เรื่องสั้นและนิยาย กรรม

เจียงซิงลั่วตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปศูนย์การค้าเพื่อซื้อของเตรียมคลอด ก็ถูกเสิ่นจือซย่าตบและหาว่าเป็นเมียน้อยอีกครั้ง เพื่อปกป้องลูกในท้อง เธอไม่สามารถตอบโต้ได้เลย เธอถูกเสิ่นจือซย่าจิกผมตบหน้าไปหลายฉาด แม้แต่เสื้อผ้าก็เกือบถูกฉีกออก สุดท้ายทนไม่ไหว เธอจึงโทรแจ้งความเสียเลย ทั้งสองถูกพาตัวมาที่สถานีตำรวจ ต่างฝ่ายต่างบอกว่าตนเป็นภรรยาของฟู่ถิงเชิน ฝ่ายตำรวจทำได้เพียงโทรศัพท์หาฟู่ถิงเชินเพื่อยืนยันความจริง เมื่อเสิ่นจือซย่าได้ยินว่าฟู่ถิงเชินจะมาสถานีตำรวจด้วยตัวเอง ก็รีบหยิบกระจกขึ้นมาเติมหน้า แล้วมองเหยียดเจียงซิงลั่วอย่างไม่เกรงกลัว "เจียงซิงลั่ว ลองทายดูสิว่าพี่ถิงเชินจะบอกว่าฉันเป็นภรรยาของเขา เพื่อปกป้องฉันหรือเปล่า” “ฉันว่าเขาต้องทำแบบนั้นแน่"

เมื่อเกิดหิมะถล่มที่ลานสกี ฉันถูกหลินยางยาง ลูกพี่ลูกน้องผลักตกลงไป ฟู่เหวินอวี่ แฟนหนุ่มของฉันอุ้มลูกพี่ลูกน้องแล้วหันหลังเดินจากไปทันที ลืมไปเสียสนิทว่ายังมีฉันอีกคนที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหิมะ ทิ้งให้ฉันต้องติดอยู่ในก้นหุบเขาเพียงลำพังถึงเจ็ดวัน เมื่อเขาพบฉันอีกครั้ง เขากลับโกรธจัด “คุณควรดีใจที่แขนของหลินยางยางไม่เป็นอะไร ไม่งั้นต่อให้คุณตายอยู่บนภูเขาหิมะนี่ก็ยังชดใช้ไม่พอ!” “งานแต่งงานในสัปดาห์หน้ายกเลิกไปก่อน เมื่อไหร่ที่สำนึกผิดได้ ถึงค่อยจัด” เขาคิดว่าฉันจะร้องไห้ฟูมฟายและอาละวาดไม่ยอมรับการตัดสินใจนี้ แต่ฉันกลับแค่พยักหน้าเงียบๆ แล้วตอบว่า "ตกลง" เขาไม่รู้เลยว่า ฉันได้ทำข้อตกลงกับเทพีจันทราในขุนเขาแห่งนี้ไว้แล้ว อีกหกวันข้างหน้า ฉันจะมอบสิ่งที่มีค่าที่สุดไป นั่นคือ ความรักและความทรงจำที่มีต่อฟู่เหวินอวี่ หลังจากนี้ ฉันจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา และไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่แห่งใหม่ เรื่องจะแต่งงานหรือไม่นั้น มันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะสวีเหยาคนที่เคยรักเขาสุดหัวใจ ได้ตายจากไปในภูเขาหิมะแห่งนั้นตั้งนานแล้ว

