روايات وقصص ضمن พรหมลิขิ

Thyme : ไม่ใช่ลูกผม ว่าแต่แม่เด็กชื่ออะไรอยู่ไหนครับ แม่ศิตา : แม่เด็กชื่อน้ำ สายน้ำ เด็กชื่อเหนือ อยู่เชียงใหม่ @Thar แกไปไข่ไว้ใช่ไหมเจ้าธาร์ Thyme : ?? ไธม์อ่านข้อความนั้นยิ่งงงหนักกว่าเดิมก็ไหนไอ้พี่ชายเขามันบอกว่าไม่ใช่ลูกมันไง แล้วทำไมแม่ถึงได้คิดว่าลูกมัน ดูเวลาแล้ววันนี้มีเค สศัลยกรรมใหญ่สองเคสด้วย มันคงไม่ได้เปิดโทรศัพท์

พริ้มเพรามองท่าทีแล้วไม่ค่อยไว้ใจ อะไรยังไง เธอต้องคุยกับเขาเพราะเขามีตำแหน่งสูงกว่าแค่นั้นหรือ “อ้อ...ผมชื่อศรุตครับ เป็นหนึ่งในกรรมการบริหารของบริษัท แล้วคุณ...” “พริ้มเพราค่ะ เรียกพริ้มเฉยๆ ก็ได้” บอกกล่าวแล้วมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ไม่อยากส่งมือออกไปจับทักทาย แต่ก็เกรงว่าจ ะเสียมารยาท อย่างไรเสียผู้ชายคนนี้ก็ตำแหน่งสูงกว่าเธอ

เช้าวันต่อมา ไร่ส้มพนาไพร เขมขิมในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับครึ่งแขนกับกระโปรงเข้ารูปสวมรองเท้าคัชชูเรียบร้อย ผมยาวสลวยดุจแพรไหมผูกรวบไว้อย่างเรียบร้อยเป็นหางม้าทำให้ใบหน้ารูปไข่ยิ่งฉายความสวยใสออกมา “สวัสดีค่ะดิฉัน เขมขิม ปิ่นกมล เจ้าหน้าที่จัดซื้อวัตถุดิบคนใหม่มารา ยงานตัวค่ะ”

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

พุทธศักราช 2464 ณ หมู่บ้านดงไพร หมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาห่างไกลจากผู้คน คนทั่วไปต่างก็รู้จักกันในนามหมู่บ้านของ เสือกล้า ซึ่งเป็นโจรผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง จากการปล้นจี้พวกเศรษฐีแล้วนำเงินและข้าวของมาช่วยเหลือชาวบ้านผู้ยากไร้ จนกลายเป็นโจรที่เป็นฮี�

เสียงมีอายุคุ้นเคยทำให้พอลต้องยิ้ม ก่อนหญิงมีอายุราวๆ 50 ปี จะมองสาวสวยที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตา "ไม่ล่ะครับ ป้าพรครับ นี่คุณผู้ช่วยเขมมณี ผู้ช่วยคนใหม่ของผมเองครับ เธอจะมาทำงานเป็นผู้ช่วยผมอาทิตย์นึง ฝากป้าเอ็นดูด้วยนะครับ นี่ป้าพร เป็นคนดูแลความสะอาดและความเรียบร้อยขอ งชั้นนี้" มือสวยรีบยกไหว้ด้วยรอยยิ้ม ก่อนป้าพรจะรับไหว้และยิ้มเอ็นดู

ปริมลดาฟังอย่างตั้งใจ “ธนัทเขาบอกว่าผมไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา ผมเป็นลูกของคนใช้ ลูกชายของรักแรกและรักเดียวของแม่ ผู้ชายที่ธนัทแย่งแม่มาตอนที่ท่านท้องผมและฆ่าพ่อแท้ๆ ของผมตาย” ประโยคนั้นทำให้ปริมลดาตกตะลึงจนพูดไม่ออก!เธอเพิ่งรอดพ้นจากความจริงที่ว่าเธอหลงรัก ลูกชายของศัตรูที่ฆ่าพ่อเธอแต่บัดนี้ ความจริงที่ซับซ้อนยิ่งกว่าได้เปิดเผยแล้วเมฆาก็เป็นเหยื่อของธนัทเช่นกัน

ภพนิพิฐไม่ได้ตอบ แต่จ้องใบหน้าหล่อเหลาของผู้เป็นน้องอย่างสนใจ "พรหมลิขิตมันอาจจะมีจริง แต่ก็ไม่มีใครรู้หรือตอบได้ว่าเรื่องของพรหมลิขิตมันจะเกิดขึ้นกับเราตอนไหน และผมก็เชื่อเรื่องที่คนเราลิขิตทุกอย่างเอาเองมากกว่า"

“ฉันจะโกหกคุณทำไมคะคุณธันวา ถ้าฉันมีแฟนแล้วคุณคิดว่าฉันจะมานอนกับคุณและคุณจะได้เป็นคนแรกของฉันเหรอคะ อีกอย่างที่ฉันเลือกมาทำงานที่นี่ก็เพราะอยากจะลืมเรื่องในอดีตแต่คิดเลยว่าจะมาเจอกัน” เขาเรียกว่าพรหมลิขิตยังไงล่ะผมดีใจมากที่เจอกับคุณที่นี่และห้องพักของเรายังอยู่ติดกัน อีก”

เพิ่มกล่าวแล้วหันมาสบตาเมียรัก “พี่ชื่อมะลินะ เป็นเมียพี่มิ่งเรือนพี่กงนู้น..” มะลิแนะนำตัวแล้วชี้นิ้วไปทางเรือนตนเอง “ค่ะ พริ้มชื่อพริ้มพราวค่ะ” เธอแนะนำตัวเองบ้าง สายตามองที่มะลิ