All

เพราะคำบอกเล่าจากคุณตาถึงภาพในป่าที่แสนงดงามจึงทำให้"เธอ"เสาะหาสถานที่นั้นเพื่อไปเห็นด้วยตาของตัวเอง แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่เพียงแค่ภาพอันงดงามแต่คือ"หนุ่มรูปงาม"ที่แทบไม่อยากจะเชื่อว่ามีอยู่จริง

กริชไท (กระทิง) ต้องปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันเมื่อโดนญารินดา (หญ้าหวาน) ปั่นป่วนหัวใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แล้วเขาจะอดใจได้อย่างไรเล่า ในเมื่อหญ้าหวานๆ นั้นเกิดมาเป็นอาหารอันแสนโอชะของกระทิงหนุ่มเช่นเขา “พี่กระทิงคะ พี่กระทิง!” “ครับ ว่าไงหญ้าหวาน” กริชไทสะดุ้งกะพริบตาปริบๆ หันมองคนหน้าหวานที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง “พี่กระทิงจะป้อนข้าวหญ้าหวานที่ปากหรือที่...” เธอหลุบตาลงต่ำก้มลงมองอกอวบๆ ของตัวเอง ตอนนี้ช้อนข้าวต้มที่ถูกเป่าจนหายร้อนจ่ออยู่ตรงร่องอกอิ่ม “เฮ้ย!” กริชไทสะดุ้งเมื่อมองตามสายตาของเธอ ก่อนจะดึงมือหนีจากร่องอกอวบที่เขาจ่อข้าวต้มเข้าไปหา *** “หญ้าหวานเกิดมาเป็นของพี่ ของพี่กระทิงคนเดียว” “รู้ไหมกินหญ้าแล้วจะถูกหาว่าโง่” “ใครบอกกัน กินหญ้าหวาน มีประโยชน์และสรรพคุณเยอะแยะเลย” เขาตอบเสียงนุ่ม มองสบตาเธออย่างแสนรัก “อะไรบ้างล่ะคะ บอกมาทีละข้อสิ” เธอทำเสียงเฉียบสั่ง เหมือนคุณครูแสนสวยสั่งลูกศิษย์ตัวโข่ง “สมุนไพรหญ้าหวานช่วยเพิ่มกำลังวังชา เห็นไหม พี่แรงเยอะขนาดไหน กินหญ้าหวานได้ทั้งคืนเลย

เมื่อการแข่งขันไม่ได้จบแค่ในห้องประชุม และความพ่ายแพ้…ไม่ได้วัดกันที่ผลงาน แต่คือการเสียหัวใจให้กับศัตรูที่ไม่ควรรัก เขาคือที่ปรึกษาหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบทั้งอาชีพ ชื่อเสียง อำนาจและเงินตรา ส่วนเธอที่ปรึกษาหญิงผู้เฉียบขาด สง่างาม เต็มไปด้วยความมั่นใจ และไม่เคยยอมแพ้ใคร ทั้งคู่คือคู่แข่งที่ต้องแย่งชิงผลงานเดียวกัน หากแต่ค่ำคืนหนึ่งกลับผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยความปรารถนาฉาบฉวย ความสัมพันธ์ที่ควรจบแค่ คืนเดียว กลับกลายเป็นไฟสวาทที่ลุกลาม เมื่อเกมธุรกิจสกปรก ความลับดำมืด และศัตรูลับเริ่มขยับตัว พวกเขาจึงต้องเปลี่ยนจากสนามรบ เป็นถนนสายมิตรภาพชั่วคราว

'เธอจะต้องจากไปทันทีที่คลอดลูกให้ฉัน' นาย "อชิระ" นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้เมื่ออยู่ๆ ก็มีผู้หญิงเดินเข้ามาบอกว่ากำลัง 'อุ้มท้อง' ลูกของตน ส่วน "พาขวัญ" เธอจำเป็นต้องบอก 'พ่อของลูก' เพราะตนเองอับจนหนทางจนปัญญาที่จะดูแลลูกน้อยที่จะเกิดมา ขนาดลำพังตัวเองทุกวันยังแทบจะเอาตัวไม่รอดแล้วลูกล่ะ เธอไม่ต้องการให้ลูกมาลำบากกับตนจึงยอมทำสัญญาเฉือนใจตนกับพ่อของลูก ด้วยการยกลูกให้เขาเลี้ยง

