Cerita Pendek & Novel

ข้ากับสามี คือคนสองคนที่เกลียดชังกันมากที่สุดในโลกนี้ เขาเกลียดข้า เพราะข้าพรากเขาออกจากผู้หญิงที่เขารัก และข้าก็เกลียดเขา เพราะหัวใจของเขายังคงถูกผู้หญิงอีกคนครอบครองอยู่เสมอ ตลอดแปดปีของชีวิตแต่งงาน คำพูดที่เรามอบให้กันมากที่สุด ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่หน้าที่ หากแต่เป็นคำสาปแช่ง แต่ในวันที่เมืองล่มสลาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป ธงศัตรูปรากฏให้เห็นแล้วเบื้องหลังประตูชั้นใน เขาควบม้านำหน้า และยืนขวางเส้นทางไว้ ใช้ร่างของเขากั้นกลางระหว่างศัตรูกับเส้นทางหลบหนีของข้า “จงมีชีวิตอยู่” เขากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา จากนั้นเขาก็ยกดาบขึ้น และไม่หันกลับมาอีกเลย ลูกธนูโปรยปรายลงมาราวกับสายฝน ขณะที่มันพุ่งทะลวงร่างเขา เขาหันหน้ามามองเพียงครั้งเดียว—เพียงครั้งเดียวเท่านั้น— หลังจากนั้น ร่างของเขายืนหยัดขวางเส้นทางไว้ และไม่มีสิ่งใดผ่านไปได้อีก “หากมีชาติหน้า…ขอฝ่าบาทโปรดเมตตา ให้ข้าได้เป็นของนาง” คืนนั้น เมื่อเมืองกลายเป็นซากปรักหักพัง และผู้คนล้มตายหรือหลบหนี ข้าปีนขึ้นไปยังหอคอยที่สูงที่สุดของพระราชวัง แล้วข้าก็กระโดดลงมา เมื่อข้าลืมตาขึ้นอีกครั้ง ข้าก็ไปเข้าเฝ้าพระราชา “อาณาจักรทางเหนือกำลังต้องการเจ้าสาวเชื้อพระวงศ์” ข้ากล่าว “ข้าจะไปเอง” ในชาตินี้ ข้าจะเป็นฝ่ายก้ามข้ามพรมแดนนั้นเอง ในชาติก่อน เขาตายไปโดยเชื่อว่าตนล้มเหลวในการปกป้องนาง ครั้งนี้ ข้าจะไม่ยอมให้ความเสียใจนั้นเกิดขึ้นอีก ข้าจะรับการแต่งงานที่เดิมทีเป็นของนาง ข้าจะสวมมงกุฎที่ถูกกำหนดมาเพื่อเนรเทศนาง ข้าจะก้าวเข้าสู่อนาคตที่นางไม่ควรต้องเผชิญ ให้นางได้อยู่ต่อไป ให้เขาได้ปกป้องนาง ให้เขาใช้ชีวิต โดยเชื่อว่าในที่สุดเขาก็รักษาคำสัญญาได้แล้ว

พี่สาวของฉันเสียชีวิตในปีที่เราสองคนหนีเรียนเพื่อออกไปเล่นกันตอนอายุสิบขวบ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แม่ก็โอนย้ายความแค้นที่มีต่อการจากไปของพี่สาวมาลงที่ฉัน เธอเชื่อว่าฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่สาวตาย แม่ปฏิบัติกับฉันเหมือนเป็นคนรับใช้ จากนั้นไม่นานก็รับเด็กสาวที่ว่านอนสอนง่ายมาเลี้ยงแทนที่พี่สาวของฉัน แม่ไม่ลังเลที่จะพรากทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นของฉันไป แม้กระทั่งจะให้ฉันบริจาคไตเพื่อช่วยลูกบุญธรรมที่เธอรักที่สุด! ก็ได้ ในเมื่อแม่ต้องการ ชีวิตนี้ของฉันก็ขอคืนให้แม่ไป! จนกระทั่งฉันสิ้นลมหายใจ แม่ถึงจะหันกลับมามองฉันอีกครั้ง