ในปีที่สามหลังจากแต่งงาน ข้าถูกฮ่องเต้องค์ใหม่บังคับชิงตัวเข้าวัง ทว่าเขากลับไม่เคยบังคับฝืนใจข้าเลย ยามข้าคิดถึงท่านแม่ เขาก็อนุญาตให้ข้ากลับจวนได้ทุกเดือน ยามฤดูหนาวมือข้าเย็น เขาก็ย้ายฎีกาเข้ามาในห้องอุ่น ยามข้าล้มป่วยหนัก ก็เป็นเขาที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงข้าตลอดคืน ตลอดสองปีที่ได้อยู่เคียงข้างกัน ในที่สุดข้าก็เริ่มมีใจให้เขา ทว่าหนึ่งวันก่อนพิธีแต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮา หญิงสาวผู้เป็นคนสนิทในวัยเยาว์ของเขาที่หายสาบสูญไปนานหลายปีก็กลับมา ที่แท้เขาบังคับชิงตัวภรรยาของขุนนางเข้าวังและโปรดปรานข้าเพียงผู้เดียว ก็เพื่อให้กองทัพกบฏหลงเชื่อว่าเขาได้เปลี่ยนใจไปรักผู้อื่นนานแล้ว และจะไม่ออกตามหานางที่ถูกพวกกบฏลักพาตัวไปอีก บัดนี้นางกลับมาอย่างปลอดภัยแล้ว ข้าจึงไม่มีประโยชน์ต่อเขาอีกต่อไป เขาวางยาลวงตายลงบนฝ่ามือข้า ก่อนเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ยานี้จะทำให้เจ้าหยุดหายใจไปเพียงสามชั่วยามเท่านั้น” “หลังจากฝังเจ้าแล้ว ข้าจะส่งคนไปช่วยเจ้าออกมา แล้วพาเจ้าไปยังเจียงหนาน” ข้าขอร้องให้เขาผ่อนผันเวลาให้อีกหนึ่งวัน เพื่อให้ข้าได้กลับบ้านไปกล่าวคำอำลา อดีตสามีของข้าเดินทางมารับข้าด้วยตนเอง เขายังจำได้ว่าข้ามักเวียนศีรษะยามนั่งรถม้า จึงตั้งใจเตรียมบ๊วยเปรี้ยวไว้ในรถม้าให้ข้าโดยเฉพาะ ท่านพ่อกับท่านแม่ต่างโอบกอดข้าพลางร่ำไห้ บอกว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา ไม่มีแม้แต่วันเดียวที่พวกเขาไม่คิดถึงข้า ข้านึกว่าอย่างน้อยก็ยังมีใครสักคนที่ปรารถนาจะรั้งข้าไว้ ทว่าในคืนนั้น สามีเขียนคำไว้อาลัยให้ข้าด้วยตนเอง ท่านแม่ช่วยข้าเปลี่ยนเป็นชุดสำหรับผู้ตาย ส่วนท่านพ่อก็เลือกโลงศพให้ข้าในลานเรือน พวกเขาต่างพากันเกลี้ยกล่อมข้าว่า “ก็แค่แกล้งตายเท่านั้น ไปอยู่เจียงหนาน เจ้าก็ยังมีชีวิตที่ดีได้เช่นกัน” ข้ามองผ้าธงไว้ทุกข์สีขาวที่แขวนอยู่ทั่วโถงเรือน จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าคำพูดของพวกเขาล้วนมีเหตุผล ฮ่องเต้องค์ใหม่ต้องการต้อนรับหญิงในดวงใจกลับมา สามีต้องการลบล้างความอัปยศจากการถูกแย่งชิงภรรยา ส่วนท่านพ่อกับท่านแม่ก็ต้องการรักษาหน้าตาของทั้งสองตระกูล เพียงข้าตายสักครั้ง ทุกคนก็จะได้สมดังปรารถนา ทว่าไม่เคยมีผู้ใดเอ่ยถามข้าเลยสักครั้งว่า ข้าเต็มใจหรือไม่ ช่างเถิด ข้ารับยามา ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว ชาตินี้ ข้าถูกพวกเขาส่งจากจวนสามีเข้าวัง แล้วจากวังก็ถูกส่งลงสู่โลงศพ ในเมื่อใต้หล้า...

“คุณกู้ครับ ผลตรวจแสดงว่าคุณเป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ถ้าคุณปฏิเสธการรักษาอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คุณแน่ใจนะครับว่าจะไม่รับการรักษา? สามีของคุณเห็นด้วยแล้วใช่ไหมครับ?” “ฉันแน่ใจค่ะ... เขาจะเห็นด้วย” หลังจากวางสายจากหมอ ฉันมองไปรอบ ๆ บ้านที่ว่างเปล่า ความรู้สึกขมขื่นก็เอ่อล้นขึ้นมาในใจ ตอนแรกนึกว่าเป็นแค่โรคกระเพาะเก่าที่กำเริบ แต่ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นมะเร็ง ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่รูปถ่ายบนโต๊ะ ในรูป เสิ่นเจิงในวัยสิบแปดปีกำลังมองมาที่ฉันอย่างตั้งใจ เวลาผ่านไปหลายปี ฉันยังคงจำวันนั้นได้ดี วันที่เกล็ดหิมะโปรยปรายลงบนเส้นผม เสิ่นเจิงยิ้มแล้วถามฉันว่า แบบนี้จะเรียกว่าเราได้อยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่าได้ไหม

ทุกคนคิดว่านิสซา น้องสาวของฉันคือผู้ต้องคำสาป เว้นแต่ฉัน ฉันรู้ว่าในวันเกิดวัยสิบแปดปี ความตายจะเดินทางมารับตัวฉันสู่โลกแห่งความตาย ฉันคือดาร์กเอลฟ์ที่ความตายได้เลือกไว้ แต่เพื่อปกป้องน้องสาว ครอบครัวของฉันกลับเลือกที่จะสังเวยฉันแทน พ่อแม่ทอดทิ้งฉัน เผ่าพันธุ์เหยียดหยามประณามฉัน และคาเอลัม องค์ชายเอลฟ์ที่ฉันรักมานานหลายศตวรรษ ก็เลือกที่จะยืนอยู่ข้างกายนิสซา พวกเขาบอกว่าฉันคือตัวนำพาหายนะ พวกเขาบอกให้ฉันมอบคำอวยพรแก่เธอ โดยที่พวกเขาไม่รู้เลยว่า ตนกำลังผลักไสสาวกที่แท้จริงของความตายไปสู่การตื่นรู้ เมื่อคืนแห่งจันทราแตกสลายมาถึง ในที่สุดฉันก็ได้เผชิญหน้ากับชะตากรรมของตน ฉันจบชีวิตลงในโลกมนุษย์ และถือกำเนิดใหม่ในฐานะทูตส่งสารคนใหม่แห่งโลกแห่งความตาย และเหล่าคนที่เคยทำร้ายฉันจะต้องมาอ้อนวอนขอการยกโทษ ติดดักอยู่ในบทลงโทษอันเป็นนิรันดร์ที่ฉันเป็นผู้บันดาลขึ้น ฉันไม่ใช่เด็กสาวผู้เฝ้ารอความรักอีกต่อไป