จูเพ่ยเพ่ย ต้องหาผู้ที่มีเหมยรัตติกาลบนหน้าผาก มาบำเพ็ญคู่เพื่อบรรลุวิชาขั้นสูงสุด และหลุดพ้นจากความตาย เมื่อรู้ว่าบุรุษผู้นั้นที่ต้องบำเพ็ญคู่ด้วย เป็นศิษย์พี่ของตนที่ออกไปฝึกวิชานอกสำนัก นางก็อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี ที่ไปปล่อยไก่ตัวโตให้เขาเห็นก่อนหน้า ทว่า... ถ้าฝึกวิชาไม่สำเร็จนางจะต้องตาย ดังนั้นจูเพ่ยเพ่ยจึงงัดทุกแผนเข้าหาศิษย์พี่ผู้ใสซื่อ เพื่อเอาเขามาบำเพ็ญคู่ให้ได้ และแล้วนางก็ทำสำเร็จศิษย์พี่ใหญ่ของนางติดกับแล้ว เพียงแต่หญิงสาวหารู้ไม่ว่าศิษย์พี่ผู้ใสซื่อของนางได้วางหมากเล่ห์กลลวงให้นางลงไปในกับดักเขาอย่างแนบเนียน

ท่ามกลางม่านทรายสีกุหลาบ ใจกลางอาณาจักรคูฮาร์ที่แสนมั่งคั่ง ทั้งโลกต่างจับตามอง และนับถอยหลังให้กับงานยักษ์ระดับ เวิลด์คลาสในรอบทศวรรษที่กำลังจะเริ่มต้น...งานเลี้ยงสุดหรูภายในราฟาเอลพาเลซ ของเจ้าชายราล์ฟ แบดบอยตัวฉกาจแห่งดินแดนอาหรับอันน่าหลงใหล ณ ที่แห่งนี้ ความหล่อเหลา เร่าร้อนด้วยไฟเสน่หาของเขา พร้อมแผดเผาหัวใจใครต่อใครให้มอดไหม้ ดวงตาหญิงสาวเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเขา เจ้าของเรือนร่างสูงสง่า ใบหน้าหล่อเหลา ก้าวลงมาจากรถพร้อมถอดหมวกนิรภัยออก ราล์ฟยืนดักหน้าเธอไว้ เขาสวมแจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลไหม้ ทับเสื้อยืดสีขาว ท่อนล่างเป็นยีนเดนิม รอบคอมีผ้ากัฟฟีเยต์ลายหมากรุกพันอยู่ มาดไบค์เกอร์หนุ่มสุดเท่ หุ่นกระแทกใจสาว ทำเอาบรรดาผู้หญิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล ต่างมองตามจนตาปรอย แต่สำหรับอันนา เมื่อตั้งสติได้เธอก็รีบหมุนตัวเดินหนีเขาทันที “เธอนี่ ทำตัวไม่น่ารักเอาซะเลย ผู้หญิงคนอื่นมีแต่อยากให้ฉันกอดเพิ่งมีเธอคนแรกที่ทำท่ารังเกียจ” “รังเกียจยังน้อยไป ฉันขยะแขยงคนอย่างคุณรู้ไว้ด้วย สิ่งที่คุณทำมันยังเลวร้ายไม่พออีกหรือไง ถึงได้ตามมาราวีไม่เลิก หลีกไปนะถอยออกไปเดี๋ยวนี้”อันนาตวาด แต่ราล์ฟกลับบังคับจูงมือเธอพากลับมาที่ร้านขายเครื่องประดับด้วยกัน

เจ้าสาวอุปถัมภ์ “เรื่องมิ่งขวัญว่าไงเฮีย” อธิปไตยเปลี่ยนเรื่อง เห็นพี่ชายโมโหก็เลยไม่อยากพูดเรื่องเขียนฟ้าอีก “ว่าไงอะไรยังไง” “เฮียยัดเยียดความเป็นผัวให้เด็กมันแล้ว จะไม่รับผิดชอบหรือไง” “ก็ให้แม่ดูแลไป” “แม่จะส่งมิ่งขวัญไปเรียนในเมือง” “ก็ดีแล้ว ยังเด็กอยู่ ควรจะเรียนหนังสือ” “เฮียรู้ด้วยนะว่ามิ่งขวัญยังเด็ก” อธิไตยประชดพี่ชายหน่อยๆ “เออ... มีตานะโว้ย” “อ้อ... ผมก็ไม่ได้ว่าเฮียตาบอด” “ไอ้นี่กวนส้นรองเท้า” “แม่บอกว่ามิ่งขวัญเรียนจบกลับมา จะให้แต่งงานกับเฮีย” “แค่กๆๆๆ” สาวน้อยกรุบกริบ เมื่อความรักมันรุนแรง เขาจึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สาวน้อยมาครอบครอง แม้ว่าวิธีการนั้นจะต้องเข้าหาเธอทางหน้าต่าง แทนประตูบ้านก็ตามที!!!