เพื่อทดสอบความซื่อสัตย์ของคนรักตั้งแต่สมัยเด็ก น้องสาวต่างแม่ของฉันจึงวางยาเขา จากนั้นก็ผลักฉันเข้าไปในห้องของเขาแล้วปิดประตู เพราะทนเห็นกู้เหวยโจวต้องทุกข์ทรมานไม่ไหว ฉันจึงยอมเสียสละเป็นยารักษาให้เขาด้วยความเต็มใจ น้องสาวต่างแม่โกรธมากจึงประชดด้วยการทิ้งเขาไปแต่งงานกับเจ้าพ่อแก๊งมาเฟียที่โหดเหี้ยม หลังจากฉันตั้งครรภ์ กู้เหวยโจวก็โดนบังคับให้แต่งงานกับฉัน ขณะเดียวกันเขาก็เริ่มเกลียดชังฉันขึ้นมา ตลอดระยะเวลาสิบปีอันแสนยาวนานที่แต่งงานกัน เขามักจะทำตัวเย็นชาไม่เหลียวแลฉันกับลูกชายอยู่เสมอ แต่วันที่ไปต่างประเทศแล้วเกิดเหตุน้ำท่วมฉับพลัน เขากลับเสี่ยงชีวิตของตัวเองเพื่อพาฉันกับลูกชายขึ้นไปบนฝั่ง ฉันคว้ามือเขาเอาไว้ไม่ทัน ก่อนเขาจะจมลงไปในน้ำ เขามองฉันด้วยสายตาลึกซึ้งเป็นครั้งสุดท้าย “ถ้าย้อนเวลากลับไปก่อนจะเกิดเรื่องทุกอย่างได้ อย่าเสียสละตัวเองช่วยฉันอีกเลย” ฉันเจ็บปวดเหมือนถูกมีดกรีดหัวใจ ก่อนจะสลบเหมือดไป ตอนที่ลืมตาตื่นอีกครั้ง ฉันก็ย้อนเวลากลับมาวันที่น้องสาวต่างแม่วางยาปลุกเซ็กที่ฤทธิ์รุนแรงให้กู้เหวยโจว แล้วขังพวกเราสองคนไว้ในห้องด้วยกัน

เพื่อนสาวในที่ทำงานชอบแวะไปร้านนวดสัปดาห์ละห้าวันเป็นอย่างต่ำ ทุกครั้งที่ไป วันต่อมาเธอจะมาทำงานที่ออฟฟิศด้วยสีหน้าแจ่มใสอย่างมาก ฉันอดใจไม่ไหวเลยถามเธอว่า หมอนวดที่ร้านฝีมือดีมากขนาดนั้นเลยเหรอ? สัปดาห์หนึ่งเธอถึงไปตั้งห้าครั้ง? เธอยิ้มและตอบกลับมาว่า ฝีมือของหมอนวดเก่งระดับไม่มีใครเทียบได้เลยล่ะ เธอลองไปนวดดูสักครั้งก็จะรู้เอง ด้วยเหตุนี้เอง ฉันจึงตามเพื่อนร่วมงานคนนั้นไปที่ร้านนวดที่มีชื่อว่า ‘ลุ่มหลง’ นับจากนั้นเป็นต้นมาฉันก็ถอนตัวออกมาไม่ได้เลย

ฉันกับน้องชายประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ด้วยกัน หัวใจของฉันแตก ต้องผ่าตัดด่วน แต่แม่ซึ่งเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาล กลับเรียกหมอทั้งหมดไปที่ห้องของน้องชาย เพื่อตรวจร่างกายทั้งตัวให้เขาที่แค่ถลอกเล็กน้อย ฉันอ้อนวอนให้แม่ช่วยฉัน แต่เธอกลับทำหน้ารำคาญแล้วตะคอกใส่ฉัน “จะเรียกร้องความสนใจไม่ดูเวล่ำเวลาเลยหรือไง! แกรู้ไหมว่าน้องชายแกเกือบกระดูกหักแล้ว!” สุดท้าย ฉันก็ตายอยู่ตรงมุมหนึ่ง โดยไม่มีใครสังเกตเห็น แต่เมื่อแม่ที่เกลียดฉันที่สุดรู้ข่าวการตายของฉัน เธอกลับเสียสติไป

