เด็กอัจฉริยะ นิยาย & เรื่องราว

มู่ซู่เหลียนเองก็นิ่งงันเช่นกัน เพราะบุตรคนนี้รู้จักความตั้งแต่เด็ก แม้มารดาจะเสียชีวิตก็ยังไม่ร้องไห้โยเยเหมือนเด็กน้อยคนอื่น ไม่เคยแสดงความอ่อนแอหรือความรู้สึกอื่นใดมาก่อนนอกจากทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินกว่าเด็กทั่วไปจนใครๆต่างเข้าใจว่ามู่เหรินเป็นเด็กอัจฉริยะในรอบร้อย ปี “เหรินเอ๋อร์ เจ้าคิดมากไปไย เพียงแค่เจ้าเกิดมาเป็นบุตรข้าก็เป็นบุญของข้าแล้ว เจ้ามิได้ทำให้ข้าลำบากใจอันใด ยังมีผู้คนมากมายที่เลวร้ายจนไม่นับว่าเป็นคน ข่มเหงสตรีและเด็กอวดอ้างบารมีบิดามารดาย่ำยีผู้ต่ำต้อย แต่เจ้ามองดูตัวเจ้าเองสิ มีสิ่งใดที่เจ้าทำให้ข้าผิดหวังไม่”

5 ปีผ่านไป สองแฝดน้อยเติบโตมาเป็นเด็กดี และด้วยไอคิวและอีคิวที่สูงกว่าเด็กทั่วไปเลยทำให้ทั้งสองเด็กน้อยถูกเรียกว่าเด็กอัจฉริยะ ทั้งลู่ชิงและลู่เหลียนต่างเป็นที่รักของครอบครัว ครูอาจารย์และเพื่อนๆ ทั้งชั้นเรียน เพราะความเก่ง ฉลาด และมีนิสัยน่ารักน่าเอ็นดู ไม่ถือว่า

ลูกชุบรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ไม่ได้นะคะ พรุ่งนี้ชุบมีเรียนเช้า ท่านอธิการก็ต้องไปทำงานด้วยเหมือนกัน” มือหนาลูบศีรษะเด็กในปกครองด้วยรอยยิ้ม

เขาเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า เพื่อที่ซูชิงอู่จะไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเขา ซูฉางเซิงเป็นคนฉลาดมาก เพียงแต่ว่าคนที่ฉลาดเกินวัยมักจะมาพร้อมเรื่องที่ไม่แน่นอนอยู่เสมอ เขาได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเด็กอัจฉริยะตั้งแต่อายุยังน้อย และยังมีความสามารถในการจดจำสิ่งต่าง ๆ อีกด้วย ซูชิงอู่ไม่ได้หลีกทาง

อคิราห์เห็นความอัจฉริยะในตัวของลูกสาว เขาส่งเสริมความชาญฉลาดทุกอย่าง ทั้งคู่สามารถเรียนรู้ภาษาคอมพิวเตอร์ เข้าใจได้ชนิดเป็นเรื่องง่าย และสามารถใช้ภาษาคอมพิวเตอร์ได้ถึง 3 ภาษาทั้ง Arduino, JavaScript, และ Python แม้จะเป็นอัจฉริยะ แต่ทั้งคู่ก็ยังคงเล่นซนไปตามวัย และยังเป็ นลูกสาวที่อ้อนเก่งเหมือนเดิม แต่ก็มักใช้ความอัจฉริยะสร้างเรื่องให้คนเป็นพ่อปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง อย่างเมื่อทั้งคู่อายุ 3 ขวบ ก็มักเปลี่ยนรหัสอีเมลเป็นประจำ และแม้จะ 4 ขวบกว่าแล้วก็ยังพยายามเข้าเปลี่ยนรหัสอีเมลของเขาอยู่

