ความเดือดดาลของพ่อมาเฟียของฉัน Novels & Stories

ลุคค์ตอบกลับบอดี้การ์ดรุ่นพี่ “ครั้งนี้มึงทำเกินไปนะธารา พาพลอยใสหนีมาแบบนี้ได้ยังไง” มาเฟียหนุ่มเค้นเสียงตำหนิลอดไรฟัน ทั้งที่ในใจอยากเอาปืนยิงคนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอดกันไปเลย

ใครจะไปเชื่อว่ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพลที่ใครๆ ต่างก็เกรงขาม จู่ๆ ในเวลานี้จะกลายร่างจากนกเพลิงหน้าดุมาเป็นคนขี้แย ปล่อยโฮจนหมดคราบต่อหน้าเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น. หลายวันต่อมา... อาการตื้นตันใจของคุณพ่อป้ายแดงในวันนั้น กลับกลายเป็นความทรมานแสนสาหัสในวันนี้เมื่อ ‘อาการแพ้ท้องแท นเมีย’ เริ่มแผลงฤทธิ์ใส่มาเฟียใหญ่เข้าอย่างจัง!

ฉันขยับใบหน้าขึ้นลงถี่รัวเรื่อยๆ สู้ตายกับแท่งเนื้อร้อนในปากที่พร้อมประทุน้ำกามออกมาได้ทุกเมื่อ ยิ่งได้ยินเสียงจะขาดใจของพี่ผาก็ยิ่งใส่เต็มไม่ยั้งอย่างสุดความสามารถ “เหนืออมเก่งเป็นบ้า ซี๊ดดด..พี่ไม่ไหวแล้วว่ะ…แม่งจะแตกแล้ว” มือที่เคยลูบหัวก็เปลี่ยนเป็นกดเอาไว้จนลำเอ็นเ กือบทะลุผ่านคอหอย ฉันจะได้สำลักตายจริงๆ นะ “อ่อก! อ่อก!”

มันช่างดูน่าเวทนาสิ้นดี เขาไม่มีวันรู้เลยว่า... ฉันคือลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียที่โหดเหี้ยมที่สุดในซิซิลี

เธอมล้มพับลงไปกองกับพื้น ซบหน้าลงกับฝ่ามือร่ำไห้โฮ ยอมจำนนต่อความผิดบาปของตัวเอง ในขณะเดียวกัน หัวหน้ามาเฟีย มาร์เชลโล พ่อของฉันยังคงนั่งคุกเข่านิ่ง แววตาว่างเปล่าไร้ร่องรอยของสติรับรู้

แต่อาชีพหลักของที่บ้านคือการเปิดกาสิโนและสิ่งบันเทิงทุกรูปแบบการจะกระทืบใครให้ตายสักคนมันไม่ใช่เรื่องไกลตัว พ่อเขาเป็นอดีตมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ที่ถึงจะวางมือจากเรื่องนองเลือดมานานแล้ว แต่ DNA ความโหดเหี้ยมยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวลูกชายทั้งสามคนอย่างเข้มข้น

เธอพุ่งตรงมาที่ฉันและพ่อ เหวี่ยงแรงทั้งหมดที่มีผลักมาเฟียอเลสซานโดรสุดแรง พ่อของฉัน เจ้าพ่อมาเฟียผู้ผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วนกลับตั้งตัวไม่ติด ท่านเซถลาล้มลงกระแทกกับพื้นหินอ่อนอย่างจัง

‘พี่กร’ แฟนหนุ่มที่แม่แสนจะภูมิใจกำลังส่งข้อความมาหาเธออย่างรัวๆ Korn: เพลิงพี่ว่าเราเลิกกันเถอะ Korn: พี่ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ วันๆ เธอเอาแต่คลุกอยู่แต่ในอู่ ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำมัน กลิ่นตัวก็มีแต่กลิ่นเครื่องยนต์ Korn: แถมเวลาอยู่กับพี่ เธอก็นิ่งจนน่าเบื่อ

�้อมปางตายกี่ครั้งกว่าจะตะเกียกตะกายขึ้นมาเป็นมาเฟียได้ แล้วแกล่ะ แกนอนเสวยสุขอยู่บนกองเงินกองทอง เป็นจอมพลผู้ยิ่งใหญ่ มีเมียกำมะลอคอยปรนนิบัติ” มาเฟียหนุ่มตวาดทั้งน้ำตา ความเกลียดชังและความน้อยเนื้อต่ำใจที่สะสมมาตลอดยี่สิบปีระเบิดออกอย่างไม่อาจกลั้น “ตอนที่ท่านแม่ถ ูกธนูยิงตายต่อหน้าต่อตาฉัน แกไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ตอนที่ฉันร้องไห้เรียกหาแกท่ามกลางสายฝน แกอยู่ที่ไหน แล้วตอนนี้... แกจะมาบอกว่าแกคือพ่อของฉัน... ฝันไปเถอะ ต่อให้ฉันตาย ฉันก็ไม่มีวันเรียกแกว่าพ่อ”

ที่เดือดดาล “ที่พี่ลีวายทำ อึก~ เขาตั้งใจจะทำร้ายหนู คุณท่าน อึก~ จะส่งหนูกลับไปลงนรกอีกเหรอคะ อึก~” ฉันพูดออกไปตามความรู้สึกโดยไม่สนใจว่าพี่ลีวายคือลูกชายของคุณท่าน ท่านต้องได้รับรู้ว่าลูกชายของตัวเองทำกับฉันเอาไว้เลวร้ายขนาดไหน “อย่าให้เราสองคนแต่งงานกันเลยนะคะ อึ ก~”