Cerita Pendek & Novel

ในวันเกิดของฉัน ลูกพี่ลูกน้องที่เรียนบัลเล่ต์ได้รับบาดเจ็บที่ขา พ่อใช้ไม้ตีขาฉันอย่างแรงด้วยความโกรธ ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขากลับประชดประชันอย่างรําคาญใจ “แกรู้จักเจ็บแล้วเหรอ? ตอนแกผลักพี่สาวแกตกบันได ทำไมไม่รู้ว่าเขาก็เจ็บเหมือนกัน?” เขาตีฉันแรงขึ้นจนฉันร้องไม่ออกอีกแล้ว เพื่อให้ฉันจําได้ เขาโยนฉันที่กําลังจะตายเข้าไปในห้องใต้ดินอีกครั้ง “หลินเหยาเหยา แกตัดความคิดสกปรกของแกทิ้งได้เมื่อไหร่ ฉันก็ปล่อยแกออกมาเมื่อนั้น!” แต่เมื่อเขาเปิดห้องใต้ดินอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงศพที่เน่าเปื่อยของฉันเท่านั้น *

ตอนฉันตั้งครรภ์ได้เก้าเดือน หญิงในดวงใจของสามีก็หาข้ออ้างย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ทุกครั้งที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอมักจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก ทำท่าทางราวกับว่าเห็นภาพบาดตาบาดใจ ส่วนสามีก็ปักใจเชื่อว่าฉันจงใจแอ่นท้องยั่วโมโหหญิงในดวงใจของเขา “หรานหร่านร่างกายอ่อนแอจนมีลูกไม่ได้! เธอยังจะมาเดินแอ่นท้องต่อหน้า กระตุ้นอารมณ์เขาทั้งวันอีก! ดูท่าถ้าไม่สั่งสอนสักหน่อย เธอคงไม่จำสินะ!” เขาสั่งให้คนจับฉันไปขังไว้ในห้องใต้หลังคาที่ถูกทิ้งร้างมานานและยังห้ามไม่ให้ใครส่งอาหารให้ฉันเด็ดขาด ฉันดิ้นรนอ้อนวอนพร้อมกับบอกเขาว่าผลอัลตราซาวนด์บอกว่าลูกแฝดตัวใหญ่เกินไปและหมอก็กำชับให้ฉันต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเพื่อรอคลอดภายในวันนี้ ทว่าเขากลับทำราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขัน เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบราวกับเศษน้ำแข็งว่า: “เธอยังมีเวลาอีกตั้งสามวันกว่าจะถึงกำหนดคลอด! อย่ามาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ตรงนี้! กลับไปสำนึกผิดในห้องใต้หลังคาซะ! นี่เป็นจุดจบของการที่เธอคอยหาเรื่องหรานหร่าน!” ฉันปวดท้องจากการบีบตัวของมดลูกอย่างรุนแรงจนจิกเล็บหัก แต่ก็ยังไม่มีใครมาเปิดประตูให้ เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเจียนตายดังก้องอยู่ในห้องใต้หลังคาเนิ่นนาน กระทั่งร่างทั้งร่างแช่อยู่ในกองเลือดและตรงช่องคลอดช่วงล่างที่โชกชุ่มไปด้วยเลือดก็ยังมีทารกที่ยังไม่เป็นรูปร่างสมบูรณ์ติดคาอยู่ สามวันต่อมาสามีที่กำลังกินโจ๊กซึ่งมีรสชาติไม่ถูกปากก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า: “ไปตามเจียงจื้อออกมาทำโจ๊กให้ฉันสักถ้วยแล้วค่อยให้เธอไปขอโทษหรานหร่าน ถ้าเธอมีท่าทีสำนึกผิดอย่างจริงใจก็ค่อยส่งตัวไปคลอดลูกที่โรงพยาบาล” ไม่มีใครกล้าขานรับ เพราะว่าเลือดที่ไหลซึมออกมาจากห้องใต้หลังคานั้นได้ไหลลามลงมาจนถึงบันไดขั้นที่สองแล้ว

