นักล่า Novels & Stories

“ไต้จิ้งอวิ๋นมั่นใจในตัวเองเกินไป เธอคิดว่าทุกคนสามารถหลอกใช้ได้หมด” “น่าเสียดาย เธอคงลืมไปว่า…” พูดมาถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็เย็นเฉียบ “นักล่า มักจะปรากฏตัวในคราบของเหยื่อทั้งนั้น” ...ในขณะเดียวกัน ณ ห้องสอบสวนสถานีตำรวจ

ประตูเอี๊ยดเปิด ฉันตกใจลุกขึ้น อัลฟา ลูคาน ฟรอสต์เบน ยืนที่ประตู อกเปลือยและพันผ้าพันแผล ตาอำพันเบิกกว้าง แล้วหรี่ลงเมื่อพบเครื่องหมายนักล่าระหว่างสะบัก เขาสูดหายใจคม จมูกขยายที่ร่องรอยจางของเวทมนตร์นักล่าเก่าที่ยังเกาะผิว “เธอ” เขาคำราม น้ำเสียงถึงตาย “นักล่า ซ่อ นในแพ็กฉัน รักษาหมาป่าฉันขณะที่พวกเธอสังหารพวกเรา”

นักฆ่าระดับที่หนึ่งคือ (ฮันเตอร์) เป็นนักฆ่าที่ระดับสูงสุดของเหล่าบรรดานักฆ่าทั้งหมด 𝐇𝐔𝐍𝐓𝐄𝐑 คือ ผู้ล่านักฆ่าอีกที เก่งกว่านักฆ่าและมาสเตอร์ ก็คือ ฮันเตอร์ ฮันเตอร์เป็นยอดนักล่าในนักล่าอีกที สามารถล่านักฆ่าด้วยกันเองได้ ระดับฮันเตอร์คือนักฆ่าที่เก่งที่สุดในโล ก ตำแหน่งนี้ในประวัติศาสตร์โลกมีไม่ถึงห้าคน ส่วนปัจจุบันตอนนี้เหลือเพียงแค่หนึ่งคนเท่านั้นที่ทะยานขึ้นไปสู่ระดับผู้ล่าสูงสุดได้

“เดี๋ยวก่อนนะท่านอ๋อง นี่ท่านเริ่มสอบสวนข้าแล้วงั้นหรือ” “ขออภัยแต่ข้าจำเป็นต้องรู้ เจ้าทราบหรือไม่ว่าคนร้ายคือผู้ใด” “นักฆ่า” “เรื่องนั้นข้าพอจะเดาได้”

เสนาบดีหลี่เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้ากังวล “องค์ชาย... นักล่าที่บุกเข้ามาเมื่อคืน พวกมันสวมเสื้อคลุมดำ ตราสัญลักษณ์ ‘กุหลาบเงิน’ นั่นคือ... เครื่องหมายของ ผู้ล่าเงา กลุ่มนักฆ่าที่รับงานจากบุคคลเพียงไม่กี่รายในทวีป... และทุกคนล้วนอยู่ในระดับสูงสุดของอำนาจ”

เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าพวกนี้เป็นใครไม่ใช่ตำรวจ แต่ก็ไม่ใช่พวกค้ายา พวกมันเป็น ‘นักล่า’ มืออาชีพที่ถูกว่าจ้างมาเพื่อเก็บพวกเขา ไต้ฝุ่นขบกรามแน่น ก่อนจะมองไปรอบๆ หาทางหนีทีไล่ ต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ชายคนหนึ่งถือหอกตะโกน “สวัสดีพี่ชาย ข้าเป็นนักล่าจากเผ่าต้าเซี่ย ข้าถูกแยกจากกลุ่มของฉันในพายุทรายก่อนหน้านี้ ข้าขอพักอยู่กับท่านสักคืนได้ไหม?” ฉู่เฉินใช้ข้ออ้างเดียวกับที่เขาเคยหลอกพวกเอลฟ์รัตติกาลมาก่อน

“ใต้เท้าไม่ให้ข้าทดสอบก็ไม่เป็นไร ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่งที่ไม่เข้าใจ อยากจะถามใต้เท้า นักฆ่าคนนั้นไม่ได้เปิดเผยใบหน้า เขาใช้อะไรยิง พวกเรายิ่งมองไม่เห็นอีก ท่านกับที่ปรึกษาของท่านรู้ได้อย่างไรว่าลูกธนูนั้นถูกยิงออกมาหน้าไม้?” “ใช่แล้ว พวกเขารู้ได้อย่างไร? ตอนสิบขวบข้าก็ตามพ่อไป ล่าสัตว์ ยิงธนูมายี่สิบปีกว่า ถ้ามองไม่เห็นข้าก็แยกไม่ออก” คนที่พูดประโยคนี่คือนักล่าสัตว์เก่า

ปืนยิงรัวหลายสิบนัด จระเข้ยักษ์ต่างพากันดิ้นทุรนทุรายท่ามกลางสายตาของนักล่าหลายกลุ่ม "เห้ย คนนั้นเป็นนักล่าแนวหน้าหรือเปล่า ทำไมเเต่งตัวธรรมดาจังวะ" "ฝีมือเขาเหนือกว่าพวกเราเยอะเลย เป็นนักล่าโซโล่ด้วย" "กระโดดข้ามจระเข้ยักษ์ได้ เขามีกิฟต์สายพละกำลังแน่นอน แล้ว ปืนนั่นมันอะไรกัน เสียงยิงมันแปลกๆ แต่อำนาจทะลวงสูงมาก"

หึหึ ไอ้ผาดแค่นขำในลำคอเมื่อได้ยินคำว่า ‘คนดี’ หลุดออกจากปากของเด็กสาวใต้ร่างอีกครั้ง ไม่เคยมีใครมองเขาแบบนี้ แต่กับเจ้าหล่อน เขากลับเป็น ‘คนดี’ ในสายตาของเธอเพียงเพราะให้การช่วยเหลือเธอครั้งเดียว “ไม่คิดว่าตัวเองหนีเสือปะจระเข้รึไงหลิน” “มะ...ไม่ค่ะ” “เสียงสั่น ในใจของเ