หลี่ชิงหลินสามีของฉัน คือเจ้าพ่อที่น่าเกรงขามที่สุดในตระกูลหลี่ เขารำคาญเด็กอย่างมากและเป็นแบบนั้นเสมอมาโดย แต่ทุกอย่างกลับเปลี่ยนไปตั้งแต่อี้ปิงอิง น้องสาวต่างแม่ของฉันย้ายมาอยู่ข้างบ้านพร้อมลูกน้อยวัยหกเดือน จู่ ๆ สามีของฉันก็เกิดหลงใหลในตัวเด็กน้อยคนนั้นขึ้นมา ทั้งชงนมป้อนเอง ทั้งร้องเพลงกล่อม ไม่ว่าจะไปไหนก็อุ้มไปด้วยตลอด เขากลับบ้านตอนเช้ามืดด้วยสภาพเหนื่อยล้าทุกวัน แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้มเสมอ เหมือนเด็กคนนั้นได้ครอบครองจิตวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว ส่วนฉันกลับกลายเป็นคนไร้ตัวตนในโลกของเขาไปแทน เมื่อสามวันก่อน ฉันขับรถแล้วมีคนจงใจขับปาดหน้าจนเสียหลักพุ่งชนเกาะกลางถนน หน้าผากมีเลือดออก วิงเวียนศีรษะ ฉันโทรหาเขาไปทั้งหมดห้าสิบห้าสาย เขาไม่รับเลยแม้แต่สายเดียว แต่กลับโพสต์รูปเด็กน้อยในหน้าโซเชียลมีเดียส่วนตัว [วันนี้นางฟ้าตัวน้อยยิ้มเป็นแล้ว!] ฉันทนมามากพอแล้ว ในงานเลี้ยงครอบครัวคืนนี้ สมาชิกทุกคนในตระกูลอยู่กันพร้อมหน้า หลังจากฉันดื่มเหล้าแก้วสุดท้ายหมด ฉันก็วางแก้วลง "ฉันจะหย่า" ทุกคนอึ้งไปตาม ๆ กัน "แกบ้าไปแล้วเหรอ" พ่อแม่ของฉันโวยวายเสียงแหลม หลี่ชิงหลินจับข้อมือฉันไว้ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ "ฉู่อวี่ แค่เพราะผมมัวแต่ดูแลเด็กจนไม่ได้รับสายจากคุณ คุณถึงขั้นจะหย่ากับผมเลยเหรอ นี่คุณถึงกับอิจฉาเด็กทารกอายุหกเดือนเลยเหรอ" ฉันไม่ได้สบตาเขา แต่มองไปที่รอยจูบชวนบาดตาตรงหลังใบหูของเขาแทน "ในเมื่อคุณรักเด็กคนนั้นมากนัก" ฉันพูดอย่างใจเย็น "งั้นฉันก็ช่วยให้คุณสมใจอยากแล้วไง ให้คุณไปเป็นพ่อของเด็กคนนั้นซะเลย"

เมื่อการแต่งงานกับฟู่เซินล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ห้า สวี่ลู่ได้รับข้อความเสียงยั่วยุและภาพบนเตียงที่รักแรกของฟู่เซินใช้โทรศัพท์ของเขาส่งมา “ฉันกลับประเทศมาได้หกเดือน แค่ฉันกระดิกนิ้วเรียก เขาก็มาติดเบ็ดแล้ว” “คืนนี้เขาเตรียมดอกไม้ไฟสีฟ้าไว้ให้ฉัน แต่ฉันไม่ชอบสีฟ้า เพราะงั้นเพื่อไม่ให้เป็นการสิ้นเปลือง ฉันเลยยกให้เธอเอาไว้จุดฉลองในวันครบรอบแต่งงาน” วันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของพวกเขามาถึงในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง สวี่ลู่มองดูดอกไม้ไฟสีฟ้าที่กำลังเบ่งบานอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนหันกลับมามองที่นั่งอันว่างเปล่าตรงข้ามตัวเอง รักแรกของฟู่เซินส่งข้อความมายั่วยุอีกครั้ง โดยเธอส่งภาพถ่ายตอนที่พวกเขาดินเนอร์ใต้แสงเทียนด้วยกันมาให้ สวี่ลู่ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายใด ๆ แค่เซ็นหนังสือหย่าแบบเงียบ ๆ แล้วเธอสั่งให้เลขาไปเตรียมจัดงานแต่งงาน “คุณนายคะ ชื่อของเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวจะให้ระบุเป็นชื่อของใครคะ” “ฟู่เซินกับเซี่ยงเสวี่ยเอ๋อร์” เจ็ดวันต่อมา เธอก็บินไปที่ประเทศนอร์เวย์ ทำให้พวกเขาได้สมหวัง และส่งพวกเขาเข้าพิธีแต่งงานด้วยมือของเธอเอง