ลู่รั่วซีมีโอกาสยั่วยวนซางเป่ยเฉินให้ขึ้นเตียงด้วยกันถึง 19 ครั้ง ขอแค่สำเร็จเพียงครั้งเดียว เธอก็ถือว่าชนะ หากทั้ง 19 ครั้งล้มเหลว เธอจะต้องยอมสละตำแหน่งภรรยาของคุณชายซางไปอย่างไม่มีข้อแม้ นั่นคือข้อตกลงที่เธอลงนามไว้กับแม่เลี้ยงของซางเป่ยเฉินด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า เธอจะไม่มีทางแพ้ ทว่าน่าเสียดาย โอกาสทั้ง 18 ครั้งก่อน กลับล้มเหลวไม่เป็นท่า และแล้วก็มาถึงครั้งที่ 19 ...

วันวิวาห์ ในวันวิวาห์ของฉันเอง คู่หมั้นของฉันกับน้องสาวของฉันที่ชื่อว่ากู้หลาน กำลังพัวพันกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งอยู่ในห้องรับรองแขก และถูกจับได้คาหนังคาเขาต่อหน้าผู้คน ฉันกลายเป็นตัวตลกของงาน กลายเป็นที่ซุบซิบนินทาไปทั่วทั้งงาน แต่แล้วลู่จิ่งชวนซึ่งเป็นเพื่อนเล่นวัยเด็กของฉัน กลับก้าวออกมาคลี่คลายสถานการณ์ คุกเข่าขอฉันแต่งงานต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผย เพื่อปกป้องฉันจากความอับอาย หลังแต่งงาน เขาก็ดูแลฉันอย่างดี ตามใจฉันทุกอย่าง เพียงแต่เรื่องบนเตียงของเรานั้นไม่ราบรื่น เขามีปัญหาทางเพศมาโดยตลอด จนกระทั่งปีนี้หลังจากที่เราได้ทำเด็กหลอดแก้ว ฉันจึงได้ตั้งครรภ์ หลังจากนั้น เขาก็ยิ่งดูแลฉันอย่างทะนุถนอมเป็นพิเศ ฉันคิดว่า เขาคือที่พักพิงสุดท้ายของฉันอย่างแท้จริง จนกระทั่งวันนั้น ฉันได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับเพื่อน "อาชวน นายมันใจร้ายเกินไปแล้วนะ กู้หนิงดูแลนายดีขนาดนั้น นายกล้าดียังไงถึงได้สลับไข่ให้กู้หนิงอุ้มบุญแทน เพราะกู้หลานกลัวเจ็บ ไม่กล้ามีลูกงั้นเหรอ?" "อีกอย่าง อีกสองเดือนเด็กก็จะคลอดแล้ว นายคิดจะทำยังไงต่อไป?" เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา "พอเด็กคลอดแล้ว ฉันก็จะอุ้มลูกไปให้อาหลาน เพื่อเติมเต็มความปรารถนาของเธอ" "ส่วนกู้หนิง ฉันก็จะบอกเธอว่าลูกแท้งไปแล้ว" "ชีวิตที่เหลืออยู่ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอเอง" มิน่าล่ะ ความอ่อนโยนเอาใจใส่ที่ฉันเคยคิดว่าได้รับนั้น แท้จริงแล้วมันเป็นเพื่อเธอคนนั้นทั้งหมด ฉันหันหลังกลับ และนัดหมายการผ่าตัดทันที เด็กสกปรกคนนี้ ฉันไม่ต้องการแล้ว และชีวิตสมรสจอมปลอมนี้ ฉันก็ไม่ต้องการอีกต่อไป

น้องสาวบุญธรรมของสามีนัดฉันออกไปทานข้าว ในตอนที่ทานข้าวได้เจอเหตุการณ์แผ่นดินไหว สามีที่เป็นนักดับเพลิงมาช่วยพวกเราทันที กลับเป็นเพราะพวกเราถูกทับอยู่ใต้หินก้อนใหญ่ ทำได้แค่ช่วยออกไปก่อนหนึ่งคน เพื่อช่วยน้องสาวบุญธรรมที่ร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยออกไปก่อน สามีจึงปล่อยฉันที่ตั้งครรภ์ห้าเดือนเอาไว้ ฉันขอร้องอ้อนวอนให้เขาช่วยฉัน เขาปล่อยให้หินขนาดใหญ่กระแทกแขนของฉันจนหัก "โยวโยวร่างกายอ่อนแอป่วยบ่อยตั้งแต่เด็ก ปล่อยเธอไว้ที่นี่เธอจะตาย" แต่หลังจากฉันตายไป เขาก็เกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา

พี่ชายของเซี่ยหลิงตายไปแล้ว แม่ของเขาจึงเสนอให้เขารับผิดชอบทั้งสองครอบครัว โดยการแต่งงานกับเจียงหว่านซิงภรรยาของพี่ชายที่กำลังตั้งครรภ์ ทว่าเซี่ยหลิงกลับปฏิเสธอย่างเด็ดขาด "เฉียวเล่อคือชีวิตของผม ผมยอมไม่สืบทอดตำแหน่งบอสมาเฟียของพี่ชาย แต่จะไม่มีวันหักหลังภรรยาของตัวเองเด็ดขาด!" ฉันซาบซึ้งใจอย่างมากกับความรักเดียวใจเดียวของเซี่ยหลิง ทว่ากลับบังเอิญไปได้ยินบทสนทนาระหว่างเขากับแม่เข้า "เด็กในท้องของเจียงหว่านซิงเป็นลูกของแกชัดๆ ทำไมแกถึงไม่ยอมแต่งงานกับเธอ?" เซี่ยหลิงพ่นควันบุหรี่ สายตาทอดมองไปไกล "ผมเคยรับปากเจียงหว่านซิงว่าจะทิ้งทายาทไว้ให้พี่ชาย แต่เรื่องนี้รู้กันแค่พวกเรา ถ้าเฉียวเล่อรู้เข้า ผมตายแน่!" แม่ของเซี่ยหลิงพูดอย่างไม่พอใจ "เธอรู้แล้วจะทำไม? ตัวเธอเองท้องไม่ได้ หรือจะยอมให้ตระกูลเซี่ยของเราต้องไร้ทายาทสืบสกุล? เซี่ยหลิงพูดแทรกเธอด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "ถ้าเธอรู้ เธอจะต้องทิ้งผมไปแน่ ผมรับผลของการสูญเสียเธอไปไม่ไหวหรอก! ถ้าแม่ยังอยากอุ้มหลาน ก็หุบปากไปซะ!" ฉันเดินจากมาด้วยตัวที่สั่นเทา เลือดในกายค่อยๆ เย็นเฉียบลงทีละน้อย เซี่ยหลิงรู้จักฉันดี ในความรักของฉันไม่ยอมให้มีเม็ดทรายเจือปนแม้แต่เม็ดเดียว ดังนั้นหลังจากที่เขาหักหลังฉัน ฉันก็ตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว

ปีที่สามของการแต่งงานกับกู้เจ๋อเฟิง จู่ๆ กู้เจียวเจียวน้องสาวบุญธรรมของเขาส่งคลิปหนึ่งมาให้ฉัน ฉันเปิดดู เห็นกู้เจ๋อเฟิงกำลังใช้เนกไทที่ฉันเพิ่งให้เขา ผูกน้องสาวบุญธรรมของเขาไว้ที่หัวเตียง ส่วนน้องสาวบุญธรรมนอนอยู่ด้านล่างตัวเขาในสภาพเปลือยเปล่า เอาแต่เรียกเขาว่าสามีอยู่อย่างนั้น หลังเสร็จภารกิจ พวกเขากอดกันแน่น กู้เจียวเจียวคล้องคอเขาแล้วพูดอ้อน “ฉันไม่ชอบแหวนที่พี่ให้ เอาไปให้พี่สะใภ้สิ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดจากน้องสาว” วันต่อมา ฉันนั่งอยู่ในห้องอาหารสุดหรู มองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้าอย่างเหม่อลอย ทันใดนั้นผู้ช่วยเข็นเค้กก้อนใหญ่เดินมาหาฉัน “นายท่านติดธุระกะทันหัน เลยฝากฉันเอาของขวัญวันเกิดมาให้คุณ” ในกล่องคือแหวนวงที่น้องสาวบุญธรรมของเขาไม่ต้องการ อีกฝ่ายส่งรูปภาพใหม่มาอีกแล้ว กู้เจ๋อเฟิงไปหาหมอกับน้องสาวบุญธรรมที่โรงพยาบาล ฉันไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เซ็นเอกสารการหย่าอย่างใจเย็น แล้วก็สั่งให้คนไปเตรียมงานแต่งงาน “คุณนาย เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวชื่ออะไรเหรอ?” “กู้เจ๋อเฟิงกับกู้เจียวเจียว” อีกเจ็ดวัน ฉันจะทำให้คนทั้งโลกรู้ว่านายท่านที่ทำตัวเคร่งขรึม แอบเล่นชู้กับน้องสาวบุญธรรมอย่างสุดเหวี่ยงขนาดไหน