จู่ ๆ ในงานศพของญาติก็มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญบุกเข้ามา ผู้หญิงที่ยืนอยู่หน้าสุดบอกว่าเป็นแฟนของสามีฉัน จะจัดการฉันที่เป็นเมียน้อยด้วยตัวเอง เพราะเห็นแก่งานศพของครอบครัว ฉันจึงไม่อยากคิดเล็กคิดน้อย ได้แต่โน้มน้าวเธอให้รองานศพจบก่อนแล้วค่อยว่ากัน ใครจะไปรู้ล่ะว่าจู่ ๆ เธอจะหาเรื่อง สั่งให้ทุกคนตัดชุดบนตัวของฉันหมด ญาติที่อยู่รอบ ๆ ตัวต่างเมินเฉย ได้แต่จ้องภาพนี้ด้วยสายตาเยือกเย็น ฉันปรบมือและลุกขึ้นยืน ชี้แนะให้เธอไปยืนข้างโกศใส่กระดูก “โกศใส่กระดูกของแม่ใบนี้ก็เป็นใบที่แฟนเธอซื้อให้ เสียเงินไปตั้งห้าสิบล้านบาทแนะ！” เมียน้อยโกรธจนตัวสั่นอย่างที่เธอคิดไว้ จากนั้นก็กรีดร้องและเขวี้ยงโกศใส่กระดูกจนแตกกระจาย “พวกแกมันสารเลวหน้าไม่อาย ตายแล้วก็อย่าหวังว่าจะได้เงินของแฟนฉันสักแดงเดียว!” เธอไม่รู้ว่าคำว่า ‘แม่’ ที่ฉันพูดออกมาหมายถึงแม่ของสามี นั้นก็คือแม่สามีของฉัน ที่เธอกำลังอาละวาดอยู่คืองานศพแม่สามี และที่ทำลายไปก็คือโกศใส่กระดูกของแม่สามี

"พี่จ๋า ตรงนั้นของพี่มีอะไรนูนออกมาน่ะ ทำไมถึงไม่เหมือนของหนูเลย" น้องสาวข้างบ้านผู้ใสซื่อวัย 18 ปี มองมาที่จุดนั้นของผมด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความกระหาย ผมแสร้งทำเป็นไขสือแล้วตอบไปว่า "ไหนลองให้พี่ดูหน่อยสิว่าของเธอเป็นยังไง" คิดไม่ถึงเลยว่าเธอจะไม่มีความรีรอหรือเคอะเขินเลยแม้แต่นิดเดียว อยู่ ๆ เธอก็ถอดกระโปรงสั้นสีขาวของตัวเองลง เผยให้เห็นความขาวเนียนดุจหิมะที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า "พี่ดูสิ ของหนูมันเรียบกริบเลย ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง"

ฉันคือนางเอกนิยายสายอีโรติก ผู้เชี่ยวชาญด้านการเปลี่ยนธรรมดาให้กลายเป็นเรื่องอย่างว่า วันแรกที่ทะลุมิติเข้ามาในเกมสยองขวัญ บอสให้ทุกคนเลือกวิธีตายมาคนละหนึ่งอย่าง ฉันพูดโพล่งออกไปทันทีว่า “ฉันขอเลือกหายใจหอบถี่ ขาอ่อนระทวย ตาลอยเคลิ้ม แล้วก็ ป้าบๆๆ… จนตายค่ะ” บอส “?”

