุบัน เมื่อพ่อเลี้ยงเดี่ยวต้องเปิดใจอีกครั้ง

วันนั้นอ่อนโยนแต่ไม่อบอุ่น วันนี้อบอุ่นแต่ไม่อ่อนโยน เขาเป็นบุรุษที่อ่อนโยนแต่กลับปล่อยให้นางหนาวเหน็บไปทั้งใจ กระทั่งนางตัดสินใจจากไป เขากลับตามตื้อเพื่อยื้อนางไว้ด้วยความอบอุ่นแต่ไม่อ่อนโยน *** “เจ้ากล้ายั่วยวนข้า ต้องรับผิดชอบ!” ภายใต้ม่านมุ้งพลิ้วไหว ท่ามกลางความเร่าร้อนของสองร่างสอดประสานบนเตียงนอนที่ยับย่น คนสองคนรู้ดีแก่ใจว่าต่างฝ่ายต่างเป็นคนแรกของกันและกัน แต่จะเป็นคนสุดท้ายหรือไม่นั้น ยังคงเป็นปริศนา...

"เธอแน่ใจใช่มั้ยว่าจะไม่เสียตัวฟรี" เสี่ยงรักรุ่นพี่ [มินตรา x ชาร์วี] เพราะความรักที่เธอมี เธอจึงยอม “เสี่ยงรัก” กับเขา [ชาร์วี] วิศวะฯ ปี 4 ไม่สนใจความรัก คาดเดายาก ชอบเล่นกับความรู้สึกคนอื่น [มินตรา] บริหาร ปี 2 น่ารัก มองโลกในแง่ดี ไม่ทันคน รักใครรักจริง มั่นคงในความรัก "มินชอบพี่ชาร์วีค่ะ" "งั้นเหรอ..." "...ทำไมไม่ลองอ้าขาให้ฉันดูล่ะ เผื่อฉันจะสนใจเธอบ้าง" "..."