ในวันที่จวนแม่ทัพตั้งโลงศพ สามีของข้ากลับประกาศว่าจะควบแต่งภรรยาสามเรือนเพื่อสืบทอดทายาท ใครจะคาดคิด พี่สะใภ้ใหญ่จะเอาหัวชนใส่เสาทันที ส่วนพี่สะใภ้รองก็เตรียมผูกคอตายตาม ทั้งคู่ต่างประณามว่าเขาเหยียบย่ำความบริสุทธิ์และศักดิ์ศรีของแม่ม่ายภรรยาวีรบุรุษ คนทั้งจวนคุกเข่าลงไปเป็นแถบ ต่างอ้อนวอนขอให้พวกนางช่วยสืบทอดทายาทให้แก่พี่ชายผู้ล่วงลับทั้งสองคน ข้าคิดว่าเรื่องนี้ช่างเหลวไหลสิ้นดี จึงพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วคว่ำโต๊ะเซ่นไหว้อย่างแรง ข้าชี้นิ้วด่ากราดใส่หน้าสามีว่าเป็นพวกหน้าซื่อใจคดและเดรัจฉานในคราบคน ทั้งยังด่าพวกพี่สะใภ้ว่าทำเป็นรักนวลสงวนตัวทว่าเนื้อแท้คือหญิงแพศยา พร้อมกับด่าคนอื่น ๆ เสียจนไม่มีชิ้นดี ข้าไม่อาจกลืนกล้ำความอัปยศนี้ลงไปได้ จึงลากพวกนางขึ้นโรงขึ้นศาล ฟ้องร้องข้อหาลักลอบสมสู่ในระหว่างไว้ทุกข์ ทว่าพวกนางกลับแว้งกัด ใส่ร้ายว่าข้าขี้อิจฉา ต้อนหญิงม่ายผู้ซื่อสัตย์และภักดีให้ต้องจบชีวิต ตระกูลฝ่ายมารดาของข้าถูกผู้ตรวจการราชการฎีกาฟ้องร้อง จนท่านพ่อต้องถูกปลดจากตำแหน่งและเนรเทศกลับบ้านเกิด ส่วนข้าถูกหนังสือหย่าขาดขับไล่ออกจากจวนแม่ทัพ และต้องสิ้นใจอย่างโดดเดี่ยวในศาลเจ้าร้าง หลังจากตายไปข้าถึงได้รู้ว่า ที่แท้พวกเขาร่วมมือกันตั้งนานแล้ว เพื่อหวังจะฮุบมรดกตระกูลเดิมของข้า การประกาศควบแต่งสามเรือนต่อผู้คน เป็นเพียงกลอุบายบีบให้ข้าลงมือ เพื่อที่สามีจะได้หย่าขาดจากข้าได้อย่างชอบธรรม เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ข้ากลับย้อนเวลากลับมาในวันประกาศควบแต่งเรือนนั้น ใบหน้าสวยของพี่สะใภ้ใหญ่แดงก่ำ "สามีของข้าเพิ่งจากไปได้ไม่นาน น้องสามกลับคิดจะให้พวกเราทำเรื่องเหลวไหลไร้ยางอายเช่นนี้!" พี่สะใภ้รองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "พวกเราเป็นหญิงม่าย ยอมตายเสียดีกว่าที่จะยอมให้ชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของบรรพชนต้องมัวหมอง!" ข้านั่งนิ่งอยู่บนตั่งประธาน ค่อย ๆ จิบชารสเลิศ และเฝ้ามองพวกนางเล่นละครฉากใหญ่ให้จบอย่างเงียบเชียบ ชาตินี้ ข้าจะทำให้พวกนางสมปรารถนาเอง