คู่หมั้นของผมเป็นแพทย์นิติเวช ผมเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนคดีอาญา ผมรักเธอเท่าชีวิต แต่เธอเอาแต่สนใจรักครั้งแรกของเธอ เพื่อช่วยให้รักแรกพ้นผิดแล้ว เธอไปช่วยจัดการศพศพหนึ่งแทนเขา แต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ เจ้าของศพนั้นก็คือผมเอง หลังจากที่เธอรู้ความจริง เธอก็แตกสลายอย่างสมบูรณ์ ##ผมชื่อหลินซิว ชาติก่อนเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวนคดีอาญา ตอนนี้ผมตายไปแล้ว กลายเป็นวิญญาณตามติดอยู่ข้างกายกู้อวี๋เคอคู่หมั้นของผม “เคอเคอ ฉันเกิดเรื่องแล้ว เธอมาช่วยฉันที!” กู้อวี๋เคอรับสายของหวังซิงอวี่ จากนั้นก็วางงานในมือลงโดยไม่ลังเลยเลยสักนิด ก่อนวิ่งออกไปหาเขา หวังซิงอวี่เป็นรักแรกของเธอ ทั้งสองคนเติบโตมาด้วยกัน ขอเพียงแค่เป็นหวังซิงอวี่เอ่ยปาก ไม่ว่าหวังซิงอวี่จะให้เธอทำอะไร กู้อวี๋เคอก็รับปากทั้งหมด ผมเคยถามเธอว่าเธอเอาแต่สนใจหวังซิงอวี่ใช่ไหม ที่ผ่านกู้อวี่เคอเพียงแค่พูดกับผมด้วยความร้อนรนเท่านั้นว่า : “ฉันกับหวังซิงอวี่เป็นแค่เพื่อนธรรมดา คุณอย่าหึงมั่วซั่วจะได้ไหม” เพราะฉะนั้นในครั้งนี้ หวังซิงอวี่ฆ่าคนแล้ว จึงให้กู้อวี่เคอมาช่วยจัดการศพ ซึ่งเธอก็รับปาก เพียงแต่สิ่งที่กู้อวี๋เคอไม่รู้ก็คือ ศพนั้นเป็นศพของผมเอง

ฉันให้กำเนิดลูกทั้งหมดห้าคนกับฉินเฉิน แต่ลูกทั้งสี่คนของฉันต้องจากไปโดยกะทันหัน ตอนแรกฉันคิดว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ จนกระทั่งวันที่ฉันนำกับข้าวไปให้ฉินเฉิน และบังเอิญได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับผู้ช่วยเข้า "โชคดีที่เด็กคนนี้เข้ากับไขกระดูกของซินซินได้" "ไม่งั้นฉันคงต้องทุบเขาให้ตายไปด้วยอีกคน " ตอนนั้นเองที่ฉันได้ตาสว่าง แต่ฉันก็ไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้โวยวายอะไร เพียงแค่เงียบสงบเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมา จนกระทั่งถึงวันที่บริษัทของเขาก้าวเข้าสู่ตลาดหุ้น ฉันได้เปิดโปงเรื่องราวทั้งหมดต่อหน้าทุกๆคน ว่าเขาคือคนที่ทำให้ลูกทั้งสี่คนของฉันต้องตาย ในวันนั้นเอง ฉินเฉิน ผู้บริหารที่หยิ่งยโสแบบเขา ก็คุกเข่าลงบนพื้นแล้วร้องไห้อย่างน่าสมเพช พร้อมพูดว่าขอโทษฉัน

