ย้อนเวลามาตำแซ่บ นิยาย & เรื่องราว

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน นำชีวิตอันไกลโพ้นห้วนคืนสู่ดินแดนหลังกาล สิ้นเสียงของหญิงสาว พรึ่บ!!! ร่างงามระหงของไป๋หลันฮวาหายลับไปโดยพลัน พร้อมกับม้วนไม้ไผ่โบราณและกระดองเต่าศักดิ์สิทธิ์ที่หวนกลับมาหาเธออีกครั้ง ด้วยความตั้งใจของคนผู้หนึ่งในยุคอดีตที่เฝ้ารอคอยเ ธอทุกลมหายใจเข้าออกเลยทีเดียว ยุคอดีต

"เข้าใจค่า/เข้าใจครับ/เข้าใจครับ" "เออให้เข้าใจอย่างที่พูดล่ะ เอาล่ะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันได้ละวันนี้มีกล้วยบวชชีใครมาช้าอด"

ซ่งถิงเฟยค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะต่อมือ เขากัดฟันแน่นก่อนจะตะโกนสุดเสียง ไม่สนใจว่าใครจะได้ยินคำกล่าวที่แสนประหลาด “ข้าต้องการย้อนกลับไปหนึ่งชั่วยามก่อนขบวนรับเจ้าสาวเริ่มออกเดินทาง” เสียงระบบตอบรับทันที [กำลังย้อนเวลา] เฮือก!

Phupha : เมื่อคืนโคตรมัน Phupha : กูจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีแรงหิ้วสาวกลับมาได้ยังไง Phupha : @Runway @Taipei @LEO ฟื้นยังว่ะ เดี๋ยวส่งรูปเมื่อวานให้ดูเป็นที่ระทึก Phupha : (Sent a picture) Phupha : (Sent a picture) Phupha : (Sent a picture)

หลี่ซุนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอาหารตรงหน้า "จริงด้วย วันที่พวกเราขึ้นเขาไปเก็บรากบัว ไปจับปลาช่อนตัวใหญ่ ก็เหมือนเพิ่งผ่านไปไม่นาน แม้กระทั่งวันที่พวกเราวิ่งหนีเสือครั้งนั้นลูกก็ยังจำได้ขึ้นใจ" หลี่ซานเอ่ยขึ้นบ้างเมื่อนึกถึงเรื่องราวเก่า ๆ "แม่ก็คิดถึง ช่วงเวลานั้น แม่มีความสุขมากเลยนะ"

กลับมาเมื่อไหร่วะ? “กูมาตะวา ปาละอ่อนมาแอ่วสงกรานต์” {กูมาเมื่อวาน พาเด็กน้อยมาเที่ยวสงกรานต์} หันไปโอบไหล่น้องที่กำลังระบายยิ้มอ่อนๆ ทั้งสองไม่ได้นึกแปลกใจเพราะเห็นเด็กสาวในโซเซียลของชายหนุ่มอยู่บ่อยครั้ง “ปัน นี่ไอ้เก่งเพื่อนพี่ แล้วนั่นก็แจม...”

-ซีซ่าส์- ตุ้บบบ ตุ้บบบบ ตุ้บบบบ “เอ้า!! ไอ้แสบบบ โดดสูงๆสิวะ เป็นตัวทำแต้มเสือกดังค์ไม่ได้” “แกลองมาใส่ทรายที่ข้อเท้าข้างละโลแล้วมาโดดดูไหมเล่า!!!”

สียหาย ปลายยามเว่ยคือเวลานัดหมาย บรรยากาศของปลายฤดูฝนเข้าสู่ต้นฤดูหนาวนี้แดดกลับย่อแสงลงไวนัก โต๊ะถูกจัดเอาไว้ใต้ต้นสาลี่ที่กำลังมีดอกสีขาวบานเต็มต้น สายลมพัดรวยรินมาเป็นระยะ เสียงบรรเลงผีผาจากโถงใหญ่ลอยมาให้ได้ยินแว่วๆ นอกจากน้ำชาและขนมถังเถียนโหวยัง มีดนตรีบรรเลงขับกล่อม บางช่วงยังมีบัณฑิตมาขับขานบทกวี เรียกว่าถังเถียนโหวเป็นโรงน้ำชาที่เกิดกิจการได้ไม่นานแต่กลับเรียกลูกค้าได้มากทีเดียว

หอชิงฮวา ยามสาย แสงแดดอ่อนลอดผ่านบานเกล็ดไม้ กลิ่นชาหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วหอน้ำชาชิงฮวา ไป๋เล่อก้าวเข้าเรือนครัวอย่างเงียบ ๆ แต่บรรดาแม่ครัวที่กำลังง่วนอยู่ก็รีบหันมาทัก “แม่นางอันมาแล้วเจ้าค่ะ!” แม่ครัวใหญ่ยิ้มกว้าง “ข้าเพิ่งอบขนมที่ท่านสอนเมื่อวานเสร็จ ลองเพิ่มน ้ำชาตำรับของหอเข้าไปด้วยเจ้าค่ะ อยากให้ท่านชิมดู”

จงต่วนกัดฟันแน่น “สิ่งที่เราทุ่มเทมาตลอดบัดนี้กลับมีคนมาชุบมือเปิบ เดิมข้าหวาดระแวงอ๋องโง่อย่างอ๋องหรง แต่บัดนี้นางกลับเป็นม้ามืด ตั้งใจมาครอบครองทุกอย่างที่เป็นของเรา”