"ลู่ลู่ ความรู้สึกตอนโดนขี่ม้าแบบนี้มันสบายดีไหมจ๊ะ?" ลูกสาวบุญธรรมสวมชุดเด็กสาววัยมัธยมปลายสุดเซ็กซี่ กำลังคุกเข่าหมอบลงกับพื้น บั้นท้ายงอนงามยกชูขึ้นสูง ผมขึ้นนั่งควบอยู่บนสะโพกผุดผ่องของเธอ มือทั้งสองข้างดึงรั้งผมทรงทวินเทลของเธอไว้ พลางโหมร่างกายกระแทกกระทั้นอย่างหนักหน่วง ในขณะที่พ่อแท้ ๆ ของเธอ ในเวลานี้กำลังนั่งเล่นไพ่อยู่ในห้องข้าง ๆ

ฉันย้อนกลับมาเกิดใหม่ในวันที่ต้องเลือกสามีพร้อมกับพี่สาว และพบว่าตัวเองได้ยินเสียงในใจของคนอื่นได้ ฉันได้ยินพี่สาวพูดว่า “ครั้งนี้ ฉันจะต้องชิงสามีดี ๆ มาเป็นของตัวเองก่อนให้ได้” จากนั้น เธอก็รีบร้อนดึงตัวสามีผู้แสนอ่อนโยนที่ฉันเคยแต่งงานด้วยในชาติที่แล้วไป และทิ้งผู้ชายชอบใช้ความรุนแรงที่ตบตีเธอทุกวันในชาติที่แล้วไว้ให้ฉัน ฉันหัวเราะ เธอคิดว่าคนที่ฉันแต่งงานด้วยเมื่อชาติก่อน นิสัยดีจริง ๆ งั้นเหรอ

ข้าเป็นหมอหญิงคนหนึ่ง ตอนที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร ได้ช่วยชีวิตฮ่องเต้ที่บาดเจ็บสาหัส เขาตกหลุมรักข้าตั้งแต่แรกเห็น พยายามใช้ทุกวิถีทางเพื่อแต่งข้าเป็นภรรยา เพื่อข้าแล้ว เขายอมขับไล่นางสนมในวังหลังออก แต่งตั้งข้าเป็นฮองเฮาโดยไม่สนใจคำทัดทานของผู้คน สัญญากับข้าว่าจะรักเพียงข้าผู้เดียวตลอดชาติภพ แต่หลังจากข้าเป็นฮองเฮามาได้เจ็ดปี เขากลับพาตัวบุตรสาวจากจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วเข้ามาในวัง มอบความรักความโปรดปรานให้ทุกวัน แล้วยังพระราชทานปิ่นหงส์ที่เป็นของฮองเฮาให้นางอีก ข้าเห็นดังนั้นก็เขียนจดหมายไปหาท่านอาจารย์ “อาจารย์ ท่านกล่าวถูกต้องแล้ว ใต้หล้านี้บุรุษล้วนโลเลหลายใจ ฮ่องเต้ก็มิต่างกัน สามวันหลังจากนี้ ข้าจะแกล้งตายแล้วหนีออกจากวัง นับแต่นี้เป็นต้นไปข้าจะติดตามอยู่ข้างกายท่าน ไม่จากไปไหนอีก”

แฟนของฉันเป็นตำรวจ ขณะที่ฉันถูกพวกคนร้ายข่มขู่ และระเบิดบนร่างเหลือเวลาอีกสิบนาทีก่อนจะระเบิด พวกคนร้ายให้ฉันโทรหาเขา แต่ฉันกลับได้รับเพียงคำต่อว่าเข้าเต็ม ๆ จนชะงักไป “ฟางซู เธอยังไม่จบอีกเหรอ? เพราะความหึงหวงเธอถึงขั้นเอาชีวิตมาล้อเล่นเลยเหรอ? เธอรู้ไหมว่าแมวของเชี่ยนเชี่ยนติดอยู่บนต้นไม้มาสามวันแล้ว เชี่ยนเชี่ยนรักแมวตัวนั้นเท่าชีวิตเลยนะ!” “ถ้าฉันไปช่วยคนล่าช้ากว่านี้ เธอได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้ว!” เวลาเดียวกันก็ได้ยินเสียงอ่อนหวานของผู้หญิงดังมาในสาย “ขอบคุณนะคะพี่ชาย พี่ชายยอดเยี่ยมที่สุดเลย” ผู้หญิงคนนั้นก็คือเพื่อนสมัยเด็กของแฟนฉัน ก่อนที่ระเบิดกำลังจะทำงาน ฉันก็ส่งข้อความไปหาแฟนว่า “ลาก่อน ชาติหน้าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย”

