นายหัว Novels & Stories

“จริงเหรอครับเนี่ยไม่ยักทราบว่านายหัวมีภรรยาแล้ว” “ครับมีแล้วนี่ไงครับ ภรร ยา ผม” นายหัวโอบไหล่บางไว้เพื่อแสดงตัวและสถานะ “...” ใบ้แดกเลยไหมมึง

"เจ้าเป็นใครกัน ที่นี่คือห้องเครื่องหลวง ไม่ใช่สถานที่ให้คุณชายลูกผู้ดีมาเดินเล่น ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้" ชายชราผมสีดอกเลาผู้สวมชุดหัวหน้าพ่อครัวหลวงขั้นหนึ่ง นามว่า หัวหน้าเกา เดินแหวกฝูงคนเข้ามาตวาดเสียงกร้าว เขาคือผู้ที่มีอำนาจสูงสุดในห้องเครื่องแห่งนี้และขึ้นชื่อเรื่องควา มเย่อหยิ่งจองหอง

นาธาเนียลตอบ “ไม่” ห้องเงียบ บิลพิงเก้าอี้ “ดี” เอเดรียนหัน “ดีอะไร” “ถ้าเขาเป็นหัวหน้า เรื่องจะง่ายเกิน” นาธาเนียลพูด “เขาเป็นคนประสาน” “ให้ใคร”

มู่หรงเสวี่ยตวาดเสียงสั่น น้ำฝนชะล้างเครื่องประทินโฉมจนใบหน้าซีดเผือด "ฮองเฮาหรือ? หึ... เกรงว่าหัวของเจ้าจะหลุดจากบ่าก่อนจะได้สวมมงกุฎเสียมากกว่า" หัวหน้าองครักษ์เอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะเหวี่ยงร่างของนางลงบนพื้นหินแข็งกระด้าง

จักรพรรดิดำมองดุฉากนั้นด้วยสายตาที่เย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงที่สง่างาม: "ใครเป็นหัวหน้าของจิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนล " โจวไห่ถงทักทายเขาพร้อมกับตัวสั่น: "สวัสดี...สวัสดี ฉะ...ฉันเป็นประธานของจิ่วโจวอินเตอร์เนชั่นแนล โจวไห่ถงค่ะ"

ทุกคนที่ต่างหมายปองหัวหน้าหนูตัวเล็กผู้น่าทะนุถนอมเอ็นดูกลับต้องกินแห้วกันไปยกขบวนเพราะชื่อนามสกุลซึ่งอยู่คู่หัวหน้าคือ เฉลิมชัย พิสุทธิ์สุข เจ้าของตำแหน่งที่อยู่เหนือไปกว่าพวกเขาทั้งหมด โดยในครั้งเมื่อรองเลขาร่างยักษ์หันกลับมาปิดประตูกระจก พวกเขาบางส่วนที่ได้มองสบตาค มคร้ามที่ต้องปานจะฆ่าแกงนั้นก็รู้ได้ในทันทีว่าใครเป็นผู้ชนะที่แท้จริง

ประธานจางหัวเราะเยาะอย่างเย่อหยิ่ง “ในไห่เฉิง ฉันประธานจาง เป็นคนมีชื่อเสียงใหญ่โต เป็นคนที่นั่งโต๊ะกินข้าวกับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิงอย่างประธานฮั่วได้ เธอจะมาพูดเรื่องผิดกฎหมายกับฉันงั้นเหรอ?” มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่เฉิง ฮั่วซือหาน ฉือห ว่านไม่ได้ติดต่อกับฮั่วซือหานมาหลายวันแล้ว ฮั่วซือหานคือผู้ทรงอิทธิพลสูงสุดในไห่เฉิง สามารถเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้เพียงดีดนิ้ว

“สวัสดีค่ะ นายหัวเป็นยังไงบ้างคะ หวังว่าคงมีความสุขดีกับชมจันทร์ของพิกุลนะคะ” “น้าพิกุลนี่จันทร์เอง นายหัวบอกว่าน้าขายจันทร์ให้เขาสามแสน มันไม่จริงใช่ไหมคะ” “จันทร์รู้เรื่องนี้แล้วเหรอ” “มันเป็นเรื่องจริงเหรอคะ”

ฉินเต๋อเอ่ยวัตถุประสงค์อีกครั้ง “หมู่บ้านตงไห่หัวหน้าหมู่บ้านคือเฉินกังใช่หรือไม่” ชายวัยกลางคนยกแขนของตนขึ้นมาปาดเหงื่อบนหน้าผากอย่าง ลวก ๆ

เสียงปลายสายดูเครียดกว่าเดิม “คุณหนูใจเย็น ๆ นะครับ คือว่าเรือที่นายหัวโดยสารกลับมาเกิดคว่ำกลางทาง ตอนนี้นายหัวหายไปในทะเล ยังหาตัวไม่พบครับ” “หายตัวไป ลุงว่ายังไงนะ” “คนอื่นช่วยมาได้หมดแล้ว เหลือแต่นายหัวคนเดียวที่หาไม่พบ ตอนนี้กำลังเรียกตำรวจให้มาช่วย แต่กว่าจะออกมาได้ก ็ต้องรอพายุสงบ”