เด็กอัจฉริยะ นิยาย & เรื่องราว

“ใช่ สุดท้ายปรมาจารย์กู่อัจฉริยะผู้นั้นได้กลายเป็นคนบ้าที่ไร้สามัญสำนึก เขาลงมือกับลูกหลานตัวเอง ลงมือกับลูกหลานผู้อื่น แม้แต่ทารกที่เพิ่งเกิดก็ยังไม่เว้น” “หลังจากที่เขาเลี้ยงเด็กตายไปกว่าร้อยคน ในที่สุดเขาก็ประสบความสำเร็จ สามารถเพาะเลี้ยงกู่มนุษย์คนแรกขึ้นมาได้ จริง ๆ ซึ่งก็คือสิ่งที่พวกเราเรียกขานกันในเวลาต่อมาว่า ‘กู่เด็ก’”

8 การแข่งขันการจัดดอกไม้ที่ผ่านมา ผู้ชนะเป็นแค่เด็กอายุไม่ถึงสิบแปดปี ถือว่าเป็นเด็กที่มีความสามารถหรือจะเรียกว่าเป็นเด็กอัจฉริยะก็ไม่ปาน

ความคิดนี้ทำให้หัวใจของเธอเจ็บปวด เธอรู้สึกผิดที่มาช่วยพวกเขา ช้าเกินไป ในขณะที่หลิงเหม่ยเม่ย กำลังจมอยู่กับความคิดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในความคิดของเธอ "ท่านเจ้าของระบบ ในร้านค้าของเรามี 'น้ำยาอัจฉริยะ' ขาย" "เพียงแค่ดื่มมันก็จะกลายเป็นอัจฉร ิยะ และมีอยู่ด้วยกันหลายระดับ 1-2-3- ท่านสนใจหรือไม่?" ดวงตาของหลิงเม่ยเม่ยเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ และดีใจ "น้ำยาอัจฉริยะ! นี่มันเหมือนกับยาที่เพิ่มสติปัญญาในนิยายวิทยาศาสตร์เลยนี่นา!" เธอคิดในใจอย่างตื่นเต้น

เด็กคนนี้ถือได้ว่าเป็นเด็กอัจฉริยะ100ปีมีเพียง1คน น่าสงเสริม หลังจากนั้นหมิงเอ๋อมักถูกอาจารย์เสี่ยวสั่งการบ้านยากๆเพื่อกระตุ้นเด็กน้อย แถมยังให้ป้ายพิเศษที่เด็กสาวจะได้เข้าไปอ่านตำราขั้นสูงอีกด้วย

คุณครูสาวรู้สึกยิ้มก็ไม่ได้ร้องไห้ก็ไม่ออก เด็กคนนี้มีคุณแม่ที่เก่งกาจมากทีเดียว สามารถสอนลูกสาววัยสี่ขวบให้เป็นอัจฉริยะเช่นนี้ได้ คาดว่าแม่ของเสิ่นเลี่ยงลี่คงเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งในประเทศนี้อย่างแน่นอน ส่วนเรื่องที่หวังจะได้ครูสอนพิเศษเก่ง ๆ ไปสอนลูกชาย เห็น ทีคุณครูอย่างเธอคงต้องเคี่ยวเข็นเจ้าเด็กตัวเหม็นนั่นด้วยตนเองต่อไป…

5 ปีผ่านไป สองแฝดน้อยเติบโตมาเป็นเด็กดี และด้วยไอคิวและอีคิวที่สูงกว่าเด็กทั่วไปเลยทำให้ทั้งสองเด็กน้อยถูกเรียกว่าเด็กอัจฉริยะ ทั้งลู่ชิงและลู่เหลียนต่างเป็นที่รักของครอบครัว ครูอาจารย์และเพื่อนๆ ทั้งชั้นเรียน เพราะความเก่ง ฉลาด และมีนิสัยน่ารักน่าเอ็นดู ไม่ถือว่า

เธอเถียงกับทันทีเพราะเธอไม่ใช่คนหัวโบราณ "....." "ว่าไงธาม....รีบตัดสินใจสิ" "อะ..โอเคๆ ฉันยอมสอนเธอก็ได้" "ดีมากเด็กเนิร์ดสุดหล่อของฉัน"

คิดจะท้วงติง ก็กลับถูกดักคอ " น้องยังเด็กนะครับ " เขาพยายามคิดหาถ้อยคำมาหว่านล้อมให้คุณนายอารีย์เลิกล้มความคิด และเหมือนไม่เป็นผล " เพราะรู้ว่ายังเด็ก แม่ถึงรอให้น้องเรียนจบนี่ไง "

เธอเพิ่งพูดจบ ศาสตราจารย์หลิวก็ยิ้ม แล้วเอ่ยออกมาอย่างอดไม่ได้ว่า “เสี่ยวฉือน่ะบอกได้เลยว่าเป็นอัจฉริยะด้านเอไอ เก่งกาจขนาดนี้ ทั้งยังสะสวย จุ๊ ๆ เจ้าเด็กมั่วซวินนั่นโชคดีจริง ๆ ” อัจฉริยะด้านเอไอ? หรงฉือ? ไหนจะอวี้มั่วซวินโชคดีอีก? คำพูดนี้ของศาสตราจารย์หล ิว เรียกได้ว่ายกยอหรงฉือแบบสุด ๆ เลย

ส่วนอัจฉริยะ ทั้งทึ่งและขำรุ่นพี่ ไม่คิดเลยว่าคนพูดน้อยมาดนิ่งจะตอแยสาวได้ติดหนึบ น่าเอ็นดูและชวนหมั่นไส้มากขนาดนี้ “ไม่ค่อยแสดงความเป็นเจ้าของเท่าไรเลยนะคร้าบ” อัจฉริยะแซวรุ่นพี่ขำๆ ขณะเด็กชายชนิภัทรหัวเราะ แต่ไม่เข้าใจที่ผู้ใหญ่พูด ได้แต่เอียงคอมองพ่อเป็ นเชิงถาม