คู่หมั้นเป็นนักบินบอลลูน คนในใจเขาอยากจะเสี่ยงบินขึ้นไปที่ความสูงหนึ่งพันเมตร ทว่าฮีเลียมของบอลลูนกลับรั่ว ในชั่วเวลาวิกฤตินั้นคู่หมั้นคว้าร่มชูชีพสำหรับสองคนขึ้นมา เตรียมกระโดดออกไปพร้อมคนในใจเขา ฉันอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา "ฉันตั้งท้องลูกของคุณนะ พาฉันลงไปก่อนได้ไหม?" เขากลับตำหนิมาว่า "นี่มันเวลาอะไร มาหึงหวงอยู่ได้ โกหกเอาเรื่องท้องมาล้อเล่น? เซียวเซียวกลัวความสูง ไม่เหมือนคุณที่เคยเรียนกระโดดร่มมาแล้ว เราจะลงไปรอคุณข้างล่าง" เขาออกแรงสะบัดแขนฉัน ไม่มีแม้ความเป็นห่วงเป็นใย พาคนในใจกระโดดลงไป แต่เขากลับไม่รู้ว่าร่มชูชีพอันเดียวที่ทิ้งไว้ให้ฉัน ถูกคนในใจเขาเจาะรูเอาไว้ ฉันอุ้มลูกในท้องกระโดดลงไปจากความสูงหนึ่งพันเมตร

มายา เพื่อนสนิทที่สุดของฉัน บินตรงจากไมอามีเพื่อมาอยู่กับฉันในสัปดาห์สละโสด ช่วงเวลาแห่งอิสรภาพวันสุดท้ายของฉัน เธอยืนกรานจะจัดปาร์ตี้ส่วนตัวแบบผู้หญิงๆ เพื่อเฉลิมฉลอง พร้อมกับสั่งอาหารเดลิเวอรี่ที่เป็นของโปรดของฉันมาทั้งหมด เธอฝากฉันถือโทรศัพท์มือถือไว้ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นหน้าจอก็สว่างวาบขึ้นมา มีข้อความจากผู้ชายคนหนึ่งส่งเข้ามา มันเป็นรูปผู้ชายไม่สวมเสื้อ พร้อมข้อความว่า: คืนนี้ฉันต้องการตัวเธอ อีกภาพหนึ่งสั่นเตือนตามมาติดๆ มันคือรูปเซ็กส์ทอยและอุปกรณ์พันธนาการราวกับหลุดออกมาจากในภาพยนตร์ ใบหน้าของฉันร้อนผ่าว หัวใจเต้นระรัวกระแทกซี่โครง ฉันเพิ่งจะบังเอิญล่วงรู้ความลับในชีวิตของเธอเข้าซะแล้ว ทว่าภาพถัดมากลับทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบจนแข็งค้าง มันเป็นภาพถ่ายระยะใกล้ของแผงอกผู้ชาย รอยแผลเป็นหยักขรุขระที่ฉันจำมันได้ดียิ่งกว่าเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกซะอีก รอยแผลนั้นเป็นของ ลูเซียโน่ คาร์โบเน่ คู่หมั้นของฉันเอง