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

"คุณอาคะ หนูคันเหลือเกินค่ะ ตอนนี้คุณพ่อออกไปข้างนอกแล้ว คุณอาช่วยใช้ตะเกียบมาเขี่ยแก้คันให้หนูหน่อยสิคะ" บนโต๊ะอาหาร ลูกสาวของเพื่อนกินหอยนางรมเข้าไปมากเกินขนาด ส่งผลให้ฮอร์โมนในร่างกายแปรปรวน ความต้องการพวยพุ่งขึ้นมาจนฉุดไม่อยู่ หล่อนสวมกระโปรงสั้นจู๋ เรียวขาเนียนละเอียดทั้งสองข้างอ้ากว้างออกต่อหน้าผม เผยให้เห็นกางเกงชั้นในสีขาวสะอาดตาชวนมอง ตัวผมเองก็ขาดผู้หญิงเคียงข้างมานานหลายปี เมื่อได้มาเห็นจุดซ่อนเร้นของเด็กสาวแรกรุ่นใกล้ๆ ก็ทำเอาเลือดในกายฉีดพล่านจนแทบระเบิด ผมจัดการปลดกางเกงควักเอาท่อนเอ็นร้อนผ่าวออกมา แล้วจงใจขยับส่ายโยกเย้าไปมาตรงหน้าหล่อน "ตะเกียบมันจะไปสนุกสะใจอะไรล่ะหือ? ลองมาใช้ของใหญ่ๆ ของคุณอาเขี่ยแก้คันให้ดูดีกว่าไหม"

ในตอนที่แฟนหนุ่มถูกฉันทำร้ายจิตใจจนบอบช้ำ และไปเรียนต่อต่างประเทศจนเข้าสู่ปีที่แปด ในที่สุดเขาก็พาแฟนสาวคนใหม่กลับมาบ้านเพื่อพบผู้ใหญ่ และในที่สุดฉันก็ถูกโรงพยาบาลตัดสินโทษตายเช่นกันว่า การต่อสู้กับโรคมะเร็งตลอดแปดปีประสบความล้มเหลว ฉันสามารถกลับบ้านไปรอความตายได้แล้ว เมื่อเห็นฉันนั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีแม่คอยพยุงไว้ มุมปากของหลี่ซือก็ปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “อ้าว ไม่เจอกันตั้งแปดปี ทำไมเธอถึงตกอับขนาดนี้ล่ะ กระทั่งเดินก็ยังเดินไม่เป็นแล้ว” เมื่อได้ยินน้ำเสียงรังเกียจของเขา ฉันเพียงแต่ดึงแขนเสื้อโค้ทขนเป็ดลงมาอย่างสงบ เพื่อบดบังรอยเข็มที่ปักอยู่ยิบย่อยเต็มหลังมือ “ไม่เป็นไรหรอก แค่เดินสะดุดล้มจนกระดูกหักเท่านั้นเอง” หลี่ซือยิ้มเย้ยหยันขึ้นมาอีกครั้ง “ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันกำลังจะแต่งงานเร็วๆ นี้แล้ว เธอมาเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้คู่หมั้นของฉันหน่อยสิ” ฉันเพียงแค่ยิ้มให้อย่างสงบเช่นเดิม “ไม่ดีกว่า ฉันกำลังจะต้องเดินทางไปที่ที่ไกลแสนไกลในเร็วๆ นี้แล้ว” หลังจากพูดจบ ฉันก็ตบหลังมือของแม่เบาๆ เพื่อเป็นสัญญาณให้ท่านรีบเข็นฉันกลับบ้าน

ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือน ตอนที่ไปร่วมงานกาล่าการกุศลกับสามี มาเฟียมัสซิโม และจู่ๆ มาเฟียตระกูลศัตรูก็บุกเข้าโจมตีเรา ฝูงชนแตกตื่นหนีตาย ฉันถูกกระแทกล้มลงกับพื้นอย่างแรง เลือดไหลนองไปทั่ว มัสซิโมสติแตก เขาตะโกนเรียกหาแพทย์อย่างบ้าคลั่ง ร้อนรนแทบขาดใจเพื่อช่วยชีวิตลูกของฉัน แต่เมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้นมา พวกเขากลับหายไปแล้ว หายไปทั้งคู่ ไม่มีลูก ไม่มีมัสซิโม ฉันจำเสียงปืนได้ จำได้ว่ามัสซิโมใช้ร่างของเขาบังฉันเอาไว้ ความหวาดกลัวอันหนาวเหน็บเกาะกุมหัวใจ ฉันฝืนพาตัวเองขึ้นนั่งบนวีลแชร์แล้วรีบตรงไปตามโถงทางเดิน และนั่นคือตอนที่ฉันได้ยินพวกเขา... มัสซิโมกับหมอ "บอสครับ ผมเสียใจด้วย เราทำทุกอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่เด็ก... เขาไม่รอดครับ" น้ำตาไหลอาบแก้มฉัน พวกมันฆ่าลูกของฉัน ตระกูลศัตรูฆ่าลูกของฉัน ทว่า... คำพูดประโยคถัดมากลับทำให้โลกทั้งใบของฉันพังทลาย "มีทีมแพทย์แค่ทีมเดียว ฉันจำเป็นต้องเลือก... เบียงก้า... เธอก็กำลังอุ้มท้องลูกของฉันอยู่เหมือนกัน" มัสซิโมถอนหายใจ ก่อนจะออกคำสั่ง "ห้ามใครปริปากบอกอาราเบลล่า เธอจะต้องเลี้ยงดูลูกชายของเบียงก้าเหมือนเป็นลูกของเธอเอง และเขาจะเป็นทายาทเพียงคนเดียวของฉัน" ฉันยกมือขึ้นตะครุบปากตัวเอง หยาดน้ำตาบดบังวิสัยทัศน์จนพร่ามัวขณะที่หันหลังเดินกลับออกมา ผู้ชายที่ฉันรักคือคำโกหกหลอกลวง ก็ได้... ในเมื่อเขาอยากได้สงคราม เขาก็จะได้เห็นดีกัน

ข้อตกลงระหว่างสองตระกูลบีบบังคับให้คู่หมั้นของฉัน มาร์โก คอร์วินี ต้องแต่งงานกับฉัน พ่อแม่ของฉันจากไปตั้งนานแล้ว ส่วนหัวใจของเขา…ไม่เคยมีที่ว่างให้ฉันเลย มันถูกครอบครองโดย อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ เจ้าหญิงแห่งตระกูลคู่อริ ท้ายที่สุด มาร์โกกลืนกินอาณาจักรของครอบครัวฉันอย่างเงียบงัน และปล่อยให้ฉันร่วงหล่นท่ามกลางฝูงหมาป่าเพียงลำพัง เขาควงอิซาเบลลาไว้ข้างกาย ราวกับสมบัติล้ำค่าที่ช่วงชิงมาด้วยชัยชนะ ยี่สิบปีผ่านไป ฉันนอนอยู่บนเตียงแห่งวาระสุดท้าย ลูกชายของฉัน—เลือดเนื้อเชื้อไขของเรา— คือคนที่ถือถ้วยยาพิษในมือ เขาบอกว่าฉันไร้ประโยชน์ บอกว่าพ่อของเขาต้องการอำนาจจากตระกูลฟัลโคเน่ แล้วความมืดก็กลืนกินทุกสิ่ง แต่เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันกลับมาแล้ว… กลับมายังวันที่ทำสัตย์สาบานด้วยเลือด ครั้งนี้ เพื่อปกป้องครอบครัวของฉัน ฉันจะไม่ลงชื่อตัวเองในพันธะนั้นอีก ฉันเซ็นชื่อของเธอแทน อิซาเบลลา ฟัลโคเน่ ส่วนฉัน…ฉันนำมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ติดตัว แล้วหายไปจากชีวิตของเขาอย่างเงียบงัน ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมเป็นคนโง่ที่ยอมหลั่งเลือด เพื่อผู้ชายที่ไม่เคยเป็นของฉันอีกต่อไป.

