ยุทธการพิชิตวังหลังฉบับองค์หญิงน้อยจอมป่วนผู้ถูกญาติ ๆ อ่านใจ นิยาย & เรื่องราว

อู๋อิงสงเองก็คล้ายเพิ่งจะนึกขึ้นได้เช่นกัน “เจ้าว่าอย่างไรเล่า” “วังหลวงคงปั่นป่วนแน่ หากว่านางเข้าไปจริงๆ” “คงจะสนุกดีพิลึกเลยล่ะ ข้าว่านะแม้แต่องค์หญิงแปดที่ว่าซุกซนที่สุดในวังจนไม่มีใครรับมือได้ ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเหยียนหว่านเอ๋อร์คนนี้ หากว่าสองคนนี้เจ อกันคงจะมีเรื่องน่าสนุกแน่ๆ” ซิ่วจินหลินเอ่ยถึงองค์หญิงจ้าวเยวี่ยเอิน องค์หญิงแปดที่เกิดจากพระสนมเอกหยินอี้เฟย

“ข้าคือฟ่านปิงเยว่ องค์หญิงแปดของเมืองหลานเจียง แห่งแคว้นต้านชิง เจ้าได้ยินชัดเจนแล้วหรือไม่” แม้แต่ซูหมัวมัวก็ไม่เอ่ยปาก เมื่อเห็นว่าองค์หญิงจัดการเรื่องนี้ได้ดีอย่างคาดไม่ถึง “ข้าจะฟ้อง…”

เสี่ยวเป่าได้แต่แอบขบขันกับเหตุการณ์ตรงหน้า ปฏิกิริยาที่องค์หญิงแสดงออกมา ไม่มีความเหนียมอายเลยสักนิด หากสิงร่างนายหญิงได้ นางคงจะสิงไปแล้วแน่ๆ นายหญิงที่ชนะแทบทุกสิ่งอย่าง กลับแพ้พ่ายให้สตรีเพศเดียวกัน. องค์หญิงน้อยรู้สึกชื่นชมคุณชายเย่ ตอนนี้นางนั่งแนบชิดติดเข า จนอีกฝ่ายขยับเขยื้อนตัวไปไหนไม่ได้....

เพราะรัชทายาทพูดแบบนี้นางจึงซาบซึ้งจนไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป หยางเอ้อหลางได้แต่ส่ายหน้าโรคบ้าสมบัติของภรรยาเห็นทีว่าจะรักษาไม่หายจริงๆ หลังจากนั้นแฝดผู้น้องของซาลาเปาน้อยพลันวิ่งมาหานางวันนี้เด็กหญิงตัวน้อยก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิงอย่างเป็นทางการเ ช่นกัน องค์หญิงสิบสามกอดน้องสาวเอาไว้แล้วเอ่ยว่า “ต่อเป็นเจ้าคือองค์หญิงเหวินจู น้องสาวคนที่สิบเก้าของพี่หญิงอย่างเต็มตัว ต่อไปสิบเก้าต้องอยู่ในวังพี่หญิงจะมาเยี่ยมบ่อยๆ เจ้าอย่าปล่อยให้ผู้ใดรังแกเข้าใจหรือไม่”

จื่ออันมองจ้วงจ้วง “องค์หญิง ผู้อาวุโสเช่นท่านพูดความจริงตามตรงออกมาเถิด ท่านคือองค์หญิงเจิ้นกั๋ว มีเกียรติเทียบเท่าฮองเฮา บัดนี้วังหลังยังไม่ได้รับการจัดการ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับท่านแล้ว” จ้วงจ้วงดุอยู่ในใจ แม่สาวน้อยนี่รู้จักประจบประแจง ทั้งยังเรียกข้าว่าผู้อาวุโสอี ก

“พวกเจ้ารนหาที่ตาย รู้หรือไม่ว่านางเป็นองค์หญิงของแคว้นเป่ยเซี่ยะ” “เป็นองค์หญิง แต่เที่ยวใช้อำนาจไปรังแกผู้อื่น ข้าจะบอกอะไรให้ ถึงจะเป็นองค์หญิง ก็ไม่มีสิทธิ์ไปรังแกคนอื่นตามใจชอบ องค์หญิงท่านดูหน้าของบุรุษผู้นี้ให้ดี ๆ” ซิ่วอิงทำการเปลี่ยนใบหน้า ของเจียวหั่ วให้กลับคืนมา องค์หญิงถึงกับตกตะลึง พี่เจียวหั่ว! นี่นางทำอะไรลงไป

“ชิงบัลลังก์อะไรกัน? อยากแย่งกันให้ตายไปข้างก็ทำไปสิ ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเรา เธอไม่ใช่ชายาของรัชทายาท ไม่ใช่ธิดาของฮองเฮา แม้จะเป็นองค์หญิง แต่เท่าที่ฟังก็ไม่ใช่คนสำคัญสักหน่อย เรื่องนี้ไม่เห็นจะเกี่ยวกับเรา” วิญญาญสาวเข้าใจดีว่าเรื่องนี้ช่างซับซ้อนจึงพยายามอธิบ ายอย่างใจเย็น

“เช่นนั้นท่านก็สู้สิ ได้ยินว่าท่านเป็นราชาแห่งหุบเขาโจร ไม่เคยพ่ายแพ้ผู้ใด จะมาตายเช่นนี้ คงเสียศักดิ์ศรีไม่น้อยกระมัง” “องค์หญิงน้อย ท่านจะมาใส่ใจคนอย่างข้าทำไม มิสู้ท่านหนีไปตอนนี้มิดีกว่าหรือ ปล่อยให้ข้าตาย ท่านย่อมได้ประโยชน์”

"ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง นี่คือองค์หญิงหย่งชิง พระธิดาของฮ่องเต้!!!" หนิงเจียวขมวดคิ้วมุ่น นางจะไปรู้ได้อย่างไรกัน เรื่องเพียงเท่านี้ก็ทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่เชียวหรือ นางมองนางกำนัลผู้หนึ่งที่ยืนต่อว่ามองนางด้วยสายตาดูแคลน

คราวนี้ละ เจ้าพวกนี้ได้ขวัญกระเจิงแน่ เล่นกับใครไม่เล่น นางคือองค์หญิงหยางจู จอมป่วนแห่งวังหลวง “เจ้าไปวิ่งวนรอบ ๆ ห้องมัน ส่วนเจ้าไปเขย่าประตู” “แล้วเจ้าล่ะ” “ข้าจะทำเสียงหลอกให้มันสมจริงสักหน่อย” “แล้วจะหลอกว่าอย่างไร”