ห้าปีหลังจากแต่งงานกับดันเต้ โมเร็ตติ เจ้าพ่อมาเฟียใหญ่แห่งแก๊งชิคาโก โลกใต้ดินทั้งโลกต่างรู้ดีว่าเขารักฉันยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง เขาสักรูปไวโอลิน—เพื่อฉัน—ไว้ข้างตราประจำตระกูลของเขา มันคือสัญลักษณ์แห่งความภักดีที่ไม่มีวันลบเลือน จนกระทั่งฉันได้รับภาพถ่ายจากชู้รักของเขา พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลคนหนึ่ง นอนเปลือยเปล่าอยู่ในอ้อมแขนของเขา ผิวกายเต็มไปด้วยรอยช้ำสีคล้ำจากเซ็กซ์ที่รุนแรง เธอเขียนชื่อตัวเองข้าง ๆ ไวโอลินที่เขาสักให้ฉัน และสามีของฉัน…ก็ยอมให้เธอทำแบบนั้น “ดันเต้บอกว่าความสุขตอนที่อยู่ข้างในตัวฉันมันเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันความเป็นชายของเขา เธอคงทำให้เขาแข็งไม่ได้แล้วสินะ อเลสเซียที่รัก บางทีมันถึงเวลาที่เธอควรถอยออกไปได้แล้วนะ” ฉันไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ฉันแค่โทรออกหนึ่งสาย “ฉันต้องการตัวตนใหม่ และตั๋วเครื่องบินออกไปจากที่นี่”

ก่อนที่พิธีแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ วินเซนต์ คู่หมั้นของฉันได้ประกาศบนดาดฟ้าเรือขนส่งสินค้าของท่าเรือแห่งใหม่ ว่าโซเฟีย น้องสาวต่างแม่ของฉันที่ป่วยเป็นโรคหัวใจและเป็นรักแรกของเขาคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเพียงหนึ่งเดียวของเขา เขาโอบกอดเธอท่ามกลางไฟสปอร์ตไลท์ พร้อมพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "ตามกฎของมาเฟีย คนที่ถูกยอมรับจากผู้อาวุโสหลักเท่านั้น ถึงจะถือเป็นนายหญิงของตระกูล ส่วนคนอื่น... ก็เป็นได้แค่คู่นอนเท่านั้นแหละ" ท่ามกลางคำอวยพรของเหล่าผู้อาวุโสในตระกูล พวกเขาแลกเปลี่ยนสร้อยคอพลอยสีดำ กล่าวคำสัตย์สาบานและให้คำมั่นสัญญาต่อกัน ฉันเฝ้ามองภาพนั้นเงียบ ๆ ก่อนจะนัดหมายเพื่อผ่าตัดทำแท้ง ตั้งแต่อายุสิบหกจนยี่สิบแปดปี ฉันรักวินเซนต์แค่คนเดียวมาตลอดยี่สิบปี แต่ในใจของเขากลับมีเพียงโซเฟียเสมอมา ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันเลือกเดินออกมาดีกว่า ฉันออกเดินทางไปฐานที่มั่นลับในอเมริกาใต้ โดยทิ้งไว้แค่หนังสือแจ้งขอยกเลิกการหมั้น กับของขวัญอำลาอีกหนึ่งชิ้นให้เขา แต่เขาที่มักเมินเฉยฉันมาตลอด กลับกลายเป็นคนจิตใจแตกสลาย จนไม่มีกะจิตกะใจจะบริหารงานของตระกูล...

ในสถานการณ์ที่มีโรคระบาดหนัก เพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวให้สุขสบาย ผมจึงหาอาชีพเสริมที่เป็นงานถนัดอย่างการเป็น----หมอนวดตาบอด แต่ผมคิดไม่ถึงเลยว่า ชั้นบนสุดของร้านหมอนวดตาบอด จะยังซ่อนบริการลับพิเศษบางอย่างเอาไว้ ลูกค้ารายแรกที่ผมต้องเจอหลังจากขึ้นไปทำงานบนชั้นสูงสุด คือหลิงเซียวเซียว ประธานหญิงคนสวยผู้ยิ่งใหญ่ในบริษัทที่ผมทำงานอยู่ เธออยากให้ผมบริการนวดเธอด้วยวิธีการพิเศษ...

