จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง นิยาย & เรื่องราว

ไม่นานนัก องค์ชายใหญ่และองครักษ์ผู้ติดตามก็ได้ก้าวเข้าไปภายในเรือนที่ถูกสร้างเอาไว้สำหรับเหล่าสตรี ซึ่งไม่ได้รับตำแหน่งใดๆ อาศัยอยู่ “ไปลากพวกนางออกมาให้หมด!!” บัดนั้น...แสงตะเกียงพลันถูกจุดขึ้นทั่วลานหน้า สตรีทั้งสี่พร้อมข้ารับใช้ทั้งหมด ถูกลากออกมาคุกเข่าต่อหน้าชา ยหนุ่ม

กแน่น ยามนี้นางจะเสียสมาธิไม่ได้ เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงค่อยๆ ย่องไปที่กระโจมหลังหนึ่ง ซึ่งกระโจมแห่งนี้เอาไว้ขังสตรีหลายคนที่ถูกจับตัวมาตามที่เซียวจิ้งแจ้งเอาไว้ในแผนที่ เมื่อเข้ามาถึงเจี่ยงหร่านก็ถึงกับหน้าซีดเผือด สตรีเหล่านี้ล้วนกลายเป็นศพไปหมดแล้ว แรก เริ่มนางสงสัยว่าเหตุใดจุดนี้จึงไม่มีการคุ้มกันที่แน่นหนาเช่นจุดอื่นๆ ที่แท้ก็มีแต่คนตายจึงไม่ต้องคุ้มกันเข้มงวดอะไร

“ขออภัยเสด็จอาด้วย หากข้าลืมเรื่องสำคัญใดไป เพราะราชกิจข้ามันมีล้นมือ จนอาจมองข้ามเรื่องที่เคยรับปากเอาไว้ ได้โปรดเสด็จอาทบทวนให้ข้าฟังอีกสักครั้งเถอะ” “ทูลฝ่าบาท เรื่องขององค์หญิงแห่งแคว้นตง อย่างไรเล่าพ่ะย่ะค่ะ” จิ้นอ๋องเอ่ยเสียงค่อนข้างเบาลง ด้วยเกรงนางกำนัลและข ันทีติดตามจะได้ยิน แล้วนำเรื่องนี้ไปแพร่งพราย ในวังหลวงหูตาของเหล่าสตรีวังหลังนั้นมีมากมาย หากข่าวของสตรีอีกนางหลุดออกไป ย่อมไม่ส่งผลดีต่อผู้มาใหม่ และการลุกเป็นไฟในวังจะต้องเกิดอีกเป็นแน่

ที่ซึ่งไกลห่างจากเรือนหลัก ไกลห่างจากสายตาผู้คน… หึ! เช่นนั้นแล้ว นางก็มีฐานะอันใดไม่ต่างจากสตรีหลังจวนไร้ศักดิ์ศรีผู้หนึ่งกัน

ถูกโยนลงพื้นจนจุก ด้านข้างมีสตรีอีกคนนั่งอยู่ รูปร่างหน้าตาคุ้น ๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ใครจะสนใจเล่าร้อนจะตายอยู่แล้ว

ซ่งหยางจวินกล่าวเพียงเท่านั้น แล้วรีบเดินจากไปทันที ทิ้งให้สตรีที่ครั้งหนึ่งเขาเคยเลือก นั่งจมจ่ออยู่กับน้ำตา “กรี๊ด!!!!!” เมื่อทนไม่ไหว สตรีเอาแต่ใจจึงกรีดร้องเสียงดังไปทั่วเรือนนอน แต่ไม่มีผู้ใดสนใจเสียงกรีดร้อง อีกทั้งเรือนหลังนี้อยู่ห่างจากตำหนักใหญ่พอสมควร คนอื่น ๆ จ ึงปล่อยผ่านไม่ได้ใส่ใจ

ลู่เจิงอวี่พลิกตัวนอนตะแคง สบตากับสตรีตรงหน้า ภายใต้แสงจันทราที่สาดส่องเข้ามา “เหตุใดถึงอยากผลักไสข้าออกไปนัก ชั่วชีวิตนี้มีสตรีผู้เดียวก็วุ่นวายเกินพอแล้ว” เพียงแค่สตรีผู้นี้…ก็มากเกินพอแล้ว

หว่านหนิงแสร้งย้อนถามกลับไป “ข้าปล่อยให้สตรีชั่วช้านั่นเข้ามาทำร้ายเจ้าถึงในจวน ปล่อยให้ท่านแม่รังแกบีบคั้นเจ้า”

​เซียวจิ่นมองสตรีตรงหน้า ภาพของคุณหนูตัวน้อยๆ ที่ต้องแอบมองความสุขของผู้อื่นผ่านรอยแตกของกำแพงผุดขึ้นมาในหัว สตรีที่งดงามและแสนดีเพียงนี้ กลับถูกครอบครัวทอดทิ้งและเหยียบย่ำมาตลอดชีวิต. ​‘จวนราชครูช่างตาบอดนักที่ทอดทิ้งอัญมณีล้ำค่าเช่นเจ้า... แต่ไม่เป็นไร จากนี้ไป ข้าจะเป็นคนมอบโลกทั้งใบให้เจ้าเอง’

ไม่นาน ข่าวที่ว่าคุณชายหวงมีสตรีที่รักยิ่งอยู่ในจวนถึงขั้นสะสางสตรีอื่นหลังเรือนแล้วเก็บนางไว้เพียงหนึ่งเดียวก็แพร่กระจายไปทั่ว ข่าวการเดินทางย้ายตัวเองออกจากประตูจวนหวงของเล่ออันล่วงรู้ไปถึงองค์หญิงห้าในเวลาต่อมา