ใบหย่า Novels & Stories

การหย่าร้าง คำคำนี้หยั่งลึกลงไปในหัวใจของเขาราวกับเสาน้ำแข็ง ตราบใดที่มันยังอยู่ มันจะสร้างความเจ็บปวดให้เขาไปเรื่อย ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่อยากทำเรื่องนี้ แต่ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนบังคับจับมือเธอเซ็นใบหย่าหลังจากที่เมเรดิธทำเธอตาบอดเอง

ส่วนคนที่กำลังจะได้รู้ความจริงพยายามตั้งสติ แล้วไม่รอช้ากดฟังคลิปเสียงนั้น “แล้วเมื่อไหร่แกจะหย่า ฉันอยากได้กำหนดเวลา” หยางจินไม่อยากให้มันนานเกินรอ “ไม่ใช่ตอนนี้...เพื่อลลิษ” “ยังไง” “เพื่อความปลอดภัย”

ซุนอี้เหวินกะพริบดวงตางุนงง "ครั้งหนึ่งมีนายทหารและคุณหนูตระกูลใหญ่อยู่กินด้วยกันฉันสามีภรรยา ทั้งสองดูเหมือนรักใคร่กันดี แต่ที่จริงแล้วคุณหนูผู้นี้ต้องการหย่ากับเขายิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่นางก็ชมชอบเขา ทว่าสาเหตุที่นางต้องการหย่านายทหารผู้นั้นก็สุดจะรู้ วันหนึ่งเขาต้องออก ไปรบรายังชายแดน เมื่อกลับมาก็พบว่าตนดั่งผู้พิกลพิการ ดวงตามืดบอดไม่อาจมองเห็นใบหน้าอันงดงามของภรรยาตนได้อีกต่อไป เขาไม่อยากให้คุณหนูผู้เป็นภรรยาที่รักต้องลำบากและจมปลักไร้อนาคต จึงตัดสินใจเขียนใบหย่ายื่นให้นาง หลังจากนั้นท่านว่านางหย่าหรือไม่..."

จือหมิงอยากรู้เรื่องนี้มาก เขากับน้องสาวได้ยินคนในหมู่บ้านบอกว่าพ่อกับแม่จะหย่ากัน เลยอยากรู้ว่าหย่าคืออะไร "หย่าหมายถึง แยกกันอยู่ ไม่ใช่สามีภรรยากันอีกต่อไป" หรงผิงไม่คิดจะปิดบัง แต่ไม่รู้บอกไปแล้วเด็กแฝดจะเข้าใจไหม "พ่อกับแม่ต้องหย่ากันเหรอคะ" ซือหงเกาหัวอย่างไม่ค่อยเข้าใจสั กเท่าไร

ใบหย่า ชายหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นที่จุกตันในลำคอทิ้ง ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ยามจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นบางตรงหน้า "คุณวา" ทัศนัยเอ่ยสั้นๆ อีกครั้ง เป็นการทักท้วงครั้งสุดท้าย ก่อนถอนหายใจแล้วก้มหน้าลงอย่างคนที่ยอมจำนนในที่สุด

น้ำตาเอ่อล้นขอบตาขณะถอดแหวนแต่งงานออกจากนิ้วและเซ็นชื่อลงในกระดาษใบหนึ่งที่เรียกว่า ‘ใบหย่า’ หัวใจดวงน้อยวูบโหวงอย่างประหลาด รู้สึกราวกับไปยืนบนที่สูงแล้วกำลังจะตกลงมาเมื่อคิดว่าอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอกับรัชภาคย์ก็ต้องจากกันตลอดชีวิต ร่างบางซวนเซจนต้องไขว่คว้าเก้าอ ี้ที่อยู่ใกล้ๆ เอาไว้ช่วยพยุงกายเพื่อไม่ให้ทรุดฮวบลง ลมหายใจขาดเป็นห้วงๆ ราวกำลังจะขาดใจ นัยน์ตาพร่าเลือนด้วยหยาดน้ำตาใสที่ไหบพร่างพรูออกมาไม่ขาดสาย

สิ้นสุดเสียทีกับสถานะสามีภรรยา เธอและภามเป็นอิสระต่อกันแล้ว ใบหย่าในมือเป็นเครื่องยืนยันว่าเราทั้งคู่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน

ช่วงเวลาจรดปลายปากกาลงบนกระดาษใบนั้น น้ำตาเอ่อไหลไม่รู้ตัวหยดลงเปรอะเปื้อน หญิงสาวรีบซับออกแต่ยังคงเห็นเป็นรอย ชื่อและนามสกุลของเธอปรากฏชัดบนใบหย่า คราวนี้ได้แต่ยอมรับความจริงว่าเธอและเขาเป็นเหมือนแก้วที่แตกร้าว ไม่อาจประสานกลับมาได้อีก เช้าวันต่อมา เฌอริลิณญ ์นำกระดาษแผ่นนั้นไปวางไว้ที่โต๊ะของราเชนตามที่พูดแล้วเก็บข้าวของบางส่วนกลับบ้านของตัวเอง บอกพ่อกับพี่ชายว่าตกลงเรียบร้อยว่าจะหย่ากันและไม่ต้องการให้ทั้งสองฝ่ายพูดถึงเรื่องนี้อีก

ดวงตาหวานยามนี้คลอไปด้วยน้ำตาเธอไม่รู้ว่าจะกลั่นความเจ็บปวดนี้ออกมาอย่างไรมันถึงจะบรรเทาลงได้ หย่า. คำนี้หลุดออกมาจากปากของผู้หญิงตรงหน้าครั้งแรกเลยก็ว่าได้นับตั้งแต่แต่งงานกันมา แล้วมันก็สร้างความสับสนภายใจจิตใจของ ชายหนุ่มได้อีกครั้ง

ใบหย่า กระดาษสีอ่อนสะท้อนแสงอาทิตย์บางเบา ถ้อยคำเขียนด้วยลายมือเรียบงาม มั่นคง ไม่สั่นไหว “ข้ากำลังทำอะไรอยู่ข้าลังเลเพราะเหตุใดกัน” แต่ตรงช่องนามของเขากลับ…ว่างเปล่า ไม่มีการลงนามของเขาหยางหวางมองช่องว่างนั้นนิ่งนานความว่างเปล่าเล็ก ๆ บนกระดาษ