น้องสาวบุญธรรมใส่ร้ายว่าฉันทำให้เธอเกิดอาการแพ้ พี่ชายทั้งสามคนจึงจับฉันขังไว้ในห้องใต้ดินที่แคบและอากาศไม่ถ่ายเท แถมยังใช้โซ่ล็อกประตูไว้ด้วย ฉันใช้แรงทั้งหมดทุบประตูห้องใต้ดิน ขอร้องให้พี่ชายทั้งสามคนปล่อยฉันออกไป ก่อนไปพี่ชายคนโตที่เป็นบุคคลแถวหน้าในวงการธุรกิจ พูดตำหนิด้วยสีหน้าเย็นชา “ปกติเธอกลั่นแกล้งเหล่ยเหล่ย ฉันยังพอทนได้ แต่รู้อยู่แก่ใจว่าเหล่ยเหล่ยแพ้อาหารทะเล เธอยังจงใจให้เหล่ยเหล่ยกินอีก นี่มันตั้งใจทำร้ายกันชัดๆ ไม่ใช่หรือไง? เธอทบทวนการกระทำของตัวเองอยู่ในนั้นก่อนแล้วกัน!” พี่ชายคนรองที่เป็นนักร้องเสียงเทพซึ่งเป็นดาวดวงใหม่ของวงการ รวมถึงพี่ชายคนที่สามที่เป็นจิตรกรมือหนึ่งพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “คนร้ายกาจอย่างเธอยังมีหน้ามาหาข้ออ้าง แสร้งทำเป็นน่าสงสารอีก อยู่รับสภาพในนั้นไปเถอะ!” เมื่อพูดจบ พวกเขาอุ้มน้องสาวบุญธรรมที่ตัวสั่นงันงกไปโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว ออกซิเจนค่อยๆ ลดลง ฉันรู้สึกหายใจลำบากขึ้นทุกครั้ง สุดท้ายก็สิ้นใจอยู่ในนี้ หลังผ่านไปสามวัน พวกพี่ชายพาน้องสาวบุญธรรมกลับมาจากโรงพยาบาล จึงนึกถึงฉันขึ้นมาได้ แต่ไม่รู้เลยว่าฉันขาดอากาศหายใจตายอยู่ในห้องใต้ดินที่คับแคบแล้ว

"อาคะ ถ้าจะนวดต้องถอดกางเกงด้วยเหรอ?" ช่วงกลับบ้านต่างจังหวัดในวันปีใหม่ ฉันดันกินอะไรผิดสำแดงจนปวดท้องหนัก แต่ในหมู่บ้านห่างไกลแห่งนั้นไม่มีโรงพยาบาลหรือคลินิกให้พึ่งพา จึงจำใจต้องให้หมอเฒ่าในชนบทช่วยรักษา แต่จู่ ๆ เขาก็ดึงกางเกงฉันลงแล้วพูดว่า "เธอไม่เข้าใจหรอก นี่เป็นการขับพลังชั่วร้ายออกจากร่างกายเธอ" ส่วนล่างของฉันเปียกชุ่มไปหมด และเขาก็ได้เห็นมันในตอนที่เขาถอดกางเกงลง ความปรารถนาของเขาพวยพุ่ง จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าใส่ฉันทันที...

“เหยียนจี๋สือ เมื่อไหร่เจ้าจะรับข้าเป็นภรรยา?” ซูจือจือร่างเปลือยกาย ถูกบุรุษที่สูงกว่าหนึ่งศีรษะกดทับบนตั่งนอน เสียงขยับเคลื่อนไหวเป็นจังหวะดังอย่างต่อเนื่อง กรามของบุรุษเกร็งตึง เหงื่อร้อนผ่าวหยดลงบนแผ่นหลังของนาง “ขอแค่เจ้าตกลง ฉางเล่อ……” ฉางเล่อ ซูจือจือที่เดิมทีเคลิบเคลิ้มอยู่ เลือดทั้งร่างกายพลันเย็นเฉียบลงไปทันที นางหัวเราะเยาะตัวเอง ซูฉางเล่ออีกแล้ว หลังเสร็จกิจนางเดินไปยังเรือนหลัก ริมฝีปากแดงยกยิ้มขึ้นดุจดั่งปีศาจในยามรัตติกาล “บอกท่านพ่อข้า ว่าข้าตกลงแต่งงานกับพระเก้าพันปีแทนซูฉางเล่อลูกนอกคอกนั่น……”