พระชายาผู้เร้นลับกับท่านอ๋องผู้หวั่นไหวง่าย Novels & Stories

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดไปล้อเลียนท่านอ๋องกับพระชายา” “นางหาใช่พระชายาไม่ ก็แค่สาวใช้อุ่นเตียงของท่านอ๋องเท่านั้น” “แล้วเจ้าเคยเห็นท่านอ๋องทำแบบนี้กับสตรีคนอื่นหรือไม่”

ยังไม่ทันที่สตรีผู้ได้ชื่อว่า พระชายาแห่งจวนอ๋องจะก้าวออกจากเรือนหลันฮวา เสียงกรีดร้องของชายารองก็ดังกึกก้องขึ้นมาเสียก่อน ไป่ฮวาที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ทว่าในใจหลินเซียนกลับไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย “พระชายาเพคะ หากนางนำเรื่องนี้ไปฟ้องท่านอ๋อง ท่านจะทำเช่นไรเ พคะ”

จิ้งอ๋องหันไปตรัสกับเต๋อเป่าที่ยังคงยืนรอรับใช้อยู่ใกล้ ๆ “พระชายาอาจมีเรื่องต้องทำก็ได้พะย่ะค่ะ” เต๋อเป่าได้แต่คาดเดา เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพระชายาจะรีบร้อนกลับไปไหนทั้งที่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับท่านอ๋องอยู่แท้ ๆ เขาได้แต่คิดว่าพระชายาช่างต่างกับหญิงสาวคนอื่นเสียจริง

ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ดวงตาปิดสนิท คิ้วยาวดุจบรรจงวาด จมูกโด่งคม สวมเพียงอาภรณ์ชั้นในหลวมๆ เผยแผงอกแข็งแรง และที่สำคัญ นี่คือเซียวจิ่นอัน จิ่นอ๋องผู้สำเร็จราชการ!

“กระหม่อมได้แต่เดาว่าพระชายาคังกลัวว่าท่านอ๋องกับพระชายาอ๋องอี้จักเปิดโปงในสิ่งที่นางทำ ดังนั้นจึงรีบร้อนตีตัวออกหากจากท่านอ๋อง!” “ท่านอ๋องปราดเปรื่องและเป็นเทพสงคราม แต่มิได้มีประสบการณ์ในเรื่องระหว่างบุรุษสตรีนัก ท่านอ๋องมิเข้าใจหัวใจของสตรีนั้นสามารถเปลี่ยนแ ปลงได้ในชั่วพริบตา...”

เฉินหมิ่นที่นั่งมาข้างๆ รู้สึกได้และหันมองหน้ากัน เฉินหมิ่นยกยิ้มน้อยๆอย่างสมใจ ในที่สุดท่านอ๋องก็ปราบพยศพระชายาลงได้อย่างราบคาบ เสียงร้องครวญครางผสานกันเสียงดังอย่างสุขสม เพ่ยอันที่เริ่มจับจังหวะรักของเขาได้ นางโยกเข้าหาเขาอย่างเร่าร้อน ปากก็ร้องครวญครางแทบขาดใจ อ ๋องหนุ่มเฝ้ากระแทกนางอย่างรุนแรง และดุดันตามจังหวะรักที่ทั้งเร่าร้อนและรุนแรงขึ้นตามลำดับ

เขากระซิบเสียงแหบพร่าใช้มือเช็ดเหงื่อให้พระชายาของตน แต่ถึงอย่างนั้นน้ำเสียงของเขาก็สั่นไหวไม่แพ้กัน ชั่วยามแล้วชั่วยามเล่า เสียงร้องของนางอ่อนลงเรื่อย ๆ จนท่านอ๋องเริ่มหวาดหวั่น ใบหน้าของไป๋อวี่ซีซีดเผือด ร่างกายที่เคยมีเรี่ยวแรงกลับไร้เรี่ยวแรงโดยสิ้นเชิง

“เจ้ากับท่านอ๋อง ดื้อไม่แพ้กันเลย” “ข้าเป็นพระชายาของเขา ย่อมไม่ปล่อยให้เขาสู้เพียงคนเดียวเป็นอันขาด!!”

"พระชายาข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้ามีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยข้าได้" "ฮึ! ฟ้าคงจะทล่มลงมาหรือว่าหิมะจะกลับมาตกอีกครา ชินอ๋องผู้เย็นชาเมินหม่อนฉันและไม่เคยแลตามอง บัดนี้มาส่งเสียงอ้อนวอนให้หม่อมฉันช่วยเหลือ ไม่เพคะนี่ถึงเวลาที่หม่อมฉันจะบรรทมแล้ว" เอ่ยจบนางหันหลังหนีท ันทีแต่ทว่ากลับถูกมือหน้าคว้าแขนของนางเอาไว้เพียงชั่วพริบตาใช้แขนช้อนกายนางเข้ามาอุ้มอย่างง่ายดาย"

อาฟงย่อมไม่กล้า “แต่พระชายาพ่ะย่ะค่ะ ภาพพวกนี้ท่านอ๋องหวงนักกระหม่อมไม่กล้า” “เช่นนั้นนำมาให้ข้า ข้าจะทำลายเอง” อาฟงรับคำ แน่นอนว่าเขากลัวพระชายายิ่งกว่าท่านอ๋องเสียอีก ท่านอ๋องผู้นั้นเอาใจใส่พระชายายิ่งกว่าสิ่งใด คำสั่งพระชายาจึงนับเป็นคำขาดในจวนนี้