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

ตลอดห้าปีหลังจดทะเบียนสมรส สามีที่เป็นนักดับเพลิงเคยบอกว่าไม่มีเวลาจัดงานแต่งงาน จู่ๆ ก็มีเวลาขึ้นมา แต่ในวันงานแต่งงาน ฉันกลับพยายามติดต่อเขาเท่าไรก็ติดต่อไม่ได้ จนกระทั่งได้เห็นคลิปวิดีโอในกลุ่มแชตญาติพนักงาน รุ่นน้องหญิงกำลังคล้องแขนเขา รับเหรียญเชิดชูเกียรติ “วีรบุรุษนักดับเพลิง” ที่นายกเทศมนตรีมอบให้ด้วยตัวเอง เหล่าญาติๆ ในกลุ่มต่างพากันอิจฉา “ภรรยาของหัวหน้าทีมเสิ่นสวยจริงๆ ไม่เหมือนฉันที่ในสายตาสามีก็เป็นแค่แม่บ้านหน้าหมองๆ ที่เอาแต่ทำงานบ้าน” "นั่นสิ ทั้งสง่างามผ่าเผย ทั้งสุขุมนุ่มลึก ต้องเป็นภรรยาผู้คอยสนับสนุนหัวหน้าทีมเสิ่นอยู่หลังบ้านแน่ๆ” ฉันยกมือที่หยาบกร้านที่สั่นขึ้นมา กำลังจะพิมพ์บอกว่าฉันต่างหากคือภรรยาของเสิ่นตู้อวิ๋น แต่แล้วก็ได้ยินเสียงปังดังสนั่น ถังแก๊สในครัวระเบิดขึ้น ฉันฝืนทนความเจ็บปวดจากความร้อนที่แผดเผาร่างกาย โทรหาเขาเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกเขาขัดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิด "จะสร้างเรื่องอะไรนักหนา? ที่หลอกคุณว่าจะจัดงานแต่ง ก็เพราะกลัวคุณจะมามุกนี้นี่แหละ" “พ่อของรั่วหลินสละชีวิตเพื่อช่วยผม ผมให้เธอมารับรางวัลในฐานะภรรยาของผม แค่นี้มันมากเกินไปตรงไหน?”

เพื่อต่ออายุขัยให้เฉินซื่อเหมิงผู้เป็นสามี ข้าจึงมีผมขาวโพลนตั้งแต่อายุเพียงสิบเก้าปี เมื่อก่อนเขาเป็นคนอมโรคเลื่องชื่อในหมู่บ้าน แค่กระอักเลือดออกมาคำเดียวก็ทำให้คนครึ่งถนนร้องไห้ด้วยความตกใจแล้ว ข้านำสินเดิมไปจำนำ ขายเรือนบรรพบุรุษ ซ้ำยังยอมหักอายุขัยของตนเองมอบให้เขาถึงสามสิบปี พันธสัญญาแลกอายุขัยเขียนไว้อย่างชัดเจน เมื่อครบกำหนดสามสิบปี หากเขาไม่ยอมรับข้าเป็นภรรยา ไม่คืนอายุขัย ความเจ็บปวดทรมานที่ข้าเคยได้รับ ก็จะถูกทวงคืนจากเขาเป็นสิบเท่า วันนี้ เขาสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวา และยังเป็นวันสุดท้ายที่พันธสัญญาแลกอายุขัยจะครบกำหนด ข้าลากสังขารอันเจ็บป่วยเดินทางเข้าเมืองหลวง เดิมทีเพียงอยากถามเขาอีกสักประโยคว่ายังจะยอมรับข้าเป็นภรรยาอยู่หรือไม่ ในงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งทั่นฮวาวันนี้ บุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดีเกิดต้องตาต้องใจทั่นฮวาคนใหม่เฉินซื่อเหมิงเข้าพอดี ท่านเสนาบดีถามเขาว่า "ภรรยาผมขาวที่อยู่ชนบทของเจ้า เตรียมจะจัดการเช่นไรหรือ?" เฉินซื่อเหมิงตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ร่างกายนางอ่อนแอเกินไป ทนรับพายุหิมะในเมืองหลวงไม่ไหวหรอกขอรับ แทนที่จะรับมาทรมาน ไม่สู้ปล่อยให้นางรักษาตัวอยู่ในชนบทดีกว่า" บุตรสาวสายตรงของท่านเสนาบดียกมือป้องปากหัวเราะ "พูดเสียน่าฟังเชียว ที่แท้ก็แค่รังเกียจว่านางจะทำให้ท่านขายหน้าใช่หรือไม่?" เฉินซื่อเหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "หากนางทนผ่านฤดูหนาวรอบนี้ไปไม่ได้ ข้าจะนำโลงศพกลับบ้านเกิด และอยู่ไว้ทุกข์ให้นางเป็นเวลาสามเดือน" เขายังหันไปสั่งการพ่อบ้านอีกว่า "ส่งเงินห้าสิบตำลึงกลับไปบ้านเกิด ไม่ว่าจะเป็นค่าหยูกยาหรือค่าโลงศพ ล้วนต้องจัดการให้สมเกียรติ อย่าให้ผู้ใดมาครหาได้ว่าข้าแล้งน้ำใจต่อภรรยาคู่ยาก" บรรดาแขกเหรื่อทั่วทั้งงานต่างพากันชื่นชมว่าเขาเป็นบุรุษผู้มีคุณธรรม ข้าผลักฉากกั้นออก แล้วตบพันธสัญญาแลกอายุขัยลงบนโต๊ะเสียงดังปัง "เฉินซื่อเหมิง ท่านยืมอายุขัยครบสามสิบปีแล้ว ข้ามาทวงหนี้" สิ้นเสียงนั้น มือที่ถือจอกสุราของเขาก็สั่นสะท้านขึ้นมาอย่างรุนแรง ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย เส้นผมสีดำขลับที่ข้างขมับปอยแรกของเขา ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีขาว

