พิศวาสสุดหักห้าม นิยาย & เรื่องราว

“เธอจะไม่มีวันออกไปจากเกาะนี้ได้ถ้าฉันไม่อนุญาต...” เสียงห้าวๆ แฝงไปด้วยความโกรธเกรี้ยวดังขึ้นเสมือนเสียงของซาตานที่จะมากระชากวิญญาณไปจากกายเธอ ยิ่งเธอเห็นแววตากร้าวกระด้างของเขาเมวีก็เหมือนหัวใจหล่นไปอยู่บนพื้นทรายนุ่ม เท้าบางถอยกรูดก้าวถอยหลังอย่างอัตโนมัติเมื่

เธอพูดเล่นๆออกมาแต่ทำคนคนฟังพยักหน้ารับคำ "ครับผม ไม่มีเด็ดขาด เชื่อใจได้เลย ผมไม่วอแวกับใครหรอกนอกจากกับเด็กคนนี้คนเดียว"

ในห้วงพิศวาสที่ความกระสันซ่านครอบงำจิตใจ มะเฟืองดีดดิ้นกระดกสะโพกเข้าหา หญิงสาวตะลึงพรึงเพริด ตะเกียตะกายอยากไปถึงจุดสุดยอดของเกมกาม เพราะเธอรู้ดีว่ามันหวานซ่านและเสียวสะท้านปานใด

คำตอบสั้นๆ ยิ่งทำให้คนฟังโมโห แค่มันหมั่นไส้เค้า ไปชกเค้าแว่นแตก จนต้องจ่ายค่าทำขวัญไปห้าหมื่น มันใช่หรอ " ไอ้เวร แค่มึงหมั่นไส้มัน กูต้องจ่ายเงินไปครึ่งแสนนะ " คนที่เพิ่งเสียเงินไป บ่นออกมา

พิมพ์นารากอดแขนเขาแน่น ดวงตาสั่นไหวเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บช้ำ “พิมพ์แค่ไม่อยากให้พี่ต้องยุ่งกับผู้หญิงแบบนั้น…” และนั่น... คือสิ่งที่เขา “เชื่อ” มาโดยตลอด เชื่อจนกลายเป็น ความจริงในใจ แม้จะไม่มีหลักฐานอะไรนอกจากคำพูดของพิมพ์นารา

และเอ่ยกำชับ “มันห้ามกันได้ด้วยเหรอ บางทีก็ไม่ได้อยากเป็นหรอกนะ” “ก็เข้าใจ แต่…” “รับไม่ได้?” “เปล่า ออกอาการแล้วนะ” ยื่นมือไปบีบแก้มเปมิศาเบาๆ

ชายชราผู้หนึ่งยืนพิงไม้เท้า พึมพำเสียงดังพอให้คนข้าง ๆ ได้ยิน “ดอกไม้ที่เขาว่าจะตัดราก กลับงอกขึ้นบนกองหิมะ น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก”

หญิงสาวทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้างของตัวเองอย่างหมดแรง เธอเหม่อมองไปยังเพดานตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน “รักต้องห้าม” เด็กสาวพึมพำออกมาพร้อมกับมือบางลูบลงที่อกข้างซ้ายของตัวเองอย่างเบามือ

คำสาปของฉัน ความพินาศของฉัน ความปรารถนาที่ต้องห้ามที่สุดของฉัน เธอดูสงบสุข เหมือนสิ่งที่เราทำเมื่อหลายชั่วโมงก่อนไม่หนักอึ้งอยู่บนบ่าของเธอเหมือนที่หนักอึ้งอยู่บนบ่าของฉันตอนนี้ เหมือนเธอไม่เคยรู้จักความรู้สึกผิด แต่ฉันรู้ ฉันยังรู้สึกถึงรสชาติของเธออยู่ในป าก สัมผัสของผิวเธอยังติดอยู่ที่ฝ่ามือ เสียงครางที่กระซิบข้างหูยังดังก้องอยู่ในหัวเหมือนเสียงสะท้อนที่ยังไม่จางหาย

หญิงสาวหันไปตวาดเสียงแว้ดๆใส่ชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจสุดๆ “ฉันขอสั่งห้ามเธอติดต่อกับเจ้าหมอนั่นอีก นี่เป็นคำสั่ง” ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เคร่งเครียด พยายามสะกดอารมณ์ความหึงหวงของตัวเองไว้ ไม่ให้แสดงออกมามากเกินไป “นายมันบ้าไปแล้วโจ”