คำตอบของลูกสาวทำให้ซู่ชิงขนลุก นี่ไม่ใช่แค่ความจำดีแต่เป็นพรสวรรค์ทางด้านตรรกะและตัวเลข ซู่ชิงนึกย้อนกลับไปถึงพันธุกรรม ตัวเธอเองในโลกอนาคตเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับท็อปที่มี IQ สูงมาก ส่วนเจียงมู่หยางในความทรงจำร่างเดิม ก็เป็นนายทหารวางแผนยุทธการที่เฉียบขาด การท ี่อาอวี๋จะได้รับถ่ายทอดสติปัญญามาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่การที่เด็ก 4 ขวบที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมที่ขาดแคลนสารอาหารและการกระตุ้นพัฒนาการ จะสามารถฉายแววได้ขนาดนี้ เป็นเรื่องมหัศจรรย์ "ลูกแม่..." ซู่ชิงดึงอาอวี๋เข้ามากอดแน่น

เธอเข้าไปทักทายพูดคุยกับทั้งคู่ การสนทนาสั้นๆ ทำให้ข้าวฟ่างรู้ว่าเด็กสาวคนนี้ชื่อมิ้น เธอคืออัจฉริยะตัวจริงของรุ่น ถ้าหากมิ้นไม่ป่วยหนักในวันสอบสำคัญ เธอนี่แหละคือคนที่ควรได้รับรางวัลอันดับหนึ่ง ข้าวฟ่างรู้สึกถึงกระแสพลังงานบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาจากมิ้น มันไม่ใช่พลั งแห่งความดิบเถื่อนเหมือนหลายๆครั้งที่เธอเคยผ่านมา ไม่ใช่พลังแห่งประสบการณ์เหมือนอาจารย์เมย์ แต่เป็นพลังแห่ง ความไร้เดียงสาทางปัญญา ที่ยังไม่ถูกโลกใบนี้กัดกร่อน

น้ำเสียงเล็กของเด็กชายดังขึ้นเป็นจังหวะไม่ช้าไม่เร็วท่ามกลางความเงียบของผู้คนรอบข้าง จากนั้นคำถามอีกมากมายก็ออกมาจากผู้เป็นแม่อย่างต่อเนื่อง ทำให้อาจารย์ชายวัยกลางคนที่ถูกว่าจ้างมาได้ยินคำกล่าวของเด็กชายเขาถึงได้รับรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กอัจฉริยะหาใช่เกียจคร้านตามที่ต นเข้าใจไม่

“พันธุกรรมพ่อแม่กูไง ดีเอ็นเอกูมันที่สุดในภาคอีสานแล้ว เชื้อมันไม่ทิ้งแถว ความอัจฉริยะมันสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น” “ใช่ๆๆ อัจฉริยะ หมายถึงคนที่บอกคำตอบให้มึง ไม่ใช่มึง” “อ้าว ไอ้นี่ เอาคะแนนของอัจฉริยะที่มึงว่ามาดูดิ๊ มันจะสักแค่ไหนกันเชียว”

"หา? จะอายุเท่าไรก็ช่าง นั่นมันลูกของฉันกับนายเลยนะ ลูกของว่าที่บอสมาเฟียสุดเก่งกับอดีตนักฆ่ามือวางอันดับสองต้องเป็นอัจฉริยะสิ!" เวนิสฟังเหตุผลไร้สาระของอีกฝ่ายก็เผลอหลุดขำออกมา คุณแม่โอเมก้าไม่สนใจอัลฟ่าตัวโตอีก เวนิสมองตาสีเขียวท้องทะเลลึกใสแจ๋วที่จ้องมองเขาอย่างน ่ารักแล้วจึงแนบหน้าผากของตนลงกับหน้าผากกลมมนนุ่มนิ่มด้วยความรักใคร่เอ็นดู "จะเป็นอัจฉริยะไปทำไม แค่เป็นเวอร์โกตัวน้อยที่น่ารักแบบนี้ตลอดไปก็พอแล้วครับ"