“อืมม... ฟินจัง... อืมม... อร่อยจัง...” ในห้องที่มืดสลัว ร่างของฉันเปลือยเปล่า คุกเข่าอยู่บนเตียง เชิดบั้นท้ายขึ้นสูง ถูกหนีบอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มร่างกำยำสองคน ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่ง กำลังที่มหาศาล และพละกำลังที่น่าทึ่งของพวกเขา ทำให้ฉันลุ่มหลงจนแทบบ้า...

ยามที่ร่างไร้ลมหายใจของเป่าจูผู้เป็นธิดาถูกส่งเข้ามายังสุสานหลวง ทั่วทั้งร่างนางชุ่มโชกไปด้วยเลือด กระทั่งสิ้นใจก็ยังตายตาไม่หลับ เหล่าขันทีที่ส่งร่างนางเข้ามาต่างพากันถอนหายใจรำพัน “ต่อให้เป็นพระธิดาเพียงองค์เดียวของอดีตฮองเฮาแล้วอย่างไรเล่า? สุดท้ายก็ตายสู้สุนัขสักตัวยังมิได้เลย” “ไม่รู้ว่าองค์รัชทายาททรงคิดอย่างไร องค์หญิงเป่าจูเป็นพระขนิษฐาแท้ๆ ของพระองค์ แต่ยามที่นางคลอดยาก พระองค์กลับไม่ให้หมอหลวงแก่นางเลยสักคน” “ผู้ใดใช้ให้ราชบุตรเขยหลงรักคุณหนูหมิงเยว่กันเล่า นั่นต่างหากคือพระขนิษฐาที่องค์รัชทายาททรงทะนุถนอมไว้กลางดวงใจ” ข้าเพิ่งจะมารู้ก็ตอนนี้เอง หลังจากข้าแกล้งตายเพื่อมาเฝ้ารักษาและคุ้มครองสุสานหลวง โอรสของข้าก็ไปรับน้องสาวบุญธรรมมาจากที่ใดก็ไม่รู้ เพื่อให้น้องสาวบุญธรรมสำราญใจ ไม่เพียงปล่อยให้นางแย่งชิงสิทธิฐานันดรองค์หญิงของเป่าจูไป ยิ่งปล่อยให้ราชบุตรเขยส่งตัวเป่าจูที่กำลังตั้งครรภ์แก่ไปดัดนิสัยอีกด้วย ข้าจ้องมองร่างไร้วิญญาณที่บวมเป่งซีดขาวของเป่าจู จู่ๆ ก็ยิ้มออกมา ข้าอยู่ที่สุสานหลวงคุ้มครองชะตาแคว้นต้าโจวให้ยั่งยืน ที่แท้พวกเขากลับปฏิบัติต่อธิดาสุดที่รักของข้าเช่นนี้เองหรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หากเส้นชีพจรมังกรของต้าโจวจะขาด ก็ให้มันขาดไปเถอะ