วันชาติจีน ดาวประจำโรงเรียนแต่งงาน เธอส่งข้อความเชิญเพื่อนร่วมห้องทุกคนไปร่วมงานผ่านแชทกลุ่ม ตอนแรกฉันแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่เธอกลับแท็กชื่อฉันโดยตรง “เสิ่นเหยียน ถึงเธอจะชอบอ้างตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีตอนที่เรียนอยู่มัธยม ฉันก็ไม่ถือสาอะไรหรอกนะ ฉันยอมให้เธอมาเข้าร่วมงานแต่งสุดหรูหราของฉันในวันพรุ่งนี้” จากนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นเข้ามาส่งเสริมว่า “ดาวโรงเรียนของเราใจกว้างจริงๆ มิน่าล่ะถึงแต่งงานเข้าตระกูลลู่ได้ แม้แต่เสิ่นเหยียนที่ชอบอวดรวยจอมปลอมยังยอมให้อภัย!” “คนอย่างเสิ่นเหยียนคู่ควรจะเข้าร่วมงานแต่งในคฤหาสน์ของดาวโรงเรียนเหรอ? ไว้หน้าเธอเกินไปแล้ว” พอคนเริ่มด่าทอหนักขึ้น ดาวโรงเรียนก็ออกมาช่วยเกลี้ยกล่อม “ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานจนฉันไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว เสิ่นเหยียนทั้งจนทั้งขี้เหร่อยู่แล้ว พวกเราอย่าไปว่าเธอนักเลย” พอเธอพิมพ์แบบนั้น คนในแชทกลุ่มก็พากันเลียแข้งเลียขาเธอยกใหญ่ ชมว่าเธอแสนดีและใจบุญขนาดไหน ฉันแสยะยิ้ม ตอนนั้นเธอแสร้งทำตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีหลอกคนในโรงเรียน แล้วยังใส่ร้ายฉันที่เป็นลูกสาวเศรษฐีตัวจริงว่าพูดโกหก ทำให้ฉันถูกคนทั้งโรงเรียนด่า ฉันเปิดดูการ์ดเชิญในกลุ่มแชท ก่อนจะเห็นว่าคฤหาสน์ที่จัดงานแต่งคือบ้านของฉันเอง เจ้าบ่าวที่อยู่ในรูปก็คุ้นตามาก นี่ไม่ใช่คนขับรถของสามีฉันหรอกหรือ? พอคิดได้แบบนี้ฉันก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ได้สิ ฉันจะไปร่วมงานแต่งของเธอแน่นอน!”

พอทะลุมิติมาเป็นเบต้าตัวร้ายในนิยายโอเมก้าเวิร์ส ผมก็พุ่งไปออฟเด็กในไนต์คลับ ไม่ต้องกังวลด้วยว่าพอนอนด้วยแล้วจะได้รับผลกระทบจากฟีโรโมน และไม่ไปแย่งอัลฟากับตัวเอกโอเมก้าจนตายอย่างอนาถ แต่ใครมันจะไปรู้ว่าตัวท็อปที่ผมจ้างมาจะกลายเป็นพ่อพระเอกฝ่ายรุกไปได้? ผมถูกมัดให้นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น อ้อนวอนให้เขาปล่อยผมไปสักครั้ง ชายหนุ่มสะบัดแส้เบาๆ ไล่สายตาไปตามผิวของผมทีละนิดๆ แล้วก็ยิ้ม หนึ่งเดือนหลังจากนั้นผมหนีออกมาจากวิลล่า ทว่ากลับถูกจับอีกครั้ง “ฉันให้ทางรอดนายแล้วนะ ทำไมยังหนีอีก?” ผมกอบกุมบั้นท้ายพลางตะโกนด่าว่า “สู้คุณทำผมให้สุดไปเลยเถอะ!” ชายหนุ่มพยักหน้าพลางว่าได้ ตอนกลางคืนจะทำให้ผมแบบสุดแน่

