การต่อสู้กลับ Novelas e Histórias

่างอาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน นางเจ็บเหลือเกิน เจ็บจนแทบจะทนไม่ไหวลมหายใจรวยระรินแต่ก่อนที่นางจะหมดสติ ซูเซียวก็ได้ให้สัญญากับตัวเองไว้ถ้าหากได้มีโอกาสกลับมาอีกครั้งนางจะทำให้คนที่ทำร้ายครอบครัวและลูกของนางต้องได้ตกนรกทั้งเป็น หากแต่จะมีโอกาสนั้นหรือไม่ก็อยู่ที่สวร รค์กำหนดแล้ว เมือคิดมาถึงตรงนี้หญิงสาวก็หมดลมหายใจตายอย่างทรมานอยู่ในตำหนักเย็นอันเงียบเหงา

ฉันจึงพยายามวิ่งฝ่าออกจากวงล้อมของพวกผีเสื้อ แต่มันไม่ง่ายเลย เมื่อวิ่งฝ่าออกมาจนเห็นตัวเจ้าของพลังอยู่นอกวงล้อมพายุผีเสื้อฉันก็ถูกดึงกลับมาอยู่ในวงล้อมอีกรอบ ฉันละเซ็งจิต แนวทางการต่อสู้ของฉันเป็นการต่อสู้ประชิดตัว แต่คู่ต่อสู้ของฉันก็ดันมีแต่พวกต่อสู้ระยะไกล แต่ละ คนก็เข้าถึงตัวยากกันทั้งนั้น แต่ไม่มีทางที่ฉันจะหมดกำลังในการต่อสู้หรอกนะ

ลิโป้หันมามองหน้าโฮเซ่ เขาบอกว่า “อย่าเข้าใจผิดไอ้หนวดแมลงสาบ ข้าต่อสู้เพราะ ท่านมาร์แชล ไม่ใช่แก” ลิโป้มองที่ทั้งสองคน “งั้นก็อย่าขวางมือขวางเท้าข้าก็แล้วกัน” ลิโป้ควบเจ้ายูนิคอร์นำไป โฮเซ่กับมาร์แชลตามไป ลิโป้ต่อสู้กับมิกูเอล โฮเซ่ปะทะแลคัส มาร์แชลปะทะแจฟ ฟา เสียงอาวุธกระทบกันดังสนั่น เมื่อเป็นการต่อสู้ตัวต่อตัว ทำให้เหล่านักรบเริ่มสามารถแสดงฝีมือออกมาได้อย่างเต็มที่

สองสตรีที่กำลังต่อสู้ อาวุธปะทะกันพอดี พวกนางจึงหยุดมองมาทางเขา พอเห็นว่าฉู่หนิงกลับมา ทั้งคู่ก็ฮึดฮัดพร้อมกัน แล้วพุ่งเข้าใส่คู่ต่อสู้อีกครั้ง

ตอนที่10||ชีวิตต้องไปต่อเท่านั้น จวนติ้งอันโหวเมืองเทียนตู... หลังจากกลับมาจากเสียนหยางใครก็เข้าหน้าของเย่จื่อเฉินไม่ติดสักคน แม้แต่หลี่เหม่ยหลิน พายุอารมคราวนี้ของติ้งอันโหวหนุ่มรุนแรงหนัก เขาพยายามรักษาหน้าของตนเองด้วยการขังตนเองอยู่แต่ในห้องหนังสือของเรือนหลัก

เขาเป็นคนที่สามารถผูกใจคนนอกกฎหมายเหล่านี้เอาไว้ได้ การต่อสู้เป็นไปอย่างต่อเนื่อง ชายหนุ่มกลับมาพร้อมเสียงหอบเล็กน้อย แม้คู่ต่อสู้จะหมอบไปทั้งสามคนก็ตาม “เหตุใดต้องต่อสู้ ทั้งที่รู้ว่าคนเหล่านั้นสู้เจ้าไม่ได้”

บทที่ 213 Enjoy& : หลังจากนี้จะเกิดอะไรต่อ user50570 : การต่อสู้ที่รุนแรง user25555 : รุนแรงระดับไหน user44400 : เอวเคล็ด หอยฉีก สาธุ64 : เลือดสาด

บทที่ 19 เบี้ยกลับด้าน บางครั้ง สิ่งที่ฆ่าศัตรูได้…ไม่ใช่ดาบหรือยาพิษ หากแต่คือความเชื่อผิด ๆ ที่เราปล่อยให้มันงอกงามในใจของอีกฝ่าย

ลอเรนโซสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล ราชามาเฟียสองคน ลดตัวลงไปเป็นนักสู้ข้างถนนที่บ้าคลั่ง ทั้งหมัดและโทสะปะทะกัน โดยไม่สนว่าใครจะจ้องมองอยู่ ดวงตาของแคสเซียนเต็มไปด้วยสัญชาตญาณของการอยากครอบครอง ลอเรนโซสู้ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องสิ่งที่มันถือว่าเป็นของตนเองแล้ว

มนุษย์เพียงหนึ่งก้าวซ้ายขวาหลบหลีกการโจมตีพร้อมโต้กลับ ทุกย่างก้าวที่เคลื่อนไหวประดุจสายน้ำไหลวน พลิ้วไหวเป็นอิสระจากทุกสิ่งอย่าง การต่อสู้นี้กินเวลานานหลายชั่วยามกระทั่งสังหารศัตรูไปแล้วนับร้อยตัว ปลายดาบจึงหยุดนิ่งพร้อมกับชี้ไปตรงหน้า “เหลือเพียงเจ้าแล้ว”