หกปีหลังจากที่น้องชายและคู่หมั้นของผมเสียชีวิต ผมก็ได้เลือกหลุมฝังศพให้ตัวเองเช่นกัน ก่อนที่จะเดินทางไปกวาดหลุมศพให้พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย จู่ๆ แม่ของผมก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า "หมิงโจว ปีนี้ไม่ต้องไปแล้วล่ะ จริงๆ แล้วพวกเขายังไม่ตาย" ผมยืนอึ้งตะลึงงัน แล้วก็เห็นคนทั้งสองเดินออกมาจากห้องของน้องชาย ซ่งฉียิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนเอ่ยแซวคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ "คำเดิมพันนั้นผมชนะแล้ว ผมบอกแล้วไงว่าเขาไม่มีวันรู้หรอก" "หลังจากนี้ใครจะอยู่ข้างบน? หืม? อวี๋เฉี่ยน?" สิ้นคำพูดนั้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยน้ำตาคลอเพียงเพราะเห็นผมถูกทำให้เสียใจเพียงนิดเดียว กลับมองผมด้วยสายตารังเกียจ "เฮ้อ คงได้แต่บอกว่าเขาโง่เกินไป พวกเราพักอยู่ห้องข้างๆ แท้ๆ เขายังไม่รู้ตัวเลย" ที่แท้ห้องนั้นที่แม่ไม่ยอมให้ผมเข้าไป ไม่ใช่เพราะเห็นแล้วจะเศร้าใจ แต่เป็นเพราะมันทะลุเชื่อมไปถึงห้องข้างบ้านต่างหาก ผมมันโง่เง่ามากจริงๆ ขนาดเหลือเวลาอีกเพียงแค่หนึ่งเดือนก่อนจะตาย ก็ยังคิดแต่เรื่องที่จะไปกวาดหลุมศพให้พวกเขา

มีคนแท็กเรียกฉันบนแอป Nextdoor "เฮ้ย ยัยเพนท์เฮาส์ เธอโสดนี่นา จะเอาสวนดาดฟ้ากว้างๆ ไว้ทำไมคนเดียว? สามีฉันจะจัดงานปาร์ตี้ เราจะเริ่มใช้พื้นที่นั้นตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป" "ไม่ต้องห่วงนะ เราจะจ่ายค่าดูแลให้เดือนละสองร้อยเหรียญ เธอได้เงินฟรีๆ โดยไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยซ้ำ น่าจะดีใจนะที่ได้เงินน่ะ" ฉันจ้องหน้าจอตาค้าง นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม? ฉันคือทายาทของดอน ริชชี ผู้ที่ถูกฝึกมาเพื่อปกครองเขตเซาท์ไซด์ แต่ฉันเลือกที่จะทิ้งชีวิตแบบนั้นมาจับพู่กันวาดรูป อพาร์ตเมนต์นี้คือวิหารอันศักดิ์สิทธิ์และเป็นสถานที่หลบภัยอันเงียบสงบของฉัน สวนดาดฟ้าตรงนั้นไม่ใช่พื้นที่ส่วนกลางของตึก แต่มันเป็นของฉัน! ฉันควักเงินสดห้าแสนเหรียญซื้อกรรมสิทธิ์มันมาตอนที่ตัดสินใจซื้อที่นี่ ฉันเนรมิตให้มันกลายเป็นสตูดิโอห้องกระจกสำหรับวาดรูป แล้วดูนี่สิ... มีคนกล้าคิดว่าจะมายึดมันไปในราคาแค่สองร้อยเหรียญต่อเดือนงั้นเหรอ? ฉันพิมพ์ตอบกลับไปแค่สองคำ: "ฝันไปเถอะ" ฉันไม่นึกเลยว่าวันรุ่งขึ้นจะมีผู้จัดการตึกและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกสองคนมายืนอยู่ที่หน้าประตูห้อง มีคนไปร้องเรียนว่าฉัน "ใช้ทรัพยากรส่วนรวมในทางที่ผิด" และตอนนี้ เพื่อเห็นแก่สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า "ความปรองดองในหมู่เพื่อนบ้าน" พวกเขากำลังจะมาขอเรียกคืนกุญแจของฉันงั้นเหรอ? ได้เลย... ในเมื่อพวกเขาอยากโยนความเกรงใจทิ้งไปหน้าต่างงั้นหรือ? งั้นก็เตรียมตัวได้เลย พวกเขาจะได้รู้สักทีว่าอำนาจที่แท้จริงน่ะมันรู้สึกยังไง