เจษ = “ฉันยินดีชดใช้ค่าเสียหายให้เธอนะ” นิลิน = “ไม่ต้องค่ะ ฉันไม่ได้ขายตัว! ‘พี่ไม่มีวันรักโมเลยหรอคะ สักนิดก็ไม่มีเลยหรอ’///‘ฉันขอโทษนะโม เราหย่ากันเถอะ เธอไม่ต้องมาทนเจ็บปวดเพราะคนอย่างฉันอีก’

ความรักที่เธอมีให้เขาอย่างสุดหัวใจแต่เขากลับมองความรักของเธอเป็นเพียงผลประโยชน์ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้รักเธอแต่เธอก็ยังยอมให้เขาใช้ประโยชน์จากเธอ

เมื่อเพื่อนสนิทฝากฝังให้คุณพ่อช่วยดูแลแต่คุณพ่อดันดูแลดีเกินคาด จัดหนักให้ทั้งบนโต๊ะอาหารและบนเตียง! จากเพื่อนลูกชาย... กลายเป็นเมียเก็บของคุณอาเจ้าของร้านสะดวกซื้อไปซะงั้น!

ในวันที่เธอรู้สึกหวั่นไหวกับเขาก็เป็นวันที่เขาพาคนในใจเข้ามาอยู่ในบ้าน แล้วเขาก็บอกเธอว่า "ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปฉันไม่ได้เข้ามานอนกับเธอแล้วนะ"

เมื่อเฮดว๊ากวิศวะสุดเถื่อน ต้องมาตามจีบสาวน้อยสุดนุ่มนิ่มคณะบริหาร งานนี้เลยรุกขอเบอร์ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน แถมยังพวงด้วยตำแหน่งองครักษ์ประจำตัว เพื่อคว้าหัวใจของน้องตัวเลยมาให้ได้

เขารับเธอเข้ามาทำงานที่ร้านกาแฟ หลังจากนั้นเขาก็จ้างเธอมาเป็นนางเเบบสำหรับวาดรูป แต่ไม่ใช่แบบวาดรูปธรรมดาแต่เป็นงานเเนวศิลปะกึ่งนู้ดกึ่งเปลือยนี่สิ

เพราะความหวังดี ทำให้อรุณลักษณ์ได้ช่วยเหลือชายนิรนามที่บาดเจ็บอยู่ในตรอก ในค่ำคืนฝนพร่ำ และนั้นนำพาให้เธอเข้าไปข้องเกี่ยวกับเรื่องอันตราย ชายผู้นั้นคือลูเซียส แวมไพร์สายเลือดราชวงศ์ อรุณลักษณ์ถูกศัตรูของลูเซียสทำร้ายด้วยคมเขี้ยวบาดผิว ทำให้เลือดกลายเป็นพิษ ยามใดพระจันทร์เต็มดวง ยามนั้นร่างกายเธอเร่าร้อนทรมาน และเลือดของเขาคือสิ่งที่ช่วยบรรเทา

เรื่องราวของคุณเลขาแวมไพร์ฮอตเนิร์ดที่บังเอิญไปเข้าตาลูกสาวเจ้านายตั้งแต่แรกพบเจอ

เธอเป็นแม่ค้าสุดฮอตที่กำลังถูกเผาอยู่ในโลง! พอระเบิดโลงศพออกมาเท่านั้นแหละ! นอกจากไอ้บ้าตัวลายตาคล้ำอย่างกับคนเล่นของที่ดีใจวิ่งเข้าหาเธอ คนอื่นก็วิ่งหนีหมดเลย... “มึงกลับมาหากูแล้ว ฮือ ฮือ~” เธอจะสลัดหมอผีบ้า ๆ อย่างเขาให้หลุดพ้นไปจากวงจรชีวิตได้อย่างไรกัน? “เพราะพ่อหมอไม่ได้รักฉันยังไงล่ะจ๊ะ ฮือ! ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องอยู่ไปเพื่ออะไรกัน นังชบาคนนี้มันไม่คู่ควรที่จะยืนอยู่ตรงนี้ ไม่คู่ควรเป็นเมียพ่อหมอ ชบาพาพ่อหมอกลับมารักษาที่นี่แล้ว หลังจากนี้ ฮือ ก็ขะ ขอให้พ่อหมออายุมั่นขวัญยืน ตบแต่งลูกเมียที่ใจพ่อหมอนั้นรัก อยู่กันจนแก่เฒ่า” “กูจะไม่แต่งเมียใหม่ เมียกูเป็นมึงเพียงผู้เดียว”

