เจ้าหนี้เถื่อน Novels & Stories

ชายวัยกลางคนยกมือไหว้ขอร้องอ้อนวอนเจ้าหนี้ “หึ!! แค่วันนี้มึงยังไม่มีปัญญาจ่ายดอกเลย ใครเขาจะเชื่อที่มึงพูดวะ!” เจ้าหนี้แสยะยิ้มที่มุมปากด้วยท่าทางสมเพชลูกหนี้ที่มีปัญญารับเงินแต่พอถึงตอนจ่ายกลับไม่มีปัญญาหามาจ่าย

“หึ หึ...ยิ่งคุณพูดผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ สรุปว่า ถ้าคุณมีเงินไปใช้หนี้ คุณกับจันทร์เจ้าก็เป็นอิสระ และผมก็ต้องมีเงินไปให้เขา 10 ล้าน ผมถึงจะได้แต่งงานกับจันทร์เจ้างั้นเหรอ” “ครับ” คำตอบสั้นๆ ง่ายๆ และได้ใจความที่สุดของระบิล ทำให้สุริยะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าครอบครัวจักราพิมุ ข “เขี้ยวลากดิน” ขนาดไหน พวกเขาคงพอใจในผู้กองระบิลพอๆ กับอยากได้เงินคืน ก็เลยยัดเยียดลูกสาวให้ แหม...เป็นหนี้แล้วยังได้นางฟ้ามาเป็นเมียอีก น่าอิจฉาผู้กองระบิลชะมัด

ฉันจึงเอ่ยบอกคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเเละสีหน้าที่จริงจัง ถ้าไม่กลับไปทำ ฉันจะได้เงินจากไหนมาใช้หนี้เขาละ เขาไม่อยากได้เงินคืนหรือไงกัน เเต่ก็เป็นไปไม่ได้หรอก เพราะเขาคือไอ้เจ้าหนี้หน้าเงินฉายาที่ฉันเอาไว้เรียกเขา "ไม่ต้องทำเเล้ว! อย่า..." สก๊อตพูดยังไม่จบประโยคด้วยซ้ำ ฉันเริ่ มรู้สึกว่าเหมือนโลกมันหมุนเร็วยังไงก็ไม่รู้เเล้วมันก็เริ่มมืดมัวขึ้นมาเรื่อยๆทั้งที่ตอนนี้มันยังเช้าอยู่เลย

ล้อมรอบด้วยบอดี้การ์ดเงียบ ๆ สามคน ดวงตาเขาไม่มองใคร เพียงยื่นชิปสีดำให้ดีลเลอร์ แล้วกระซิบบางคำเป็นภาษาที่เธอฟังไม่รู้เรื่อง “นักธุรกิจจากต่างประเทศ” ภานุวัฒน์เอ่ยขึ้น “เจ้าพ่อขายอาวุธ…แต่ไม่มีใครกล้าลากเขาเข้าคุก ไม่มีหลักฐานที่แน่นหนา

“เราก็เหมาะสมกันดีไม่ใช่เหรอ เจ้าหนี้ร้ายกาจ กับลูกหนี้มีชาติตระกูล” ภครัฐมองผิวผ่องของหญิงสาวด้วยสายตาเป็นประกาย คราแรกเขาคิดว่าจะถอดใจออกจากเกาะนี้อยู่แล้วเชียว แต่ในเมื่อมีสิ่งยั่วตายั่วใจ ยั่วให้ลิ้มลองและยั่วให้อยากเอาชนะแบบนี้ เขาหรือจะถอย ในเมื่อเธอท้าทาย เขาเอง เขาจะทำให้เธอรู้ว่าผู้ชายอย่างเขาไม่ได้ให้ใครมาหยามง่ายๆ แม้จะเป็นเพียงแค่ลูกหนี้ก็ตามที “กรี๊ดด!!! ไอ้บ้า ปล่อยนะ ปล่อย”

นางรู้ว่าการค้า โอกาสผิดพลาดเกิดขึ้นได้เสมอ ซึ่งความผิดพลาดนี้เองนำมาซึ่งหนี้สิน สกุลเจาคือเจ้าหนี้รายใหญ่ แล้วก็บังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อ ที่ชายในบ้านเจ้าหนี้รายใหญ่รายนี้ เกิดติดตาต้องใจบุตรสาวของลูกหนี้ ถึงกับยื่นข้อเสนอ ไม่เพียงแต่จะยกหนี้สิน และช่วยชำระหนี้สิน ใส่วนอื่น แต่ยังจะร่วมลงทุนในกิจการของบ้านหลี่ทั้งหมด

เขาโพล่งขึ้นมา แล้วเราก็มองเขากลับไปอย่างหวาดกลัว เรารู้แล้วว่าเขาเป็นเจ้าหนี้กู้เงินนอกระบบและทำบ่อนการพนัน แต่ไม่คิดว่ามันจะใกล้ตัวขนาดนี้ “เงินเจ็ดแสนที่เอาจากพวกกูไปเมื่อไหร่มึงจะคืน?” เสียงของคนที่หัวเกรียนๆ ดังขึ้นเสียงเข้ม พี่ชายเราตกใจจนตัวสั่น “มึงเป็นหมอมึงต้อ งมีเงิน นี่กี่เดือนแล้วที่มึงติดพวกกูไว้”

“แล้วเธอก็ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลยเหรอ” “ฉันรู้แค่ว่าพี่พีร์เค้ามีหนี้สินเยอะ หลัง ๆ พี่พีร์ติดหนี้โต๊ะบอล” “งั้นถามหน่อยสิ พี่ภีมเค้ามารู้ได้ยังไงว่าเมียเค้าถูกขู่เอาเงิน”

รู้ว่าไอ้เจ้าหนี้มันโง่หรือมันตั้งใจจะโกงตั้งแต่แรก ถึงได้ให้ตาแก่นั่นยืมเงินเกือบห้าหมื่นโดยไม่มีอะไรค้ำประกันเลย สุดท้ายตาแก่นั่นเลยพาผมมาเป็นคนใช้หนี้ โดยขายผมให้กับเกย์แก่ในหมู่บ้านที่เป็นเถ้าแก่ปล่อยเงินกู้ คิดดูว่ามันบัดซบขนาดไหนผมเป็นผู้ชายแต่ถูกขายใช้หนี้ แต่ผมไม่ได้หมายความว่าผู้หญิงควรถูกขายเพราะไม่ว่าใครก็ไม่ควรถูกขายทั้งนั้นแหละ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ร่างกายสั่นสะท้อนด้วยความหนาว "ผมไม่ได้มาที่นี่ในฐานะพลเอก... แต่ผมมาในฐานะ 'คนบาป' ที่อยากจะขอโอกาสชดใช้หนี้ชีวิตที่ผมไม่มีวันจ่ายคืนได้หมด" "หนี้ชีวิตงั้นเหรอคะ?" ชิงเหอแค่นยิ้ม "ในโลกธุรกิจ... หนี้ที่ผิดนัดชำระซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเสียเครดิต เราเร ียกว่า 'หนี้สูญ' ค่ะชิงป๋อ และสำหรับฉัน... ความเชื่อใจที่มีให้คุณ มันกลายเป็นศูนย์ไปนานแล้ว"