ตอนตั้งท้องมาเก้าเดือนจนใกล้จะคลอด ซางสือซวี่สามีของฉันดันส่งคนมาจับฉันขังไว้ในโกดังใต้ดิน สั่งให้ฉันอย่าเพิ่งคลอดลูก เพราะเหอชิงเยว่ภรรยาของพี่ชายเขาซึ่งได้จากโลกนี้ไปแล้วก็กำหนดคลอดวันนี้เหมือนกัน ซางสือซวี่เคยให้สัญญากับพี่ชายเขาไว้ว่า ลูกคนแรกของตระกูลซางจะได้รับการเลี้ยงดูเป็นทายาทสืบสกุล ได้รับมรดกของตระกูล “เหอชิงเยว่ต้องคลอดลูกก่อน” ซางสือซวี่พูดด้วยท่าทีผ่อนคลาย “เหอชิงเยว่สูญเสียสามีไปแล้ว ไม่มีอะไรสักอย่าง ส่วนเธอมีความรักทั้งหมดของฉันแล้ว สมควรยกทรัพย์สินให้ลูกของเหอชิงเยว่” มดลูกบีบตัวจนทำให้ฉันเจ็บจนดิ้นทุรนทุราย ฉันร้องไห้อ้อนวอนขอให้เขาพาไปโรงพยาบาล ซางสือซวี่เช็ดน้ำตาฉันเบาๆ น้ำเสียงทุ้มจนน่ากลัว “เลิกเสแสร้งได้แล้ว! ฉันรู้นานแล้วว่าเธอไม่ได้รักฉันเลย สิ่งเดียวที่เธอสนใจคือเงินทองและฐานะ” “เธอจงใจคลอดก่อนกำหนด เพราะต้องการแย่งชิงสิ่งที่เป็นของหลานชาย.....ทำไมเธอถึงร้ายกาจขนาดนี้?” ฉันสีหน้าซีดเผือด สั่นไปทั้งตัว พูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “ฉันกำหนดไม่ได้หรอกว่าลูกจะเกิดตอนไหน คลอดก่อนกำหนดเป็นแค่ความบังเอิญ! ฉันสาบานเลยว่าฉันไม่ได้สนใจเงินทอง ฉันแค่รักนายเท่านั้นเอง!” เขาแสยะยิ้ม “ถ้าเธอรักฉัน เธอคงไม่บังคับให้เหอชิงเยว่เซ็นเอกสารสละสิทธิสืบทอดมรดกของลูก เอาล่ะ รอเหอชิงเยว่คลอดลูกเสร็จเรียบร้อย ฉันจะกลับมาหาเธอ ไม่ว่ายังไงในท้องเธอก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน” ซางสือซวี่เฝ้าอยู่ข้างนอกห้องคลอดของเหอชิงเยว่ พอเห็นเด็กที่เพิ่งคลอดออกมา เขาจึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ เขาให้เลขาไปรับฉันมาโรงพยาบาล แต่เลขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ “คุณนาย...รวมถึงเด็ก...เสียชีวิตแล้วครับ...” ในช่วงเวลานั้น ซางสือซวี่เสียสติไปแล้ว

ตอนที่ฉันถูกคนใช้มีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่านั้น ก็ได้พยายามโทรหาพี่ชาย จนกระทั่งสติของฉันใกล้จะดับลง เขาถึงจะรับสาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “มีอะไรอีกแล้ว?” “พี่ ช่วย......” คำพูดของฉันยังไม่ทันจบ เขาก็ขัดขึ้นทันที “ทำไมวันๆก็มีแต่เรื่องอยู่ได้? สิ้นเดือนนี้เป็นงานฉลองบรรลุนิติภาวะของเสี่ยวเยว่ ถ้าเธอไม่มา ฉันจะฆ่าเธอ!” พูดจบ เขาก็วางสายอย่างไม่ลังเล ฉันทนความเจ็บปวดไม่ไหว หลับตาลงอย่างตลอดกาล ตรงหางตายังคงมีน้ำตาไหลลงมาอยู่ พี่ไม่ต้องฆ่าฉันตายหรอก ฉันได้ตายไปแล้ว

ในวันแต่งงาน เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของคู่หมั้นฉันปรากฏตัวในงาน สวมชุดเจ้าสาวแบบเดียวกับที่ฉันสั่งตัดไว้เฉพาะตัว มองดูพวกเขายืนต้อนรับแขกอยู่ด้วยกัน ฉันยิ้มพลางชมว่าทั้งคู่ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับสวรรค์สร้างมาให้เลยจริง ๆ เพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาอับอายจนหนีออกจากงาน คู่หมั้นของฉันกลับต่อว่าฉันต่อหน้าทุกคนว่าฉันหาเรื่องโดยไม่มีเหตุผล หลังงานเลี้ยงแต่งงาน เขากับเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของเขาไปสถานที่ฮันนีมูนที่เราจองไว้ด้วยกัน ฉันไม่ได้ร้องไห้หรือโวยวาย แต่โทรหาทนายทันที

