Romans & histoires เทพแห่งสงคราม

ขุนนางหลายคนกล่าวสรรเสริญยกย่องความหาญกล้าและประสบการณ์ของเทพสงครามอย่างโหมกระหน่ำ แต่หากฟังดี ๆ คำยกย่องเหล่านี้ ไม่ได้มาจากความชื่นชม แต่เป็นการผลักความรับผิดชอบและอันตรายให้แก่ผู้ได้รับสมญานามนี้ไปสู่สนามเพลิง คำว่า ‘เทพสงคราม’ ที่ถูกกล่าวซ้ำ หาใช่คำเฉลิม แ

บนยอดผา กัปตันแบร์กตันยืนเฝ้ามองสนามรบ ดวงตาแดงเรืองเหมือนเปลวไฟแห่งนรก “สงครามนี้...จะเป็นการกำเนิดของข้าและเผ่าพันธุ์ใหม่” เขายกมือขึ้น กวาดลมทะเลให้ปั่นป่วน คลื่นขนาดใหญ่ซัดเข้าหาฝั่ง ราวกับธรรมชาติกำลังลุกเป็นไฟ ใจกลางความวุ่นวาย

อันดาพูดขึ้นเพราะสีหน้าและสายตาของเหนือเวหามันปิดไม่มิดเลย “ฉันแพ้” เกมส์นี้เหนือเวหาแพ้เพราะตอนนี้แต้มในมือของอันดาคือห้าและเหนือเวหามีแต้มแค่สาม ร่างกายที่แสนกำยำลุกขึ้นเต็มความสูงพร้อมกับถอดกางเกงขาสั้นของตัวเองออกจนตอนนี้ทั้งร่างกายของเหนือเวหาเหลือเพียงอันอันเดอร์แว ร์แบบทรั้งคส์ที่เหมือนกางเกงเต็มตัว

“บ๊ะ! หมอนั้นใจร้อนแฮะ ได้ข่าวว่าโคตรเพชรเลยเหรอ สาวๆ คงจะอิจฉาตาร้อนมะลิกันทั้งบ้านทั้งเมือง” “โคตรเพชรอะไรล่ะแก้วแค่ ‘พิงก์สตาร์’ แค่นั้นมี ‘บลูไดมอนด์’ อีกชุดเอง”

กำแพงโลหะขนาดมหึมาที่ล้อมรอบเกาะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใน มันคือหุ่นรบไททันขนาดสูงเท่าภูเขา รูปร่างคล้ายกวนอูถือง้าวมังกรเขียวเลเซอร์ แต่ทำจากโลหะดำทั้งตัว “ขอแนะนำให้รู้จักเทพสงคราม ผลงานชิ้นเอกที่ข้าสร้างจากเทคโนโลยีบรรพชนของพวกเจ้า ผ สมกับความบ้าคลั่งของข้า” หุ่นยักษ์คำรามลั่น เสียงคลื่นกระแทกทำให้เรือรบเจิ้นหลงโคลงเคลง

นางอดไม่ได้ที่จะถามบิดา "พ่อว่าจะตะวันตก ทางนั้นยังไม่มีสงคราม เราอาจไปตั้งรกร้างที่นั้นได้"ตอนนี้สงครามเริ่มใกล้เข้ามาทุกที เพราะได้ยินเสียงระเบิดและการต่อสู้มาไกลๆ

“เง็กเซียนหรือ” “ใช่ ข้าคือเง็กเซียนฮ่องเต้ เจ้ามันคนผิดบาป ตั้งแต่สมัยจุติบนสวรรค์เป็นเทพสงคราม เจ้าก็กระหายการฆ่าปีศาจ พอมาเป็นสมมติเทพโอรสสวรรค์ เจ้าก็ยังกระหายสงคราม เข่นฆ่าอันธพาลไม่เลิก เจ้าไม่เห็นหรืออย่างไรว่าสงครามไม่มีอะไรดี มีแต่ความสูญเสีย เจ้ายังชอบแต่งทัพออก� �ึก”

ตอนพิเศษ 1 หลิงเซียวตี้จวิน สวรรค์เก้าชั้นฟ้า ตำหนักเทพสงครามผู้พิทักษ์เหนือสวรรค์ หลิงเซียวตี้จวิน

นคอลเลคชั่นใหม่ “ชุดนี้ยังคงเป็นชุดประจำฤดูใบไม้ร่วงแต่กำลังจะเปลี่ยนแปลงฤดูค่ะ แรงบันดาลใจได้จากกิ่งไม้และเครือไม้ที่ใบร่วงหล่น เหลือเกาะไว้บนกิ่งเพียงเล็กน้อย พร้อมกับมีน้ำค้างเกาะเพื่อเป็นสัญญาณถึงช่วงเวลา เอ่อ... ใกล้... ใกล้ช่วง” เวียงพิงค์เริ่มมีอาการอึกอักคิดไม่อ

ถ้าตอนนี้แม่เธอหายป่วยก็คงดีไม่น้อย แต่ชีวิตคนเรามักผิดแผนเสมอทุกอย่างไม่ได้สวยงามเพราะมักจะมีบททดสอบเข้ามาให้ฝ่าฟัน ใครแข็งแกร่งก็ชนะส่วนใครที่อ่อนแอก็พ่ายแพ้ ซึ่งสงครามชีวิตเธอนั้นเคยเป็นทั้งผู้ชนะและผู้แพ้ งานแต่งงานที่อบอุ่นเรียบง่ายและเต็มไปด้วยความรักเ กิดขึ้นก่อนจะจบลงในเวลาไม่นาน แต่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำมากมายทั้งของคนอยู่และคนที่กำลังจะจากไป เพราะหลังจากนั้นเพียงสองวันโฉมฉายก็จากไปอย่างสงบไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆ เลยแม้แต่น้อย