หลังจากที่ผมประกาศถอนตัวออกจากวงการบันเทิง ทุกคนต่างก็ปรบมือว่าดี มีเพียงฉินอวิ๋น ดาวดวงใหม่ผู้มีพรสวรรค์ด้านการประพันธ์เพลง และเป็นแฟนหนุ่มในข่าวลือของแฟนสาวผมเท่านั้นที่กล่าวคัดค้าน เขาเสแสร้งตีหน้าซื่อต่อหน้านักข่าวมากมาย “ต่างก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดกันทั้งนั้นครับ รุ่นพี่ฉือหย่วนเป็นอัจฉริยะที่วงการดนตรีนี้ไม่อาจขาดเขาไปได้ ผมหวังมากๆ เลยครับว่าเขาจะกลับเข้ามาในวงการแห่งเสียงเพลงนี้อีกครั้ง” ผมปิดโทรศัพท์ลง เมินเฉยต่อคำพูดของเขา ในชาติก่อน ผลงานของผมเหมือนกับเพลงที่เขาประพันธ์เองทุกกระเบียดนิ้ว ชาวเน็ตต่างเรียกผมว่าไอ้สุนัขขี้ก๊อบ สมควรตายไปให้หมดทั้งบ้าน ผมไม่พอใจและไม่อยากยอมรับ จึงเผยทุกขั้นตอนในกระบวนการการประพันธ์เพลงออกมา แต่ไม่ว่ายังไงก็ไม่อาจชนะเวลาที่ปล่อยผลงานออกมาได้ เพลงใหม่ของเขาปล่อยออกมาก่อนผมเพียงสิบนาที เป็นเพราะเวลาเพียงสิบนาทีนี้ ทำให้ชาวเน็ตต่างส่งพวงหรีดและแต่งรูปถ่ายตั้งหน้างานศพให้ผม ที่หนักไปยิ่งกว่านั้นคือบางคนถึงกับมาสาดสีใส่บ้านของผม แม้เป็นเวลาเพียงแค่ไม่กี่ปี แต่ความรุนแรงทางออนไลน์ที่กระทำมาอย่างต่อเนื่องทำให้ผมป่วยเป็นโรคซึมเศร้า พ่อแม่ของผมใช้เงินและทรัพย์สมบัติทั้งหมดเพื่อพิสูจน์ความจริงแทนผม แต่กลับโดนแฟนเพลงที่บ้าคลั่งวางเพลิงจนเสียชีวิต สุดท้าย ในวันที่ผลงานเพลงประพันธ์ของเขาได้รับรางวัล ก็เป็นวันที่ผมกระโดดลงมาจากตึกสูง แต่กลับไม่คาดคิดเลยว่า เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ผมจะได้เกิดใหม่ในวันที่เพลงใหม่ประกาศพอดิบพอดี

สามีใหม่ของฉันต้องการจะฆ่าฉัน ณ เวลานี้ เขากำลังถือมีด แล้วเดินเข้ามาหาฉันทีละก้าวๆ บังคับให้เดินไปที่ระเบียงห้อง อาวุธแหลมคมทิ่มแทงทะลุทรวงอกของฉัน เขายื่นมือผลักฉันตกลงไปจากตึกชั้น 20 แต่ในขณะเดียวกัน ฉันก็สังเกตเห็นคราบน้ำตาบริเวณหางตาของเขา เขาพูดว่า "ไม่เจอกันนาน หวังว่าจะสบายดีนะ คนรักที่สมบูรณ์แบบของผม"

เมื่อใกล้เลิกงาน เพื่อนร่วมงานเสียวหย่ามาหาฉันและอยากให้ฉันทํางานกะกลางคืนแทนเธอ ฉันปฏิเสธเพราะมีธุระหลังเลิกงาน คืนนั้น ระหว่างเข้าเวรเธอก็ถูกไล่ออกจากหน่วยงานเพราะออกจากหน้าที่โดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยเหตุนี้ จางเมิ่งหย่าจึงเกลียดฉันและผลักฉันลงบันไดเมื่อฉันท้องใกล้คลอด “หน่วยงานที่ฉันสอบเข้าได้อย่างยากลําบาก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันก็คงไม่ถูกไล่ออก” “ถ้าฉันต้องมีชีวิตที่ยากลําบาก แกก็อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีเหมือนกัน” สุดท้ายฉันตกเลือดจนตาย หนึ่งศพสองชีวิต พอลืมตาอีกครั้ง ฉันกลัยกลับไปในวันที่จางเมิ่งหย่าหาฉันขอเปลี่ยนกะ ที่แท้คนที่เธอทิ้งหน้าที่ไปรนัดส่วนตัวโดยพลการด้วยก็คือสามีของฉัน