ฉันเอาตึกมรดกตกทอดมาดัดแปลงเป็นอะพาร์ตเมนต์แบ่งเช่า ตัวตึกสูงห้าชั้น ตั้งอยู่ใจกลางเมือง และมีลานกว้าง ฉันทุบกำแพงที่ไม่ได้ใช้รับน้ำหนักทิ้งทั้งหมด เพื่อจัดสรรพื้นที่ใหม่ แบ่งเป็นห้องเดี่ยว ห้องคู่ และห้องสำหรับสี่คน เพื่อตอบสนองความต้องการที่แตกต่างกัน คิดค่าเช่าเพียงครึ่งเดียวของราคาตลาดในละแวกนั้น และรับเฉพาะผู้เช่าที่เป็นคนหนุ่มสาวซึ่งเพิ่งเรียนจบมาไม่เกินสามปีเท่านั้น พื้นที่ลานกว้างฉันไม่ได้สร้างตึกเพิ่ม แต่ทำเป็นฟิตเนสกับโรงอาหารแทน อุปกรณ์ฟิตเนสเป็นของใหม่ทั้งหมด โรงอาหารก็จ้างพ่อครัวมาสองคน ส่วนราคาอาหารขายเท่ากับโรงอาหารในมหาวิทยาลัย เดือนแรกที่ย้ายเข้ามาพัก จะได้กินอาหารฟรี ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองกำลังทำเรื่องดี ๆ ถือเป็นการมอบพื้นที่พักพิงและบ้านสักหลัง ให้เหล่าคนหนุ่มสาวที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคม พวกเขาเรียกฉันว่า “เจ้าของหอเทวดา” เอาธงประกาศเกียรติคุณมามอบให้ ทั้งยังเขียนจดหมายขอบคุณลงบนอินเทอร์เน็ต ยามมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น ฉันก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดนี้ช่างคุ้มค่าเหลือเกิน จนกระทั่งการปรากฏตัวของหลินเยว่ เขาลากกระเป๋าเดินทางสีเงินมาหยุดยืนอยู่หน้าอะพาร์ตเมนต์ ขยับแว่นตากรอบทองบนสันจมูก พลางพินิจพิเคราะห์ตัวอักษรที่เขียนว่า “บ้านมู่หลิน” จากนั้นเขาก็ยิ้มออกมา

หลังจากราชโองการอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีถูกประกาศออกมา องค์หญิงใหญ่ก็พุ่งตัวเข้าหาสามีของข้าโดยไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป หยาดน้ำตาของนางไหลรินเหมือนเม็ดฝน “ข้าไม่ไปชายแดนมั่วเป่ย ข้าจะอยู่กับท่านที่นี่” กู้อวิ๋นโจวกลับยื่นมือผลักองค์หญิงใหญ่ออก น้ำเสียงราบเรียบ เหมือนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขา “องค์หญิงใหญ่ การอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีครั้งนี้เป็นหน้าที่ความรับผิดชอบและโชคชะตาของพระองค์” น้ำตาขององค์หญิงใหญ่เปียกชุ่มเสื้อผ้า แต่มันไม่ได้ทำให้ความเย็นชาของเขาจางหายไป เหล่าฮูหยินที่อยู่บริเวณรอบข้างต่างส่งเสียงกระซิบชมว่าข้ามีวิธีควบคุมสามีให้อยู่หมัด แม้กระทั่งผู้สำเร็จราชการที่พัวพันกับองค์หญิงใหญ่มานานกว่าสิบปีก็ยังสามารถทำให้อยู่ในโอวาทได้อย่างง่ายดาย ข้ายิ้ม ไม่ได้พูดอะไร ข้ายอมให้กู้อวิ๋นโจวลากกลับจวนอ๋อง เขานั่งลงตรงข้ามข้าและไม่พูดอะไรสักคำ แต่ข้าสามารถคาดเดาได้อยู่แล้ว ก่อนพูดขึ้นเสียงเรียบ “ท่านต้องการให้ข้าทำอะไร” เขามองมาที่ข้า ตอนนั้นเขาลังเลครู่หนึ่งก่อนจะพูดออกมาว่า “ราชโองการอภิเษกสมรสเป็นโชคชะตาขององค์หญิงใหญ่ แต่ข้าไม่ยินยอมให้พระองค์รับราชโองการนั้น” “พวกเจ้าสองคนหน้าตาคล้ายกัน ข้าจะให้เจ้าไปแต่งงานกับองค์ชายแห่งมั่วเป่ยแทนพระองค์ ข้าจะให้ท่านพ่อและพี่ของเจ้าสวมเสื้อเกราะอีกครา เจ็ดปีให้หลังพวกเราจะยึดครองมั่วเป่ย” ข้าพยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

สามปีที่แล้ว ข้าเป็นน้องสาวที่รักที่สุดของซูเฉิงหมิง เสนาบดีกระทรวงยุติธรรม สามปีต่อมา ข้ากลายเป็นหญิงผู้ทรยศที่ต้องหลบหนีจากความผิด และยังเป็นคนที่เขาเกลียดที่สุด ไม่มีใครกล้าเอ่ยชื่อข้าต่อหน้าเขา แต่ไม่มีใครรู้ ว่าก่อนหน้านี้สามปี ข้าได้ตายไปแล้ว ร่างของข้าถูกยิงด้วยลูกธนูหลายร้อยดอก เลือดถูกดูดออกจนแห้งเหือด แม้กระทั่งศพยังถูกสุนัขป่ากัดและทิ้งลงจากหน้าผาสูง จนกระทั่งเดือนก่อนพิธีบรรลุนิติภาวะของน้องสาวต่างสายเลือดที่พี่ชายได้เลี้ยงดู ข้าจึงถูกค้นพบว่าเหลือแต่กระดูก ……