การต่อสู้กลับ นิยาย & เรื่องราว

ดเจนและแน่วแน่ การล่าและการแก้แค้น ทุกอย่างต้องถูกนำกลับคืนมา ทุกอย่างที่ศัตรูทำจะต้องถูกตอบแทนกลับไปสิบเท่า มังกรอาจบาดเจ็บสาหัส อาจถูกเด็ดปีก แต่ไม่ได้สิ้นฤทธิ์ เสียงคำรามบ้าคลั่งเงียบลงแล้ว เหลือเพียงประกายตาอำมหิตที่ลุกโชนขึ้นใหม่ในความมืด ความพร้อมที่จะตอบโต้อย่างไร้ ความปรานี ไร้ขีดจำกัด และจะหยุดก็ต่อเมื่อศัตรูถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก และสิ่งที่ถูกพรากไปได้กลับคืนมาสู่อ้อมอก สงครามครั้งนี้ มันเพิ่งจะเริ่มต้นอย่างแท้จริง

บทที่ 19 เบี้ยกลับด้าน บางครั้ง สิ่งที่ฆ่าศัตรูได้…ไม่ใช่ดาบหรือยาพิษ หากแต่คือความเชื่อผิด ๆ ที่เราปล่อยให้มันงอกงามในใจของอีกฝ่าย

ชลอไม่อยากจะเชื่อ แต่เรื่องแปลกๆมันก็เห็นอยู่ตรงหน้าแล้ว "ความจริงแล้วถ้าผมไม่ดึงเธอยอมกลับมาดวงจิตเธอจะค่อยซ้อมแซมตัวเองเพราะทุกชาติเธอกลับมาเกิดดวงจิตก็จะค่อยๆแข็งแรงแต่ผมรอไม่ไหวจริงๆเลยทำให้เธอย้อนกลับมาทำให้ดวงจิตเธออ่อนแอยิ่งกว่าเก่า ผมรอเวลาแค่เธอ หมดอายุไขถึงจะพาเธอไปฟื้นฟุดวงจิตในสระสวรรค์"

รอยตราประทับบนฝ่ามือของเธอเริ่มแดงก่ำและเรืองแสงขึ้นอีกครั้ง “เรามาทำให้นี่เป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกันเถอะ” อิฐกล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เราต้องทำลายแกนพลังงานนั่นให้ได้”

ฮารุพยายามรวบรวมสติ เธอมองไปที่อิจิที่กำลังต่อสู้กับแรงกดดันจาก ‘ผู้ตื่น’ ดวงตาของเธอฉายแววความมุ่งมั่นอีกครั้ง “ฉันจะไม่ยอมแพ้!” ฮารุกล่าว เธอหันกลับมาเผชิญหน้ากับ ‘ผู้ตื่น’ พลังแห่งชีวิตจากร่างของเธอพวยพุ่งออกมาอย่างเต็มที่ แสงสีรุ้งเจิดจ้ายิ่งกว่าเดิม

ูกบงการก็กลับมาครอบงำอีกครั้ง เขากวัดแกว่งดาบ พุ่งเข้าใส่หลี่มู่ไป๋อย่างรวดเร็วและรุนแรง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือดและน่าเศร้า หลี่มู่ไป๋พยายามหลบหลีกคมดาบของหลินห่าว พลางพยายามพูดคุยกับเขาเพื่อปลุกจิตสำนึก “จำได้ไหมหลินห่าว! เราเคยสาบานว่าจะร่วมฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกัน ! องค์ชายสามคือศัตรูของเราทั้งคู่!”

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ไดชิใช้ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดที่มี ฟาดฟันดาบอาคมเข้าใส่เงาปีศาจอย่างไม่ยั้ง แม้จะเหนื่อยหอบแต่เขาก็ไม่มีท่าทีว่าจะยอมแพ้ ดาอิเองก็ใช้ความคล่องแคล่วของตัวเองในการหลบหลีกและกักเก็บวิญญาณอย่างไม่ขาดตอน "พวกมันเริ่มเร็วขึ้นแล้วนะไดชิ!" ดาอิ กล่าวเสียงหอบ เธอรู้สึกว่าเงาปีศาจที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตีมีพลังงานที่รุนแรงขึ้นกว่าเดิม

ผลัวะๆๆ การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง ถึงแม้ฝ่ายตรงข้ามจะมีมากกว่า แต่ด้วยความสามารถของเขานั้นมันก็ยากเหมือนกันที่คนเหล่านั้นจะทำอะไรเขาได้ ตุบ!

อ้นหันหน้ากลับ “กลับมาเอาของ” “หาเจอหรือยัง” “เจอแล้ว” “เจอแล้วทำไมยังไม่กลับไปอีก” “ก็กำลังจะกลับ”

คึกคะนองอยากออกมาดูโลกภายนอกก่อนห้ำหั่นฟาดฟันให้ถึงจุดหมายปลายทางสวาทรสหวานล้ำ “อือ!” เมื่อสติเริ่มกลับคืนมาอติกานต์ก็เริ่มต่อสู้เพื่อให้หลุดพ้นจากสัมผัสที่พัดพาหัวใจอ่อนไหวและร่างกายหมดเรี่ยวแรงด้วยหายใจไม่คล่องคอ มือเล็กกำหมัดทุบอกกว้าง เท้าเล็กยกขึ้นกระทืบ ลงไปบนเท้าใหญ่สลับกับเข่ามนกระทุ้งขาแกร่งให้ชายหนุ่มเสียสมดุล