Novel & Cerita นักล่า

นักฆ่าร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว หวังจิ้งเสวียนเลิกคิ้วเล็กน้อย “จากผู้ใด?” นักฆ่ากัดฟันแน่นหยาดเหงื่อผุดทั่วใบหน้า “เป็น...เป็นคนจากในตัวเมือง มิเคยเห็นหน้าชัด ๆ แต่...แต่เขาให้กระหม่อมมุ่งเป้าไปที่องค์รัชทายาทกับหลิวอ๋อง!”

คีรินทร์ทวนคำ “นั่นแหละปัญหา” ฟ้าใสตอบกลับทันควัน “ปริมคิดว่าตัวเองเป็นนักล่า แต่ตอนนี้กำลังกลายเป็นเหยื่อที่สับสน”

‘เอาล่ะ ผมต้องเริ่มนึกเนื้อเรื่องหลักที่เดินตามแบบนิยายก่อน หลังจากนั้นค่อยดูอีกทีว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อจากนั้นบ้าง หรือมีตรงไหนต่างออกไปจากเดิม’ ‘นิยายเรื่อง ‘นักล่าสาปบาป’ เล่าด้วยตัวเอกอย่าง ‘บิทเทอ โลฮาส’ ฮันเตอร์หนุ่มที่ถูกขนานนามว่า ‘นักล่าเสพติดภูต’ เพราะในเขต ที่พระเอกรับผิดชอบมักจะเห็นเขาออกล่าตลอดเวลา ต่อสู้อย่างหิวกระหายเยี่ยงสัตว์ร้ายในคราบมนุษย์ (แม่งโคตรเท่เลยสัส~) คนธรรมดาหรือแม้แต่คนร่วมอาชีพเดียวกันยังมองว่าเขานั้นเป็นพวกบ้าเลือด ถึงอย่างไรก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฝีมือการต่อสู้บิทเทอนั้นเป็นเลิศเลยทีเดียว’

ไอ้ชดครางในลำคอขณะที่ยังคงมัวเมาอยู่กับเรือนร่างของลูกเลี้ยงอย่างไม่ลดละ “อวบอัดไปทั้งตัวจริงๆ... ขาวๆ แบบนี้กูชอบนัก ให้เอาเท่าไหร่ก็ไม่เบื่อ!” ไอ้ชดเฒ่าตัณหากลับครางเครือด้วยความกระหาย มันจับเรียวขาคู่สวยที่ไร้เรี่ยวแรงของพิมพ์นารินตั้งชันขึ้นพร้อมกับแยกออกกว้าง เตรียมจะรุก ล้ำเข้าหาความสาวที่แสนหอมหวาน

ทางด้านอาเฮยเคลื่อนไหวด้วยวิถีเลื้อยปราดเปรียวไร้สุ้มเสียง กรงเล็บปกคลุมด้วยเกล็ดนิลกาฬแทงทะลวงทรวงอกนักล่าชุดดำอย่างโหดเหี้ยม "อ๊ากก... แกเป็นใคร ถึงกล้ามาแส่เรื่องของตระกูลพวกข้า!" นักล่าชุดดำร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัว ร่างของมันสั่นเทิ้มขณะพยายามตะเกียกตะกาย หนี "นายท่านเซียวเจิ้นหนานเป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้า แกกล้ามีเรื่องด้วยรึไง!"

และไม่นานต่อมา นักฆ่าล่าค่าหัวสูงวัยรายหนึ่งได้เดินทางหลบหนีทางการมาจนมาเจอบ้านกลางป่าที่นางอาศัยอยู่ นักฆ่ารายนั้นได้เดินทางมาเจอเข้ากับเขาที่เป็นดั่งปราการคอยปกป้องนางอยู่

เขารู้แล้ว หงส์หยกแนบลำตัวไปกับผนังห้องด้านข้างที่แทบไม่มีคนใช้ ชีพจรเต้นรัวเหมือนกลองศึก แม้จะมองเขาไม่ชัดนักจากระยะไกล แต่เพียงเงาร่างสูงใหญ่ในชุดถังจวงสีดำก็เพียงพอให้เธอรู้ว่า ชายคนนั้นอันตรายกว่าที่คิดไว้มาก เจี้ยงหลงสูงกว่าที่เธอคาด มือที่แกว่งตามจังหวะก้าวมั่นค งดั่งนักล่า สายตาคมกริบกวาดมาทางเธอราวกับจับตำแหน่งได้แล้ว หงส์หยกรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุผ่านฝูงชน

วรรค์ทำปีศาจร้ายหลุดลงมาเกิดบนโลกมนุษย์หรือย่างไรหนอ คนผู้นี้ไม่ใช่องค์ชายผู้มีคุณธรรม สง่างามหรือน่าชิดใกล้อย่างที่ผู้คนยกย่องเลยแม้แต่น้อย เขาคือฝันร้ายตัวเป็นๆ ต่างหาก “ข้าจะให้โอกาสเจ้า สารภาพมาว่าเฒ่าเหลียนอ๋องวางแผนอะไรไว้ เขาสั่งงานให้เจ้าแอบทำอะไรลับหลังข้าบ ้าง”

แค่กๆ อาการไอกลับมาอีกแล้วพร้อมกับที่หายใจไม่ค่อยทั่วท้อง แล้วตอนนี้ก็นึกอยากจะได้ไอ้เครื่องผลิตออกซิเจนขึ้นมาทันที จะว่าไปเครื่องนั่นช่วยเขาไว้ได้มากทีเดียว เพียงแต่ตอนนี้ไม่รู้จะไปหาจากไหน จะกลับไปที่เพนต์เฮาส์ของแอรอนก็ดูจะไม่เข้าท่า จะเกิดว่าถูกขังขึ้นมาอีกล่ะก็แ ย่แน่ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น ตอนนี้เขาต้องหาตัวช่วยใหม่ เขาเปิดมือถือค้นหาตำรวจนายใหญ่ที่ชื่อว่าบารมี ตามด้วยคีย์เวิร์ดค้ามนุษย์ แล้วก็พบว่ามันมีศูนย์ต่อต้านการค้ามนุษย์โดยเฉพาะอยู่แล้ว

ภูผาพูดขึ้น "ต้องขอโทษด้วยนะคะ วันนี้ฉันมีนัดแล้วค่ะ มีแมงปอ ผู้ช่วยดิฉันว่างอยู่ค่ะ " รมย์นลินพูดขึ้น "ทำไม จะไปออกล่าเหยื่อรึไง" ภูผาพูดขึ้น