เมื่อฮองเฮาสายอ่อย ต้องมาคอยยั่ว ฮ่องเต้สายดุ ที่มองนางด้วยหางตาเท่านั้น แต่กลับมองเหล่าสนมกำนัลราวกับจะกิน กรี๊ดดดด! ข้าสวยกว่าตั้งเยอะทำไมหยามกันแบบนี้ งานอ่อย งานยั่ว คงจะต้องงัดเอามาใช้แล้ว ❤️❤️❤️

14 วัน ขอรักฉันคืน... ณรันดา นางเอกสาวชื่อดัง จำต้องยุติบทบาททางการแสดงลง ทั้งๆ ที่เธอกำลังโด่งดังถึงขีดสุดเพราะอาการป่วยระยะสุดท้ายซึ่งมาทักทายแบบไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัว หนำซ้ำยังต้องกลับไปขอพึ่งใบบุญ อธิป อัศวกุล นักธุรกิจหนุ่มหล่อแสนเย่อหยิ่ง ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหนีการแต่งงานกับเขาไปก่อนพิธีจะเริ่มแค่ไม่กี่ชั่วโมง เขาเป็นทั้งอดีตคนรัก และยังเป็นเหมือนญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่... แม้ว่าเมื่อห้าปีก่อนเขาจะเคยรักเธอหัวปักหัวปำ แต่ตอนนี้เขากำลังจะแต่งงานใหม่ นางเอกตกกระป๋องเลยได้แต่ทึ้งหัว กลับมาตายรังยังไม่พอ ยังต้องมาทนเห็นผู้หล่อล่ำกล้ามแน่นไปสวีทหวานกับผู้หญิงอื่นอีก และเมื่อไม่มีอะไรจะเสีย "เป็นไงเป็นกัน ก่อนตาย ฉันต้องได้ผู้ชายคืน" มารยาร้อยเล่มเกวียน ทั้งกลเม็ดเด็ดพรายต่างๆ จึงถูกงัดมาใช้เพื่อการนี้แบบทุ่มสุดตัว คิดแค่ว่าเพื่อความสุขสุดท้ายก่อนตายก็แล้วกัน... มิชชันร้ายๆ ของนางเอกแผนสูงจะคอมพลีทหรือไม่ ต้องติดตาม...

“อันดาอยากมีลูกสักกี่คนครับ” “คะ?” เธอหันมามองเขาแล้วหน้าแดง มาถามอะไรแบบนี้ “ไม่รู้สิ” เธอก้มงุดตักข้าวต้มกินอย่างขัดเขิน “สักโหลดีไหม ตั้งทีมฟุตบอล” “บ้าเหรอ เราไม่ใช่แม่หมูนะ” “อันดาจะเป็นเมียเราเหรอ” เขาขยับหน้าเข้ามาใกล้ก่อนจะกระซิบถาม คนถูกถามหน้าแดงร้อนเห่อกว่าเก่า “ไม่รู้ไม่ชี้” *** “อันดา เรามีอะไรจะบอก” “อะไรจ๊ะ อื้อ...” เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้เพื่อถามเขา เลยโดนหอมแก้มฟอดใหญ่ “จะบอกว่าแก้มหอม” “คนเจ้าเล่ห์” เธอยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเอง ลูบไปมาเบาๆ มองร่างสูงที่เดินออกไปรอเธอนอกบ้านด้วยความขัดเขิน

หลังจากมีความสัมพันธ์กันก็มีเรื่องให้เรย์และมินนี่ได้อยู่ด้วยกัน ปากทำเป็นไม่รัก ไม่ชอบ ไม่สนใจนางเอก แต่พอมีคนเข้ามาจีบกลับหึงหวงเขาโดยที่ไม่รู้ตัว